پرش به محتوا

هميشه زندگان – محسن اخوت

هميشه زندگان

سرنيزه هایِ تيزِ آز و خونريز  

باليدند در مصافِ يکديگر

      بر تيزیِ آهنِ صيقل خوردهً خويش

و به نسبتِ وسعتِ تيغه هایِ خونريزشان

 برج هایِ زرٌين ساختند

 با ملاطِ خون و خاکِ دشت هایِ سبز

                            بر گرده مان

و شهرهایِ چراغان

به باروهایِ مرمر و شيشه های قيرگون

                                 بر گورمان .

دست هایِ سادهً سخاوتِ بي منٌت را

که جز از برایِ تداومِ حياتِ نسلِ انسان

به جنبش در نمي آيد

هرگز نياز و نسبتي به بازی

در بازارِ آز و چرکينِ مرکب سواران

                     نبوده است هيچ .

حقيقت شقٌه مي گردد هر بار

و رنگ مي بازد

        به واژه ای مغموم و مغبون و گم گشته

           در مشق هایِ ديوانيِ تاريخ نگاران .

تانک ها صف کشيدند از پسِ تانک ها

لشکرها به هم آميختند صدها صدها          

و چهارده کشور

چهارده کشور دستِ کم

آتش گشودند رو به ما

ما که

      خاک مان را

 و خون مان را از آنِ خود خواستيم

و برج ها را

و باروها را 

محملِ درس و دانش

و درمان و رقص و هنر ساختيم .

ترس و طاعت

ديگر به واژگانِ بي جانِ دفترِ حرف هایِ خاک خورده پيوست .

و اينک نگاه کن آن را

که  روزی همسفرهً ما بود

و هر دست اش پنج انگشتِ زنده داشت

چگونه چندی است بي پروا

ديوارهایِ کاخ هایِ مانده را

رنگ آميزی مي کند رنگين کمان       

و سفره اش را در حسرتِ پاداشي چرب

مي سپارد به نجوایِ هذيانيِ سرگردانِ باد .

چشمانِ ابریِ غمگين

که روزی حتمأ

به باران در بهار شکل مي بندد

رختِ سياه از خاکِ خستهً دلمرده مي گيرد

و جنگل بر مزارِ خفتگانِ جاويد

ـ مردگانِ هميشه زنده ـ

                      به بار مي آرد .

من در اين شبِ زمستانِ بي ستاره

هنوز به شرارِ دورِ آنان

که نگاهدارندهً حيات بودند و حقيقت

      و يادشان را پيوسته

         آويزِ قابِ سينه ام داشته ام

                        گرم مي گردم . 

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: