پرش به محتوا

هر کس با طناب آمریکا به چاه رفت.

جنیفر گرانهولم، وزیر انرژی ایالات متحده، مشغول فشار آوردن به پالایشگاه های آمریکایی است تا صادرات گاز و سایر سوخت‌ها به متحدان اروپایی را متوقف کنند، آنهم در شرایطی که آنها با کمبود انرژی دست و پنجه نرم می‌کنند.
راشل مارسدن
ترجمه مجله هفته



به نظر می رسد که اکنون نوبتی هم باشد نوبت اروپا است که به ارزش وعده های واشنگتن پی ببرد – آنهم در یک یادداشت، نه چندان مفصل.
جنیفر گرانهولم، وزیر انرژی آمریکا در نامه‌ای که سردبیران وال استریت ژورنال آنرا «قلدری» آشکار توصیف کرده‌اند، از پالایشگاه‌های اصلی نفت این کشور خواست از افزایش صادرات در آینده خودداری کنند.
– و آنهم در زمانی که متحدان ایالات متحده در اتحادیه اروپا (EU) به شدت به دنبال واردات انرژی جایگزین برای نفت و گاز فدراسیون روسیه هستند که به فرمان همین آمریکا آنرا تحریم کرده‌اند.

«با توجه به بالا بودن سطح تاریخی صادرات فرآورده های نفتی پالایش شده ایالات متحده، من مجدداً تاکید می کنم که در کوتاه مدت به جای فروش موجودی های فعلی و ادامه افزایش صادرات، تمرکز بر ذخیره مجدد موجودی های ایالات متحده باشد.»
گرانهولم با استناد به « پایین بودن تاریخی ذخایر موجودی بنزین و گازوئیل در بخش‌هایی از کشور» نوشت.
به عبارت دیگر، «اول آمریکا!» چه کسی از این فرمان تعجب می کند؟
اتحادیه اروپا قطعاً نباید تعجب کند – اصلا مهم نیست که همین اروپایی ها قبلاً به چه چیزی اعتقاد داشتند.
موضع خانم گرانهولم با بیانیه مشترک اتحادیه اروپا و ایالات متحده که در کاخ سفید در ۲۷ ژوئن منتشر شد و بر «همکاری برای یافتن راه هایی برای کاهش هر چه بیشتر درآمدهای روسیه از صادرات انرژی اشاره می کرد» بسیار متفاوت است.
متحدان غربی ادعا می کنند که «پیشرفت های مهمی در کاهش وابستگی اتحادیه اروپا به سوخت های فسیلی روسیه، بخصوص از طریق کاهش تقاضا برای گاز طبیعی، با همکاری در توسعه فناوری ها از طریق بهبود بهره وری انرژی و تنوع بخشیدن به عرضه انرژی داشته اند. ».
اما الان این همکاری در چه وضعیتی بسر میبرد؟ حقیقت این است که ایالات متحده خیلی شفاف و ساده از زیرساخت و ظرفیت لازم برای پاسخگویی به نیازهای عظیم اتحادیه اروپا محروم است، در عین حال با مخالفت گروه‌های زیست‌محیطی که توسعه زیرساخت‌ها را دشوار می‌کنند، مواجه است.
این همان دلایلی است که جاستین ترودو، نخست وزیر کانادا را از قول دادن LNG کانادا به اولاف شولز صدراعظم آلمان در اوایل ماه اوت در سفرش به اتاوا باز داشت.
بایدن در سخنرانی خود در کاخ سفید گفت که «در حال ایجاد شراکتی برای تنوع بخشیدن به عرضه انرژی به اروپا» است و «ایالات متحده و سایر تولیدکنندگان انرژی برای انجام این کار تلاش های خود را افزایش داده اند.»
و اکنون وزیر انرژی ایالات متحده روی صحنه می رود و از تولیدکنندگان انرژی ایالات متحده می خواهد که پشت کاناپه پنهان شوند و وانمود کنند که هیچ کس در خانه نیست در حالی که جت های سیاستمداران اتحادیه اروپا در برای تهیه انرژی از این گوشه جهان دیوانه وار به آن گوشه جهان پرواز می کنند و هر دری را می‌کوبند شاید بتوانند گاز و نفت گدایی کنند.
قابل درک است که جو بایدن، رئیس جمهور ایالات متحده و کل حزب دموکرات او بخواهند منافع سیاسی خود را پیش از انتخابات میان دوره ای ماه نوامبر آینده در ذهن داشته باشند.
آنها مطمئناً نمی‌خواهند رای دهندگان آمریکایی را در خانه با کمبود سوخت از خود برنجانند تا به رایشان را به حزب جمهوری‌خواه بدهند.
همچنین برای واشنگتن ناراحت کننده نیست که بروکسل اکنون بدون گاز ارزان روسیه به سر می برد.
مدت ها قبل از درگیری اوکراین، واشنگتن خط لوله گاز نورد استریم ۲ را که قرار بود گاز روسیه را از طریق آلمان به اروپا منتقل کند، نفرین و تحریم کرد.
استدلال نگران کننده واشنگتن این بود که وابستگی اتحادیه اروپا به روسیه برای امنیت انرژی اروپای غربی سودمند نخواهد بود.
واشنگتن به بهانه محافظت از اروپا آنهم در برابر خودش!، آمریکایی ها تمام تلاش خود را کرد تا به این پروژه پایان دهد یا حداقل آنرا به تاخیر بیاندازد.
نتیجه نهایی، البته، این بود که قدرت انتخاب و رقابت اقتصادی اروپا کمتر شد و به ویژه این به نفع واشنگتن در رقابت اقتصادی جهانی بود.

گاز روسیه که از خط لوله نورد استریم ۱ عبور می کرد، آلمان را به مرکز اقتصادی اتحادیه اروپا تبدیل کرده است و اتحادیه اروپا را قادر ساخت تا از نظر اقتصادی در موقعیتی برابر با واشنگتن در سراسر جهان رقابت کند.
اتکا به این گاز نیز برای چندین دهه هرگز مشکلی برای اتحادیه اروپا نبوده است.
با این حال، پس از آن که خود اتحادیه اروپا و به طور یکجانبه امنیت عرضه خود را قطع کرد و اکنون سعی دارد آن را به گردن ولادیمیر پوتین، رئیس جمهور روسیه بیندازد، در حالی که این یک مشکل خود ساخته است.
سرزنش پوتین و تلاش برای متقاعد کردن شهروندان اتحادیه اروپا مبنی بر اینکه همه آنچه اکنون در حال رخ دادن است تقصیر روسیه است، تنها بهانه ای است که دولت های اروپایی برای منحرف کردن خشم عمومی در صورت امکان برایشان باقی مانده.
این آخرین توجیه در مواجهه با قیمت‌های نجومی بالای انرژی و در مواجهه با کمبود، خاموشی، جیره‌بندی، توقف تولید و از کار افتادگی صنایع و بیکاری است که آنها در چنته خود دارند.
ناکامی در خنثی کردن خشم کسانی که از این تصمیمات سیاستمداران اروپایی رنج میبرند مانند یک بمب ساعتی عمل می کند، که می تواند به ناآرامی های مدنی در سراسر اتحادیه اروپا منجر شود.
کشورهای عضو اتحادیه اروپا مجبور نبودند چنین تصمیماتی را بگیرند و این تنها گزینه آنها نبود، مجارستان ثابت کرده است که می‌توان با تحریم‌های ضد روسیه در بخش انرژی مخالفت کرد، اگر این تحریم‌ها به نفع مردم و صنعت کشور نباشد.
مجارستان نه تنها از آغاز درگیری ها حتی قراردادهای انرژی جدیدی با روسیه امضا کرده است، بلکه اکنون به ساخت نیروگاه های هسته ای جدید که قرار است توسط روسیه نیز ساخته شود، چراغ سبز نشان داده است.
مجارستان برای نجات خود شجاعت نشان داده است، در حالی که بقیه اتحادیه اروپا می خواهند مصرف انرژی را به شهروندان خود دیکته کنند و به آنها می گویند که «هیچ جایگزینی» برای اقدامات ریاضتی وجود ندارد.
پس از اینکه بسیاری از مردم جهان قبلاً «اجازه داشتند» این را تجربه کنند، که ایالات متحده آینده روشن تری را فقط زمانی وعده می دهد که قبلا همه چیزهایی که وجود داشت است را نابود کرده باشد، این بار، نوبت اروپا رسیده است تا مزه این وعده آمریکایی ها را تجربه کند و به بازنده بزرگ تبدیل شود.
همانطور که نامه جنیفر گرانهولم تأیید می کند، واشنگتن همیشه ابتدا به دنبال منافع خود است. اتحادیه اروپا در نهایت باید همین کار را انجام دهد – قبل از اینکه خیلی دیر شود.

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: