کارشناس هندی: سرمایه گذاری بزرگ ناتو در اوکراین شکست خورده است.

کارشناس هندی: سرمایه گذاری بزرگ ناتو در اوکراین شکست خورده است.

در آغاز جنگ اوکراین، ایالات متحده و ناتو متقاعد شده بودند که جنگ نیابتی تنها راه عقب راندن نفوذ روسیه در اروپا است. اما اکنون معلوم شده است که آنها به اهداف خود را در همه جبهه ها نخواهند رسید. تحلیل یک کارشناس هندی

نوشته زورآور دولت سینگ
ترجمه مجله هفته

پانزده ماه پس از آغاز بزرگترین جنگ زمینی در اوراسیا از زمان جنگ جهانی دوم، جزر و مد تغییر کرده است. در ابتدا، ایالات متحده و ناتو متقاعد شده بودند که جنگ نیابتی تنها راه برای عقب نشینی نفوذ روسیه در اروپا است. هدف این بود که روسیه را سرجایش بنشانند و نظم چند قطبی که در حال ظهور را خفه کنند. این یک استراتژی مبتکرانه، هرچند شیطانی روی کاغذ بود. خون های اوکراینی و سلاح های ناتو بر روسیه پیروز خواهند شد.

حداقل، سیاستمداران غربی حدس میزنند که روسیه برای سال ها در افغانستان یا ویتنام طولانی دیگر غرق خواهد شد، در حالی که ایالات متحده به عنوان یک ابرقدرت تجدید قوا شده دوباره به جهان یورش می برد.

خلاف این اتفاق افتاده است. در تمام جبهه‌های این جنگ نیابتی – بهتر است درگیری را به عنوان یک جنگ قدرت بزرگ محدود توصیف کنیم – ایالات متحده به اهداف نظامی خود نرسیده است.

دست ضعیف آمریکا

جامعه بین المللی با جدیت از حمایت غرب خودداری کرده است. با حضور کشورهای وفادار جی ۷، واشنگتن شاهد رد قاطعانه طرح ناتو برای شیطان سازی و مهار روسیه بوده است.
در عوض، جنوب جهانی فرصتی را برای پیشبرد منافع خود و تلاش برای نظم جهانی چند قطبی کشف کرده است که در آن کشورهای ضعیف تر اکنون می توانند برای با بازیگران بزرگ از جایگاه بهتری وارد معامله و مذاکره شوند.
سیاست خارجی هند نمونه ای از این روند است که امروزه در آمریکای جنوبی، آفریقا، خاورمیانه و حتی بخش هایی از شرق آسیا دیده می شود. جهت گیری ژئوپلیتیک قدرت های بزرگ نیز تغییر کرده است.

از زمان آغاز جنگ اوکراین، واشنگتن به دنبال ایجاد اختلافات بین مسکو و پکن بوده است که بتواند از آن برای نزدیکی جدید غرب با چین بهره برداری کند. سیاستمداران ارشد آمریکایی از جمله رئیس جمهور و تعدادی از سیاستمداران اروپایی تلاش کرده اند تا دولت شی جین پینگ را برای منصرف کردن حمایت چین از روسیه جذب خود کنند. اما با موفقیت کمی. به نظر می رسد چینی ها تمایلی به، به خطر انداختن همکاری خود با روسیه ندارند. از آنجا که پکن یک مشکل بالقوه در تایوان درست در زیر بینی خود دارد، از سرنوشت مشابه خود در آینده نگران است.

عقب نشینی اقتصادی غیر منتظره

کارت پیروزی واقعی در دست غرب همیشه اقتصاد بوده است: تسلط دلار امریکا، کنترل بر زنجیره های تامین بین المللی و توانایی اعمال خودسرانه تحریم های جمعی و منزوی کردن یک کشور.

اینها فرصت های منحصر به فردی هستند که امروز هیچ قدرت بزرگ دیگری نمی تواند برای خود ادعا کند. در این مورد، ایالات متحده همیشه این احساس را داشت که یک مزیت دارد. انها نه تنها می توانند روسیه را بی ثبات کنند، شاید حتی ویران کنند، بلکه می توانند فصل جدیدی را در جهانی شدن باز کنند. اما به طرز شگفت انگیزی، با وجود قطع شدید شاهرگهای انرژی و صنعتی اروپا با روسیه، پیامدهای آن بر غرب شدیدتر از تاثیر مورد نظر بر اقتصاد روسیه بوده است.
اقتصادهای اروپایی از تورم و شبح صنعتی زدایی رنج می برند که ناشی از بحران انرژی و عرضه کالای ناشی از تحریم های غرب است. غول های صنعتی مانند آلمان دچار رکود شده اند. اقتصاددانان دیگر نمی توانند انکار کنند که ارتباطات مواد خام و انرژی روسیه و همچنین دسترسی به بازار برای رفاه و عملکرد صنعتی اروپا چقدر مهم بوده است.

همانطور که روسیه قصر در رفت، هند نیز در می رود.

اما روسیه چگونه از خفقان اقتصادی خود در امان ماند؟ خیلی ساده: جهان غیرغربی دست به خودکشی نزد. چین و هند، همراه با برخی دیگر از اقتصادهای نوظهور، به سرعت جایگزین بازارهای غربی برای روس‌ها شدند و نه تنها راه نجاتی برای صادرات روسیه فراهم آمد، بلکه از مزایای رشد غیرعادی نفت خام ارزان تر نیز بهره مند شدند.
با فوران درآمد نفتی، مسکو توانست قطعات صنعتی، ماشین آلات و مواد مصرفی لازم برای ثبات اقتصادی اساسی خود را تهیه کند. تخمین زده می شود که تجارت با چین در سال ۲۰۲۳ به ۲۰۰ میلیارد دلار برسد و نقشی را که قبلاً آلمان در اقتصاد روسیه بازی می کرد، اکنون چین ایفا کند. در نتیجه، روسیه پیش‌بینی رکود دو رقمی برای سال ۲۰۲۲ را به خاک سپرد و اقتصادش تنها ۲.۱ درصد کاهش یافت. حتی صندوق بین المللی پول رشد مثبت تولید ناخالص داخلی را برای اقتصاد روسیه در سال های ۲۰۲۳ و ۲۰۲۴ پیش بینی می کند.

صحنه جنگ: مزیت روسیه
این وقایع در خود صحنه جنگ کل بازی ژئوپلیتیک غرب را زیر سوال برد. پس از مرحله اولیه، که طی آن روسیه شوک تلخی را از گستردگی کامل تهاجم ناتو و افزایش سیستماتیک نیروهای اوکراینی از سال ۲۰۱۴ تجربه کرده بود، مسکو به سمت استراتژی فرسایشی روی آورد.
این بدان معناست که اشغال سرزمین – معمولاً هدف اصلی جنگ – اهمیت کمتری (البته به جز در دونباس و کریمه تحت تسلط قومی روسیه) از تخریب و نابودی نیروهای ساخته شده توسط ناتو در داخل اوکراین دارد.
بجای جنگ کلاسیک با تانک های بزرگ در میدان های باز و گسترده یا حملات مستقیم به مواضع مستحکم اوکراین – سناریوهایی که ناتو انتظارش داشت و ارتش اوکراین را برای آن آموزش داده بود و در دونباس برای خطوط دفاعی بزرگ سرمایه گذاری کرده بود – با نبردهای خسته کننده و خونین برای شهرهای استراتژیک مواجه شد.
روسیه در تمام این نبردهای برای شهر های بزرگ که به حفظ امنیت شرق اوکراین کمک می کند، پیروز شده است. در عین حال، روسیه از قدرت آتش تهاجمی خود برای حمله به زیرساخت های نظامی، لجستیکی و با ارزش بالا و همچنین اهداف فرماندهی و کنترل در سراسر اوکراین از جمله کیف استفاده کرده است. روسیه خود را آماده کرده است تا به جای جنگی که ناتو برای سرنگونی آن برنامه ریزی کرده است، در یک جنگ هوشمندانه و نسبتاً کم خسارات بجنگد.

اوکراین-ناتو: ضعیف و ناآماده
برخی از موضوعات اکنون به طور فزاینده ای روشن می شوند. اکثر نیروهای مسلح اوکراین تا حد زیادی در دوازده ماه آخر جنگ نابود شدند.
واحدهای جایگزین مستقر در بریتانیا و جاهای دیگر پس از دور اخیر آموزش ناتو نمی توانند این خسارات عظیم را جبران کنند.
ظرفیت صنعتی برای مبارزه با یک جنگ بزرگ و طولانی نه تنها در اوکراین بلکه در ناتو نیز به طور جدی به خطر افتاده است.
کشورهای ناتو تاکنون ۷۰ تا ۸۰ میلیارد دلار تسلیحات ارسال کرده اند که سهم عمده آن از ایالات متحده است.

کشورهای عضو ناتو تاکنون ۷۰ تا ۸۰ میلیارد دلار تسلیحات تحویل داده‌اند که سهم عمده آن از آمریکا است.

محدودیت واقعی در حال حاضر ظرفیت تولیدی غرب است، زیرا برنامه ریزان ناتو هرگز جنگ با یک رقیب برابر را پیش بینی نمی کردند که می تواند فراتر از چند هفته جنگ شدید باشد.
برای درک این تفاوت، روسیه در یک بعد از ظهر در اوکراین گلوله های توپخانه ای شلیک می کند که حداقل معادل دو ماه تولید آمریکا است.
سیستم های تسلیحاتی ناتو که قرار بود برای تغییر مسیر جنگ مورد استفاده قرار گیرد، ناکافی است. به نظر می رسد ارتش روسیه حداقل در توانایی های زیر از ناتو جلوتر است: دفاع هوایی، جنگ الکترونیک، توپخانه / ضد توپخانه و موشک های مافوق صوت.

ضد حمله اوکراینی که بسیار روی آن مانور داده شده، احتمالا قبل از ضربه زدن به تشکیلات روسیه، آنقدر بطول مینجامد که از خاطره‌ها میرود. عقب نشینی غرب در اوکراین واقعی است و ادامه روند اصلی ژئوپلیتیکی سال گذشته است.