پرش به محتوا

هدف: شکستن سلطه غرب است.

اجلاس سران در تهران
هدف: شکستن سلطه غرب است.

روسیه، ترکیه و ایران علیه هژمونی غربی: همکاری در زمینه نفت، تجارت با پول ملی صورت خواهد گرفت اما اختلافات باقی می ماند
نوشته یورگ کرونائر
منتشر شده در یونگه ولت
ترجمه مجله هفته

پیش زمینه: ترکیه به عنوان میانجی

آنتونیو گوترش، دبیرکل سازمان ملل متحد ماه‌ها است که به شدت برای جلوگیری از بحران جهانی گرسنگی در حال تلاش است.

طرح او دو رکن دارد: از یک سو، عرضه غلات از اوکراین در بازار جهانی و از سوی دیگر، عرضه مجدد غلات و کود از روسیه.

دو چیز برای این امر ضروری است: از یک سو، بنادر اوکراین باید بازگشایی شوند، از سوی دیگر، تحریم های غرب علیه صادرات روسیه باید برداشته شود – یکی بدون دیگری کار نمی کند.

گوترش نمی تواند به حمایت در غرب امیدوار باشد، زیرا قدرت های فراآتلانتیک طرف های درگیری هستند.

با اظهاراتی مانند اظهارات آنالنا باربوک، وزیر امور خارجه، مبنی بر اینکه روسیه «عمداً از گرسنگی به عنوان سلاح جنگی استفاده می کند» نمی توان آبی را گرم کرد.
در این سفر نمادگرایی به چشم میزد و البته این هم عمدی است.

هنگامی که ولادیمیر پوتین رئیس جمهور روسیه روز سه شنبه برای شرکت در نشست سه جانبه با همتایان خود از ایران و ترکیه وارد تهران شد، نه تنها توسط ابراهیم رئیسی رئیس جمهور ایران شخصاً مورد استقبال قرار گرفت، بلکه از سوی رهبر سیاسی و مذهبی ایران، آیت الله علی خامنه ای نیز مورد استقبال قرار گرفت.

خامنه ای بی پرده از پوتین تمجید کرد. عکسی که در آن رئیس جمهور روسیه و خامنه ای دستشان را محکم به هم قلاب کرده بودند، در سراسر جهان منتشر شد.
یوری اوشاکوف، مشاور سیاست خارجی پوتین گفت: «در بیشتر مسائل، مواضع ما نزدیک یا یکسان است. »
لوان جاگاریان سفیر روسیه در ایران حتی پا را هم از این فراتر نهاد و گفت که مسکو و تهران در یک «قلعه» مشترک قرار گرفته اند.

یک چیز دولت‌های ایران، روسیه و ترکیه، سه کشوری که سران آن‌ها روز سه‌شنبه در تهران دیدار کردند، را به هم مرتبط می‌کند:
آنها می خواهند – هر چه زودتر و بهتر – به تسلط غرب در حال فروپاشی پایان دهند. البته آنها انگیزه های بسیار متفاوتی برای این کار دارند.
در دوران رجب طیب اردوغان، ترکیه از نظر اقتصادی و سیاسی قوی‌تر شده است و هدف آن تحکیم موقعیت خود به عنوان یک قدرت منطقه‌ای در حال گسترش است که این به ضرر غرب هم هست.
این کشور عضو ناتو باقی می ماند و آنچه را که از هر دو جهان مفید است می طلبد.
روسیه و ایران در وضعیت کاملا متفاوتی قرار دارند:
غرب تلاش می کند با تحریم های سخت آنها را خفه کند. برخلاف ترکیه، آنها چاره ای جز اتحاد هرچه نزدیکتر در برابر دشمن مشترک خود ندارند.
این همان کاری است که پوتین و رئیسی روز سه شنبه در تهران سعی کردند انجام دهند.
روابط دو کشور بدون تنش نیست. به ویژه روسیه بارها منافع ایران را نقض کرده است.
به عنوان مثال، در ماه مارس، مذاکرات هسته ای با ایران ناگهان کند شد:
ایالات متحده به طور ناگهانی علاقه شدیدی به توافقی سریع برای بازگرداندن نفت ایران به بازار جهانی در مقیاس وسیع پیدا کرد تا بتواند جامع ترین تحریم نفتی ممکن علیه روسیه را ممکن سازد. مسکو مذاکرات را با مخالفت های جدید خود به تعویق انداخت.
در ماه مه، مشخص شد که صدور نفت با تخفیف شدید روسیه به چین و هند، یک بازنده داشت که کمتر به آن توجه شد: ایران
تهران نتوانست با کاهش قیمت ها خود را تطبیق دهد و با آن رقابت کند و مجبور شد صادرات نفت خود به چین را به میزان قابل توجهی کاهش دهد. و: این هم روشن است که بدون موافقت ضمنی روسیه، حملات هوایی اسرائیل به مواضع شبه نظامیان طرفدار ایران در سوریه به سختی امکان پذیر خواهد بود.

مسکو و تهران اکنون در تلاش هستند تا همکاری خود را روی پایه محکم تری قرار دهند. به همین منظور، گازپروم و شرکت ملی نفت ایران روز سه‌شنبه توافق‌نامه‌ی امضا کردند که دو قدرت منابع را در پایگاه اقتصادی خود به هم نزدیک‌تر می‌کند.

گازپروم در بهره برداری از دو میدان گازی عظیم کیش و پارس شمالی و شش میدان نفتی به شرکت ملی نفت کمک خواهد کرد.
شرکت ملی نفت ایران به دلیل تحریم ها فناوری مورد نیاز برای استخراج گاز توسط کشورهای غربی روی این توافق حساب میکند.
علاوه بر این، گازپروم می خواهد از ایران در تکمیل نیروگاه های گاز مایع پشتیبانی کند.

این معامله برای روسیه بسیار سودمند است:
این قرارداد مرهم کوچکی بر ضرر های چشمگیر این شرکت در اروپا است – در نهایت، ارزش این توافق حدود ۴۰ میلیارد دلار پیش بینی میشود.
پیشرفت های بیشتری در برابر دلار آمریکا و موقعیت آن به عنوان ارز پیشرو در جهان به وجود آمده.

خامنه ای روز سه شنبه خواستار خروج دلار آمریکا از تجارت جهانی شد. پوتین تأیید کرد که با طرف ایرانی درباره برنامه‌هایی برای انجام تجارت دوجانبه در آینده با ارزهای ملی به جای دلار آمریکا گفتگو کرده است.
پوتین همچنین در مورد چنین پروژه ای با اردوغان گفتگو کرد.
بر این اساس، مسکو و آنکارا قصد دارند از لیر ترکیه برای تجارت نفت و گاز استفاده کنند.
مسکو ارزهای بدست آمده از معاملات نفتی خود با ترکیه را برای واردات از این کشور هزینه می کند.
همه این طرح ها نشانی از انزوای سیاسی و اقتصادی در خود ندارند: چین و روسیه و همچنین روسیه و هند مدت هاست که بدون دلار آمریکا تجارت با یکدیگر را آغاز کرده اند.
ایران و ترکیه نیز خواهان تشدید روابط اقتصادی خود هستند.
اردوغان روز سه شنبه پس از دیدار با خامنه ای توضیح داد: با حجم تجارت فعلی ۷.۵ میلیارد دلار آمریکا در سال، هنوز در این تجارت جای بهبود زیادی وجود دارد.
۳۰ میلیارد دلار در سال باید به راحتی امکان پذیر باشد. برای این منظور، همکاری نزدیک‌تر در زمینه نفت و گاز توصیه می‌شود.
آنکارا در حال حاضر حدود ده درصد از گاز طبیعی مصرفی خود را از ایران تامین می کند. با این حال، حدود یک سوم واردات آن از روسیه است.
واردات بیشتر از ایران وابستگی ترکیه به روسیه را کاهش می دهد.

در نشست روز سه شنبه پوتین و اردوغان، صادرات غلات از اوکراین در دستور کار قرار گرفت. در نشست سه جانبه با رئیسی، به ویژه بر برنامه های ترکیه برای تهاجم مجدد به شمال سوریه تمرکز شد.

اردوغان در این سفر در این مورد مشخص همه جا با مخالفت روبرو شد.

خامنه ای پیش از این رسما اعلام کرده بود که حفظ تمامیت ارضی سوریه را «بسیار مهم» می داند. «هر گونه حمله نظامی در شمال سوریه» قطعاً به ترکیه، سوریه و کل منطقه آسیب خواهد رساند و به نفع تروریست ها خواهد بود.

پوتین کمی محتاط تر، اما واضح تر در این مورد، علیه طرح های تهاجم صحبت کرد.
سخنان او در این مورد وزن خود را دارد: روسیه بخش هایی از حریم هوایی را که ترکیه قصد دارد برای تهاجم خود علیه سوریه و کردها استفاده کند، را کنترل می کند.

اگر مسکو چراغ سبز نشان ندهد، آنکارا فقط می تواند دست به ریسک یا قمار نظامی بزند و شرط بندی کند که روسیه در حال حاضر به سختی می تواند از عهده مقابله با اقدام نظامی نیروی هوایی ترکیه برآید.

برای رسیدن به هدف مشترک پایان دادن به سلطه غرب، باید اختلافات داخلی زیادی را تحمل کرد.

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: