پرش به محتوا

آلمان آسانژ را به حال خود رها کرده است.


جولیان آسانژ و استانداردهای دوگانه غرب.
نوشته سویم داغدلن
ترجمه مجله هفته

دستور دولت بریتانیا برای استرداد روزنامه نگار جولیان آسانژ به ایالات متحده، جایی که وی به دلیل افشای جنایات جنگی با ۱۷۵ سال زندان مواجه است، یک حمله گسترده به آزادی مطبوعات است. آزار و اذیت سیاسی جولیان آسانژ تمام ریاکاری و استانداردهای دوگانه غرب را برملا می کند.
انجمن‌های روزنامه‌نگاران و سازمان‌های حقوق بشر در سراسر جهان از تصمیم لندن وحشت دارند، اما دولت فدرال آلمان که متعهد به سیاست خارجی «ارزشی و حقوق بشری» است، این موضوع را کم اهمیت جلوه می‌دهد. چه شرم آور. چقدر زبون و خار. چه استاندارد دوگانه ای ناگفتنی، از یک طرف جنایات جنگی روسیه در اوکراین را محکوم میکنند، اما در عین مانند یک ترسوی بزدل وقتی که جوزف بایدن، رئیس جمهور ایالات متحده و یاران بریتانیایی اش، افشاکنندگان جنایات جنگی ایالات متحده در عراق و افغانستان را تحت اتهامات پوچ جاسوسی تحت پیگرد قانونی قرار می دهند سکوت اختیار میکنند و صدایشان خفه میشود.
پنج نفر از اعضای دولت فعلی آلمان برای آزادی جولیان آسانژ تا اندکی قبل از انتخابات فدرال در سپتامبر ۲۰۲۱ کمپین تبلیغاتی داشتند:
علاوه بر آنالنا بائربوک، وزیر امور خارجه فدرال امروز، رابرت هابک، معاون صدراعظم و وزیر اقتصاد، کارل لاترباخ وزیر بهداشت، جم اوزدمیر وزیر کشاورزی و کلودیا روت وزیر فرهنگ کشور نیز در این مورد فعال بودند.
حالا که حضرات در دولت لمیده اند و آسانژ در یک قدمی استرداد قرار دارد: سکوت سنگین در کابینه «ارزشی و حقوق بشری» به بهانه های بی ارزش برقرار است که گویا حکم صادر شده «هنوز نهایی نشده» و با «فرآیند قانونی دیگری ممکن است». همه این حرفها خزعبلات و مزخرف و چرند بافی است، خطر جدی و بلاواسطه جان آسانژ را تهدید میکند.
جولیان آسانژ در آستانه استرداد به ایالات متحده است. و دولت آلمان او را، که یک ناراضی نسبت به اعمال رژیم غرب است و نه ناراضی روسی، در کمال خونسردی به حال خود رها میکند. در همین حال، عفو بین‌الملل زنگ خطر را به صدا در می‌آورد که در صورت استرداد این روزنامه‌نگار به آمریکا، مانند بریتانیا با خطر سلول انفرادی فوق امنیتی مواجه خواهد شد.
در حالی که وزیر امور خارجه سبز خود را زیر توجیه رسوای محاکمه قانونی در بریتانیا پنهان میکند، سازمان حقوق بشر به صراحت می گوید:
تضمین های دیپلماتیک ایالات متحده مبنی بر اینکه آسانژ در سلول انفرادی قرار نخواهد گرفت، با توجه به تاریخچه این کشور در گذشته معتبر و قابل اعتماد نیست.
«چگونه می توان انتظار داشت که در کشوری که قوه قضائیه آن اتهامات جاسوسی را جعل کرده است و سرویس مخفی آن، سیا، قبلاً یک توطئه ترور علیه جولیان آسانژ طراحی کرده است، محاکمه عادلانه ای صورت بگیرد؟»

هر کس، مانند دولت آلمان در مورد جولیان آسانژ، روی «منطقه تنش» بین حفاظت از اسرار دولتی تمرکز کند و حمایت از آزادی بیان و مطبوعات را به فراموشی بسپارد، قطب نما و سمت سویش را سفت و سخت روی سیاست واشنگتن تنظیم کند. تمام ادعاهایش را در مورد حقوق بشر، دموکراسی و آزادی کنار نهد در هیچ کجای دنیا جدی گرفته نمی شود.
هنوز خیلی دیر نشده است.
در روزهای آتی، صدراعظم اولاف شولز و کابینه‌اش می‌توانند در شورای اتحادیه اروپا در بروکسل، اجلاس G7 در المائو و نشست سران ناتو در مادرید متعهد شوند از آزادی مطبوعات دفاع می کنند و قول دهند از کسانی که به بهانه انجام وظیفه خبرنگاری خود زیر بار حبس، تهمت و اتهام هستند محافظت میکنند.
از جمله از جولیان آسانژ. به عنوان یک حرکت ملموس و موثر برای همبستگی و دفاع از آزادی مطبوعات، دولت آلمان می تواند به روزنامه نگار و بنیانگذار ویکی لیکس پناهندگی سیاسی در آلمان بدهد و بدین ترتیب برای واشنگتن در سراسر جهان روشن کند که روزنامه نگاری جرم نیست و حبس و زندان لایق کسانی است که مرتکب جنایات جنگی می شوند و دستور انجام این جنایات را می دهند. نه کسی که آنها را آشکار می کند.

سویم داغدلن (رهبری و نماینده مجلس از حزب چپ آلمان) عضو کمیته روابط خارجی بوندستاگ و در مراسم همبستگی جولیان آسانژ در عصر سه شنبه در گالری روزنامه یونگه ولت.

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: