پرش به محتوا

«سوری‌سازی» ایران: سهم رسانه‌های آلمانی در استراتژی آمریکا

در حالی که موج اعتراضات در ایران فروکش کرده است، استراتژیست‌های ناتو و سیا تلاش می‌کنند تا ناآرامی‌ها را ادامه دهند، زیرا ایالات متحده در حال حاضر هیچ طرح B برای مهار ایران در منطقه ندارد. در این میان، رسانه‌های معتبر آلمانی نیز سهم خود را در راهبرد آمریکا، یعنی «سوری‌سازی» ایران داشته‌اند.

از سید علیرضا موسوی
روسیه امروز

مرگ دراماتیک زن ۲۲ ساله ایرانی به نام مهسا امینی موجی از اعتراضات را در هفته های اخیر در ایران برانگیخت که به سرعت به شورش و خشونت معترضان به دلیل کمپین سازماندهی شده غرب در مورد این حادثه تبدیل شد. در حالی که نیروهای امنیتی در ایران توانسته اند شورش‌ها تحت کنترل درآوردند و موج اعتراضات رو به خاموشی گذاشته است، استراتژیست‌های ناتو و سیا با استفاده از رسانه‌های اجتماعی و انتشار اخبار جعلی، سخت تلاش می‌کنند تا «اعتراضات» را به جوش بیاورند.
چند روز پس از شروع اعتراض‌ها و شورش‌ها در ایران، واشنگتن پست فاش کرد که پنتاگون بازبینی جامعی از تمام فعالیت‌های جنگ روانی آنلاین خود را آغاز کرده است.

واشنگتن پست گزارش داد که تا چه حد نهادهای ایالات متحده – از جمله CENTCOM نیروهای مسلح، که مسئول خاورمیانه است – با انتشار اخبار جعلی در چندین کشور، به ویژه ایران، بر شکل‌گیری افکار از طریق رسانه‌های اجتماعی مخفیانه تأثیر گذاشته‌اند.

سی ان ان اخیرا گزارش داده است که از یک نمونه ۱۰۸ هزار حساب کاربری با هشتگ #OpIran – هشتگ مرتبط با ناآرامی های اخیر در ایران – حدود ۱۳ هزار حساب در ماه سپتامبر ایجاد کرده است، در حالی که میانگین تعداد حساب های ایجاد شده در ماه برای نمونه فقط ۵۰۰ حساب کاربری بوده است.
بیشتر اکانت های سپتامبر حدود ده روز پس از مرگ امینی راه اندازی شد.
با مشاهده پوشش رسانه های اجتماعی از اعتراضات در ایران در چند هفته گذشته، این تصور به وجود آمد که کشور در «وضعیت اضطراری» قرار دارد.

ناآرامی های اخیر در آنجا اساساً بخشی از یک جنگ ترکیبی در مقیاس بزرگ ناتو علیه ادغام فزاینده آسیایی است.
به این ترتیب ناتو نه تنها ایران، بلکه روسیه را در عملیات نظامی خود در اوکراین تضعیف خواهد کرد. پهپادهای رزمی ایرانی در حال حاضر با موفقیت در اوکراین برای از بین بردن تجهیزات ناتو استفاده می شوند.

هدف ایالات متحده ایجاد مشکل در ایران است، زیرا واشنگتن رویای «سوری سازی» این کشور را در سر می پروراند.

به نظر می رسد کاخ سفید در حال حاضر برنامه B برای مهار ایران ندارد.

جو بایدن اخیرا به شرکت کنندگان در «تظاهرات مردمی» در ایران از همبستگی آمریکا با آنان اطمینان داد و اشاره کرد که ایالات متحده تداوم اعتراضات را تضمین خواهد کرد.

در این راستا تجزیه ایران از طریق راه اندازی اعتراضات در دستور کار قرار دارد. در این میان، رسانه های غالب آلمانی نیز سهم خود را در راهبرد آمریکا داشته اند.
رسانه‌های آلمانی در هفته‌های اخیر تلاش کرده‌اند به دلیل کُرد بودن «مهسا»، جایگاه فعالان جدایی‌طلب را در گزارش‌های خود ارتقا دهند.

حتی به دروغ ادعا می شود که نام کردی ژینا که جای خود را به مهسا فارسی داده است، در ایران ممنوع است «به دلیل اینکه مقامات نام کردی را تحمل نکردند».

از طریق این پوشش، رسانه‌ها همچنین درگیری‌های قومیتی را در ایران به راه انداخته‌اند که رسانه‌های تبلیغاتی مدعی شدند کردها علیه دولت در تهران «شورش» می‌کنند.
گزارش رسانه‌های آلمانی از آخرین ناآرامی‌ها در زاهدان، مرکز استان سیستان و بلوچستان در شرق ایران، یادآور وقایع درگیری های سوریه است، جایی که جهت دهندگان افکار عمومی غربی این گروه‌های تروریستی اسلام‌گرا را «اپوزیسیون» توصیف کرده بودند.

حدود دو هفته پیش پس از درگیری در خیابان‌ها بین گروه تروریستی جیش‌العدل و نیروهای امنیتی ایران، وضعیتی شبیه به جنگ داخلی در زاهدان حاکم شد.
اسلام گرایان مسلح بیهوده تلاش کردند به سه ایستگاه پلیس در شهر یورش ببرند.
رسانه های آلمانی تنها از تیراندازی پلیس به سمت «تظاهرات کنندگان» در زاهدان خبر دادند.
در همین حال، ZDF مصاحبه زنده ای را با یک فعال بدنام ایرانی به نام مسیح علینژاد که سال ها با دولت آمریکا برای ایجاد مشکل در ایران همکاری کرده است، پخش کرده است.
میزان خشونت در ناآرامی های اخیر در ایران بی سابقه بوده است. چندین افسر پلیس با خشونت توسط آشوبگران کشته شدند: یکی از افسران پلیس زنده زنده به آتش کشیده شد، دیگری گلویش را با روش های داعش بریدند. سیاستمداران غربی که اکنون با اعلامیه های همبستگی با شورش ها در ایران نامی برای خود دست و پا کرده اند، اگر این اعتراضات در ایران اتفاق نمی افتاد، بسیاری آنرا اعتراضاتی مسالمت آمیز توصیف نمی کردند.
یک پروپاگاندا چی ناتو در روزنامه فرانکفورتر آلگماینه اکنون پذیرفته است که گسترش ناآرامی در ایران می تواند منجر به «فروپاشی» شود.

برخلاف سال ۱۹۷۹، هیچ اپوزیسیون سازمان یافته ای در خارج از کشور وجود ندارد، چه رسد به داخل که بتواند خلاء را پر کند.
به عبارت دیگر، نتیجه یک شورش موفق در ایران چیزی جز تجزیه کشور و جنگ داخلی نخواهد بود.

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: