پرش به محتوا

با وجود کمک‌های گسترده غرب ارتش اوکراین در وحشت و فروپاشی 

با وجود کمک‌های گسترده غرب ارتش اوکراین در وحشت و فروپاشی 

چندی پیش، فاشیست های هنگ ‹آزوف› که در کارخانه فولاد ماریوپل به دام افتاده بودند، تسلیم شدند. همانطور که توسط برخی از صاحب نظران پیش بینی شده است، به نظر می رسد که این امر آغازگر فروپاشی نیروهای مسلح اوکراین بوده است.


نوشته دانیل بسونوف

منتشر شده در روسیا الیوم

ترجمه م. میرفخرائی – مجله هفته.


 دستگاه پروپاگاندای کیف بی توقف گزارش پشت گزارش تولید و منتشر می‌کند که «کل» جهان با پول، تجهیزات و سلاح به نیروهای مسلح اوکراین کمک می‌کند. 

در همین حال، دوستان و بستگان سربازان اوکراینی، و گاه خود سربازان اوکراینی، به طور فزاینده‌ای جرأت می‌کنند تا سخنرانی‌های ویدیویی ضبط کنند و به آن‌ها بگویند که آنها، «جنگجویان نور»، گرسنه هستند و فاقد سلاح یا تدارکات برای مبارزه هستند. این داستان ها کاملاً در تضاد با افسانه های سیاستمداران و نقالان اوکراینی است.

مجموع کمک های کشورهای غربی به اوکراین در حال حاضر بیش از بودجه نظامی اوکراین در سال ۲۰۲۲ معادل ۱۲ میلیارد دلار است. 

این بدون احتساب کمک‌های بشردوستانه شهروندان عادی از سراسر جهان است – زیرا این مبلغ نیز میلیاردها دلار است. همراه با کمک های خارجی (به ویژه کمک های نظامی)، بودجه نظامی اوکراین بیش از ۲۰ میلیارد دلار است. 

این حتی کمک های مالی به بخش اقتصادی کشور را نیز در نظر نمی گیرد. می توان فکر کرد که چنین تزریق هنگفتی از پول همراه با عرضه بی وقفه تسلیحات باید تمام مشکلات تامینی ارتش اوکراین را حل کند. اما تیم زلنسکی فقط می خواهد ثروتمندتر شود. با این حال، وضعیت در خود ارتش اوکراین فاجعه آمیز است – به ویژه برای کسانی که به تازگی در «دفاع میهنی» بسیج شده اند و برای کسانی که بلافاصله پس از شروع عملیات نظامی ویژه روسیه در اوکراین داوطلب شده اند تا به صفوف نیروهای مسلح اوکراین بپیوندند.

در چند نمونه اخیر، پیام ویدئویی به فرمانده نیروهای مسلح اوکراین والری زالوشنی توسط سربازان فعال تیپ ۵۸ تفنگ موتوری جداگانه ارسال شد. سربازان گروهان پشتیبانی آتش گردان سیزدهم از دولت خود می خواهند که از آنها به عنوان گوشت دم توپ استفاده نکند و برای آنها تدارکات پرسنل و سلاح ارسال کند. 

آنها می گویند، اکثر آنها تازه بسیج شده اند که این بدین معنی است که هرگز سلاحی در دست نداشته اند و آموزش نظامی ندیده اند. کسانی که از دستورات سرپیچی می کردند توسط افسر سیاسی تیپ تهدید می شدند که در گروه های سه یا چهار نفره از یگان جدا شده و دستگیر و تنبیه می شوند.

سربازان دسته های ۱ و ۲ گروهان ۱ از گردان نهم واحد ۷۰۹۳ که به تیپ ۵۷ تفنگ موتوری مستقل نیروهای مسلح اوکراین اختصاص یافته بود، بلافاصله با رئیس جمهور زلنسکی تماس گرفتند. (در شهرک کریاکوفکا در جمهوری خلق لوگانسک، که با عجله توسط تیپ ۵۷ در اوایل ماه مارس تخلیه شد، شبه نظامیان خلق لوگانسک یک اتاق شکنجه پیدا کردند – و در آن یک مرد شکنجه شده که به سرش شلیک شده بود.) به آنها در دونباس هم چندان خوش نمی گذشت و وضعیت نامناسبی داشتند – به خصوص بدون رسیدگی پزشکی و فرماندهانی که فرار کرده بودند و کمبود مواد غذائی هم قوز بالای قوز شده بود، اما زیر آتش مداوم توپخانه و موشکی، خمپاره ها، تانک ها و نفربرهای زرهی روسیه باید ایستادگی میکردند. آنها را تهدید کرده بودند که اگر بدون مجوز به همراه مجروحان از مواضع درگیری خارج شوند، با خمپاره های اوکراینی به سمت آنها شلیک خواهند کرد.

همسران سربازان ۱۱۵ تیپ مستقل «دفاع میهنی» در رسانه های اجتماعی از شرایطی که شوهرانشان را مجبور به ترک مواضع جنگی کرده بود، شکایت کردند.

به همین ترتیب، خود سربازان هم شکایت کردند: یکی از فرماندهان دسته سوم گردان (جوخه و شماره گروهان نامعلوم) به دلیل کمبود سلاح های سنگین، تدارکات و فرماندهان از جنگیدن در سورودونتسک خودداری کرد – آنها به سوی مرگ حتمی فرستاده شده بودند. ضمناً پس از این سخنرانی تصویری، آنها به عنوان فراری دستگیر و در بازداشت موقت قرار گرفتند و رسانه های محلی اوکراین هم اکنون در این باره گزارش داده اند. 

یکی دیگر از واحدهای فرعی همان تیپ، گروهان اول گردان اول، نیز به دلیل وضعیت نامناسب اخلاقی و روانی سربازان و همچنین رهبری نالایق، از اجرای دستورات رزمی امتناع ورزید: گردان را بدون آمادگی به وسط میدان جنگ پرتاب کرده بودند. از مسیرهای عقب نشینی خارج شده و همچنین به دلیل بی کفایتی فرماندهان تیپ متحمل خسارات زیادی شدند.

همه این حقایق، و همچنین تلفات عظیم و نمونه های زیاد از تسلیم داوطلبانه، به طور قانع کننده ای نشان می دهد که نیروی دفاع اوکراین در دونباس شروع به فروپاشی کرده است. مهم ترین چیز برای روسیه و جمهوری های خلق دونتسک و لوگانسک در حال حاضر این است که فرصت را از دست ندهیم و به کسب موفقیتی که اکنون قابل دست یابی است ادامه دهیم. در عين حال، این اقدامات باید با حوصله و برنامه ریزی توام باشد و بالاتر از همه، نباید فراموش کرد: حیوان زخمی یا اسیر خطرناک ترین حیوان است. 

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: