پرش به محتوا

تحریم های جدید آمریکا علیه مردم ونزوئلا.

قدرت یا ضعف؟ آمریکا ونزوئلا را تهدید به تحریم های جدید کرد

وزارت خارجه آمریکا کاراکاس را تهدید کرده است که اگر دولت مادورو روند گفتگو با مخالفان را بیشتر از این به تعویق بیندازد، تحریم‌های جدیدی را اعمال خواهد کرد.
رئیس جمهور بایدن ممکن است با این اقدام، برای انتخابات میان دوره ای بدنبال کسب آرای لاتین تبارهای تبعیدی در ایالات متحده باشد. در هر صورت در از این طریق او به آمریکای جنوبی نزدیک تر نمی شود .

تحلیلی از اوسیل علی لوپز

ترجمه مجله هفته

برایان نیکولز، معاون وزیر امور خارجه آمریکا در امور آمریکای لاتین، در جریان حضور در کمیته روابط خارجی سنای آمریکا، تهدیدهای جدیدی علیه ونزوئلا صادر کرد. این شامل تحریم های جدید علیه این کشور میشود.

«اگر نیکلاس مادورو فکر کند که صبر ما بی‌نهایت است و تاکتیک‌های برای به تعویق انداختن مذاکرات به او کمک می‌کند, یک اشتباه جدی مرتکب می‌شود.»
نیکولز در سخنرانی خود با گستاخی همیشگی گفت: «ما آماده ایم با تحریم ها و اقدامات گسترده پاسخ دهیم.»

چرخش مجدد ایالات متحده آمریکا در رابطه با ونزوئلا

این چرخش روشن می کند که واشنگتن چشم انداز بلندمدتی برای آمریکای لاتین ندارد. پرزیدنت بایدن بداهه می گوید و شانس خود را در انتخابات میان دوره ای ۸ نوامبر که ترکیب جدید سنا را امتحان می کند. آرای مرتجعان تبعیدی آمریکای لاتین در فلوریدا وزن زیادی در انتخابات دارد.

در چند ماه گذشته، مقامات ایالات متحده دو بار از رئیس جمهور نیکلاس مادورو در مقر دولت وی در کاراکاس دیدار کرده اند. آن دوران هفته های عجله برای یافتن منابع انرژی به دلیل جنگ در اوکراین بود. ونزوئلا اخیرا برای حفظ «توازن بین‌المللی» پیشنهاد ارسال نفت خود را به کشورهای غربی داده است.

پایان آب شدن یخ‌های بین ونزوئلا و ایالات متحده

اما اکنون واشنگتن نمی تواند به هیچ چیز دیگری بجز رفتار اقتدارگرایانه، مداخلات نظامی، کودتا، تحریم، تصاحب منابع ارزشمند یعنی سیاستی که ده ها است در آمریکای جنوبی بکار میبرد فکر کند.
کاخ سفید امروز از دولت مادورو می‌خواهد تا گفت‌وگو با مخالفان را از سر بگیرد: «ما آماده‌ایم در صورت پیشرفت مذاکرات و برداشتن گام‌های مشخص توسط رژیم مادورو، سیاست تحریم‌های خود را تغییر دهیم.»

آزادی الکس ساب به عنوان شرط مذاکره

آیا او فراموش کرده است که مذاکرات مکزیک ۲۰۲۱ پس از پیشرفت اولیه زمانی که دولت آمریکا الکس ساب، متحد مادورو را دستگیر کرد، متوقف شد؟ اینکه آزادی او پیش نیازی برای از سرگیری گفتگوها توسط دولت ونزوئلا شده است؟

جدا از فاجعه آمیز بودن تحریم ها، به ویژه از نظر زندگی و سلامتی مردم ونزوئلا، باید پرسید که آنها امروز چه شانسی برای دستیابی به اهداف مورد نظر واشنگتن وجود دارد: آیا استعفای دولت و انتقال قدرت به خوان گوایدو، تنها گزینه محبوب واشنگتن نیست؟ سناریویی که مستقیماً از یک کتاب تصویری سیا برداشته شده است.

دولت مادورو محکم روی زین قدرت نشسته است

اما امروز دولت ونزوئلا محکم‌تر از همیشه روی زین قدرت نشسته است، زیرا حملات اقتصادی، سیاسی و حتی نظامی را پشت سر گذاشته است. اپوزیسیون فرسوده تحت رهبری کنونی خوان گوایدو بی‌اهمیت شده و توسط مردم تحریم میشود. امروز او برای بقای سیاسی خود می‌جنگد و به دنبال نمایه جدیدی است تا مردم اقدامات تروریستی راست افراطی سابق آنها را در خیابان‌های کاراکاس فراموش کنند. گفته می شود که او حتی از واشنگتن خواسته است تا سیاست خود را در قبال ونزوئلا تغییر دهد. اما واشنگتن، طبق معمول، با تهدیدات جدید کار را برای او دشوار کرده.

تحریم های آمریکا تا به امروز

بسته های تحریمی آمریکای شمالی – محاصره بسیاری از ارتباطات تجاری و مالی با کشورهای خارجی – به شدت به اقتصاد ونزوئلا ضربه زده است. این شامل تحریم های مستقیم علیه صنعت نفت، از جمله قطعات یدکی، مصادره طلای ونزوئلا یا پالایشگاه ها و پمپ بنزین ها در ایالات متحده است. ناگفته نماند تعقیب مقامات دولتی تا حدی که میلیون ها دلار جایزه برای مقامات عالی رتبه از جمله رئیس جمهور در نظر گرفته شود. واشنگتن همه چیز را علیه ونزوئلا امتحان کرده است، اما موفق نشده است.

آژانس‌های بین‌المللی بالاترین رشد منطقه را برای ونزوئلا در ماه‌های اخیر پیش‌بینی کرده‌اند – رونق ناشی از افزایش تقاضا برای ذخایر نفت ونزوئلا. آیا واشنگتن اکنون می‌خواهد – و می‌تواند – با تحریم‌های بیشتر از این تحول جلوگیری کند؟

آیا واشنگتن می خواهد بار دیگر از بهبود صنعت نفت ونزوئلا جلوگیری کند؟

اگرچه مادورو هنوز در مقام ریاست جمهوری است و دیگر هیچ خطری از جانب رقیبش خوان گوایدو او تهدید نمی‌کند، اما تحریم ها تأثیر زیادی بر قلب اقتصاد ملی داشته است: صنعت نفت. حتی به یک چهارم تولید تاریخی خود نیز نرسیده است. بر اساس آخرین اطلاعات سازمان کشورهای صادرکننده نفت (اوپک)، تولید نفت ونزوئلا حدود ۷۲۳ هزار بشکه در روز است، در حالی که بالاترین رقم تولید تاریخی نزدیک به سه میلیون بشکه در روز بوده است.

تحریم ها در درجه اول باعث فقیر شدن مردم و افزایش مهاجرت شده است که در چند سال اول بر کشورهای همسایه متمرکز بود. اما اکنون به مرز جنوبی ایالات متحده آمریکا رسیده است که اصطکاک داخلی در آنجا بر سر مهاجرت غیرقانونی را افزایش می دهد.

مهاجران ونزوئلا به آمریکا می رود

اگر آمریکا واقعاً بسته های تحریمی بیشتری را علیه ونزوئلا اجرا کند، این در درجه اول مهاجرت گرسنگان به شمال را افزایش می دهد. و در سیاست هیچ اتفاق تصادفی وجود ندارد.

به احتمال زیاد، موضوع امواج مهاجرت و بحران اقتصادی و مالی فزاینده ای که بایدن با آن مواجه است، نقش مهمی در تبلیغات انتخاباتی در انتخابات میان دوره ای امسال و انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۲۴ ایفا خواهد کرد.

در حالی که نیکولز معاون وزیر در برابر سنا تهدیدهای تحریمی مطرح میکند، گرگ ابوت، فرماندار تگزاس، دو اتوبوس حامل مهاجران، که بیشتر آنها ونزوئلایی بودند، به محل اقامت رسمی کامالا هریس، معاون رئیس جمهور آمریکا فرستاد. در انتقادی آشکار از سیاست «مرزهای باز» رئیس جمهور جو بایدن.

عدم حمایت از تحریم ها در آمریکای جنوبی

علاوه بر این، قاره آمریکای جنوبی از زمان سیاست تهاجمی دونالد ترامپ نسبت به ونزوئلا تغییرات زیادی کرده است.

گروه لیما دیگر وجود ندارد، مرده است. برای واشنگتن بسیار مهم بود که بتواند سیاست مداخله جویانه در قبال ونزوئلا را برای سالیان متمادی حفظ کند. دولت های پرو، آرژانتین، شیلی و مکزیک که از محاصره ونزوئلا حمایت سیاسی کردند، تغییر کرده اند. امروز آنها خود را وقف نگرانی های دیگر کرده اند و با ونزوئلا متفاوت برخورد می کنند. طی چند هفته آینده یک تغییر اساسی در برزیل نیز رخ خواهد داد.

دولت های جدید با تغییر مواضع

اکثر کشورهایی که قبلاً دولت‌های محافظه‌کار داشتند، موضع سیاسی خود را تغییر داده‌اند و اکنون روسای جمهور چپ‌گرا یا دست‌کم مترقی دارند. یک سیاست تحریمی جدید ایالات متحده حداقل متحدان منطقه ای را برای اجرای آن ندارد.

پیروزی رئیس جمهور گوستاوو پترو در کلمبیا همچنین به این معنی است که ایالات متحده «قمه کش» خود را در منطقه آمریکای لاتین از دست داده است. در دوران ایوان دوکه، کلمبیا حریف اصلی مادورو بود.

از سوی دیگر، پرزیدنت پترو، نه تنها مادورو را به عنوان رئیس جمهور قانونی ونزوئلا به رسمیت می شناسد، بلکه حتی رسماً او را به عنوان یک طرف گفتگوی معتبر در مورد موضوعات مهمی مانند دستیابی به به اصطلاح «صلح کامل» و از سرگیری مذاکرات می داند. با ارتش آزادیبخش ملی (ELN). پیشرفت سریعی در عادی سازی روابط بین کلمبیا و ونزوئلا وجود دارد.

در کنار همه اینها، متحد بزرگ دیگر آمریکا، اتحادیه اروپا، امروز نگرانی های دیگری دارد و بیشتر خواستار بازگرداندن روابط نفتی خود با ونزوئلا است.

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: