پرش به محتوا

مخالفت با روسیه در مجمع عمومی سازمان ملل

مجمع عمومی سازمان ملل قطعنامه‌ای را درباره همه پرسی در دونباس تصویب کرد

نوشته کنوت ملنتین
یونگه ولت
ترجمه میرفخرایی

مجمع عمومی سازمان ملل متحد روز چهارشنبه (به وقت محلی) قطعنامه ای را با اکثریت آرا به تصویب رساند که قطعا رضایت مسکو را جلب نمی‌کند:
الحاق دو «جمهوری خلق» دونتسک و لوگانسک و همچنین مناطق اوکراینی زاپروژیا و خرسون به فدراسیون روسیه پس از همه پرسی به عنوان نقض منشور سازمان ملل محکوم شده و از مسکو خواسته می شود تا این تصمیم را لغو کند.
از سوی دیگر، این قطعنامه همچنین حاوی تعهد آشکار به «حمایت قوی» از همه تلاش‌ها برای «کاهش تنش» درگیری روسیه و اوکراین از طریق مذاکره است. این جنبه مهم در بیشتر پوشش ها و تفسیرهای رسانه های اصلی غربی نادیده گرفته شده است.
این قابل انتظار بود، زیرا نه تنها دولت کیف، بلکه وزارت خارجه آلمان نیز به رهبری آنالنا بئربوک، سیاستمدار متخاصم حزب سبز، تا زمانی که روسیه از نظر نظامی به زانو در نیامده است، از مذاکره امتناع می ورزند.
۱۴۳ کشور از ۱۹۳ کشور عضو سازمان ملل روز چهارشنبه این قطعنامه را تصویب کردند.
تنها پنج کشور روسیه، سوریه، نیکاراگوئه، بلاروس و کره شمالی به آن رای منفی دادند. ۳۵ کشور هم به آن رای ممتنع دادند. برخی از کشور ها، ظاهراً به دلایل سیاسی، در رای گیری شرکت نکردند.
در میان اعضای سازمان ملل که رای ممتنع دادند، چین، هند و به عنوان بزرگترین بلوک، ۱۹ کشور آفریقایی هستند.
با این حال، برخی از کشورهایی که، دارای روابط حسنه ای با روسیه هستند و با این کشورهمکاری می کنند، این قطعنامه را تایید کردند. در درجه اول منظور برزیل، ترکیه و عربستان سعودی هستند که دولت آمریکا اکنون آنها را به «همکاری» با مسکو متهم می کند.

منطقی است که نتیجه را با رأی مجمع عمومی سازمان ملل متحد در دوم مارس مقایسه کنیم. زمانی که قطعنامه، چند روز پس از شروع جنگ،از روسیه خواست، فورا، تمام نیروهای نظامی خود را به طور کامل و بدون قید و شرط از خاک اوکراین خارج کند و به داخل مرزهای بین المللی خود بازگردد.
این شامل کریمه نیز می شود که در سال ۲۰۱۴ پس از یک همه پرسی معنی دار به فدراسیون روسیه پیوست.
در آن زمان ۱۴۱ عضو سازمان ملل با این پیشنهاد موافقت کردند، تعداد رای ممتنع با ۳۵ رای و به همان تعداد رای مخالف با ۵ رای بود.
تنها تفاوت این بود که در آن زمان اریتره و اکنون نیکاراگوئه به این پیشنهاد رای منفی دادند.
جوزف بایدن، رئیس‌جمهور آمریکا در اولین اظهارنظر خود در مورد رای‌گیری روز چهارشنبه، اختلاف دو رای میان حامیان – ۱۴۳ به جای ۱۴۱ – را فرصتی برای اظهار نظر پیروزمندانه دانست، گویی «انزوای» روسیه روز به روز قوی‌تر می‌شود.
با این حال، این تفسیر این واقعیت را نادیده می گیرد که قطعنامه در آن زمان با خواسته بازگشت و خروج نیروها بسیار فراتر از پیش نویسی رفته بود که اکنون مورد پذیرش شده است. هر دو فرآیند به طور قطعی قابل مقایسه نیستند.
علاوه بر این، جایگاه مجمع عمومی سازمان ملل ضعیف است. تصمیمات آن الزام آور نیست. مصوبات آن فقط جنبه تبلیغاتی دارد . این در حالی‌استکه شورای امنیت قدرت تصمیم گیری دارد.
در آنجا، پنج کشور پیروز در جنگ حهانی دوم تصمیم گیرنده هستند – ایالات متحده آمریکا، روسیه، چین، بریتانیای کبیر و فرانسه – می توانند هر تصمیم اکثریت احتمالی را وتو کنند.
اخیراً وضعیت به گونه ای اصلاح شده است که هر استفاده از حق وتو به طور خودکار به این معنی است که موضوع باید در مجمع عمومی مورد بحث و بررسی قرار گیرد و احتمالاً در مورد آن رأی گیری شود.
غرب جمعی مدعی است که «جهان» روز چهارشنبه علیه روسیه تصمیم گرفت.
اما آنچه «جهان» است به صورت دلخواه تعریف می شود.

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: