All posts tagged: هنر

ساعدی، صدای رسـای زمان!

رضا بصیری راد منتشر شده در انسان شناسی و فرهنگ «همیشه پایین‌ترین نمره‌ی انشاء به او تعلق داشت چون معلم‌اش معتقد بود غلامحسین تمامی آن‌ها را از جایی کپی‌برداری می‌کند و این وضع با چاپ قصه‌ی «آفتاب و مهتاب» در مجله سخن، به قلم نویسنده‏ای به اسم غلامحسین ساعدی بدتر شد. آن روز معلم با آوردن این مجله به سر کلاس شروع به مذمت غلامحسین کرد که چرا قصه‏ های این نویسنده را که هم‌اسم اوست می‌دزدد و بهتر است خود، خلاقیت به خرج داده، هر آنچه را از ذهنش می‌تراود، بر روی کاغذ جاری سازد. غلامحسین نیز سعی نکرد تا بگوید نویسنده انشاهای سرکلاس و قصه‌ی «آفتاب و مهتاب» یک نفر بیش نیست و آن هم غلامحسین ساعدی است…» نویسنده‌ی چیره‌دست و پدر نمایش‌نامه‌نویسی مدرن ایران، دکتر غلامحسین ساعدی (معروف به گوهرمراد) در بیست‌وچهارمین روز از زمستان سال 1314 شمسی در یکی از خانواده‌های -به قول خودش- اندک بد حال تبریز متولد شد. وی دوره‌های ابتدایی و متوسطه را در مدارس بدر، منصور و حکمت به پایان برد و از همان اوان نوجوانی نوشتن …

مستاجر» اثر اورژینالی که تاریخ مصرف ندارد

  لیلا قبادی به تازگی نمایش مستاجر به نویسندگی و کارگردانی هنرمند نامدار سینما و تئاتر ایران، پرویز صیاد، برای یک شب در لوس آنجلس روخوانی شد. متن بسیار قوی و منسجم و اجرای قابل تحسین بازیگران از جمله کارکتر اصلی‌ پسر بچه نمایش، باعث شد که مخاطبان در سالن با اثری بسیار متفاوت از نمایشهایی که در سالهای اخیر در این شهر به صحنه رفته بود روبرو شوند. پرویز صیاد درباره این اجرا می‌گوید: «در همه این سالهای زندگی‌ در غربت دلبسته اجرای دوباره آثار کلاسیکی بودم که بسیار دوستشان می داشتم آثاری چون «گالیله» اثر برشت، «بازجویی» اثر پیتر وایس و…که به دلیل هزینه فراوان هرگز موفق به صحنه بردن این آثار نشدم و کارهای صحنه ایم بیشترمحدود به نمایشهای دو یا سه‌ نفره‌ ی چون «هادی و صمد» ماند که امکان اجرای آن در شهرهأی مختلف اروپا و امریکا بیشتر بود و امکان گذران ایّام و ادامه کار را هم فراهم می کرد اما دغدغه اجرای نمایشنامه های کلاسیک هم هرگزرهایم نکرد به خصوص وقتی‌ جوانانی با سابقه کار تئاتر با من …

تحلیل ساختاری هنر – ناصر زرافشان

ناصر زرافشان به یاد عزیزِ جاهد قسمتی از کتابجامعه‌شناسیِ سیاسی هنر، عرصه‌ی ویژه‌ای از زندگی اجتماعی، یعنی عرصه‌ی جذب، هضم و همگون‌سازی واقعیت به شیوه‌ای زیباشاسانه است. می‌گوئیم عرصه‌ی ویژه‌ای از زندگی اجتماعی است زیرا در همه‌ی فعالیت‌های گوناگون انسانی، نگاه زیباشناسانه به واقعیت و زبائی خواهی داتاً و به طور طبیعی وجود دارد، اما همه‌ی این فعالیت‌ها، هنر به معنای اخص آن نیستند، و این تفکیک مهم را باید همواره در نظر داشت. اما عنصر زیباشناختی که مشخصه‌ی ویژه‌ی هنر است فقط در عالم انتزاع وجود دارد و تنها به شکل تجریدی قابل درک است. وقتی انسان چیزی را به وجود می‌آورد، این کار را به تبعیت از قوانین علمی یا تجارب تولیدی خود انجام می‌دهد نه قوانین زیباشناسی، زیرا آن را برای رفع یک نیاز مشخص غیر از زیبائی صرف به وجود می‌آورد. اما در همان حال آن را با قوانین زیباشناسی نیز تطبیق می‌دهد. بی شک لباس‌های ما باید دوختی زیبا هم داشته باشند؛ در طراحی اتوموبیل زیبائی آن هم مورد نظر هست، و وقتی نقشه‌ی یک خانه‌ی مسکونی را برای ساختن …

جشن باشکوه ميان‌مايگان در غياب ناسازگاران(به‌بهانه‌ي سي‌و‌دومين جشنواره‌ي تئاتر فجر)

جشن باشکوه ميان‌مايگان در غياب ناسازگاران(به‌بهانه‌ي سي‌و‌دومين جشنواره‌ي تئاتر فجر) نویسنده: انوشيروان مسعودي-کيانوش اخباري منتشر شده در تارنماي تز يازدهم جشني برپاست، جشني‌که قرار است امسال شادتر از تماميِ هشت سالِ عبوسِ گذشته برگزار شود، هرچند به عبث. جشني برپاست که به برکت بازگشت تدبير و اعتدال قرار است اميدوارانه‌تر و اين‌بار با حضور تمامي اهالي تئاتر برگزار شود. تمامي آناني‌که در هشت سال گذشته در گوشه‌اي نشسته بودند به جمع فراخوانده شدند، آناني‌که به سفر رفته بودند به وطن بازگشتند و آناني‌که جا مانده بودند سريعاً خود را به قافله رساندند. قرار است در جشنواره امسالِ تئاترِ دولتيِ فجر حتي کارگردانان بزرگي از برخي کشورهاي اروپايي نيز حضور يابند، اين‌گونه خيل عظيمِ مشتاقانِ جوان شادکامي فزون‌تري خواهند داشت. کارگردانان متن‌هاي «مفرحي» اجرا خواهند کرد، و برخي نمايش‌نامه‌نويسان احتمالاً انتقاداتي را نيز با زبان استعاره بيان خواهند کرد و احتمالاً برخي اجراها دو اجرايي خواهند شد. همه‌ي تئاتري‌ها گويا جمع شده‌اند، چراکه قرار است امسال جشنواره‌ي «بزرگي» برگزار شود. در جوامع سرکوب‌شده، عادتي و تفکرگريز، به‌صورتي ارگانيک، نسبت به روشنفکر ناسازگار موضع‌گيري‌هايي صورت مي‌گيرد. در …

بايد درباره هنر ايران حرف زد

منتشر شده در تارنماي تز يازدهم   بايد درباره هنر ايران حرف زد اشاره: مطالب زير متن سخنراني نادر فتوره‌چي و ارسلان ريحان‌زاده در نشستي با عنوان «بايد درباره هنر ايران حرف زد‌» است که به‌بهانه‌ي برگزاري يک نمايشگاه نقاشي گروهي ايراد شده‌اند. در اين نشست سخنرانان به نقد و بررسيِ عرصه هنري در ايران پرداخته‌اند. ‌«ميانمايگي‌»در عرصه‌ي هنر در ايران نادر فتوره‌چي در ابتدا بايد بر اين نکته تاکيد کنم که با وجود انتخاب عنوان ‌«بايد درباره هنر ايران حرف زد‌» براي اين نشست، بر اين باورم که ما چيزي به‌نام ‌«هنر ايراني‌» نداريم. نه‌تنها هنر ايراني نداريم، بلکه هنر هيچ جاي ديگري هم نداريم. هنر جامائيکايي هم نداريم. هنر آمريکايي هم نداريم و … . ما ‌«هنر‌» داريم. يعني توليدِ غيرشخصيِ حقيقتي که روي خطابش به همگان است. بنابراين آنچه که به‌عنوان پسوند يا زائده مکاني/ملي بر آن سوار مي کنيم، چيزي جز ‌«روکش فرهنگي‌» و دالي که امکان تبديل کردن آثار هنري به ‌«کالاي قابل مبادله‌» در چرخه‌ي بيزنسِ هنري در جهان را فراهم مي‌کند، نيست. اما براي اين‌که اين ‌«روکش‌» يا …