پرش به محتوا

نقض قوانین بین المللی در پایگاه نیروی هوایی آمریکا در رامشتاین؟

نقض قوانین بین المللی در پایگاه نیروی هوایی آمریکا در رامشتاین؟ مقامات آلمانی خود را به نفهمی میزنند.

منتشر شده در روسیه امروز

مترجم م. میرفخرائی

مجله هفته

گفته می شود که پایگاه نیروی هوایی رامشتاین آمریکا در ایالت راینلاند-فالتز نقش کلیدی در پیشبرد و حمایت از جنگ های هواپیماهای بدون سرنشین ایالات متحده دارد. فعالان صلح سال ها است که خواستار شفاف سازی در این مورد هستند. وزارت دادگستری در ماینتس مرکز این ایالت در حال حاضر مشغول جلوگیری از یک تلاش جدید از این نوع شکایت ها و تحقیقات است. اما وضعیت حقوقی چگونه است؟

فرمان، کلیک، مرگ؟ 

پهپادهایی که براحتی انسان ها و اهداف مورد نظر را مورد حمله قرار میدهند و می توانند بکشند بحث برانگیز هستند. به همین دلیل است که مدتی است در آلمان گمانه زنی هایی درباره نقش پایگاه نیروی هوایی آمریکا در رامشتاین در جنگ هواپیماهای بدون سرنشین آمریکا مطرح شده است. 

فعالان صلح و ساکنان محلی در این فکر هستند که آیا انسان ها از داخل  خاک آلمان با فشار یک دکمه نابود می شوند یا خیر. تاکنون کسی هیچ پاسخ قانع کننده ای از سوی مسئولان دریافت نکرده است. وقتی صحبت از رامشتاین به میان می‌آید، مقامات ترجیح می‌دهند به سمت دیگری نگاه کنند. 

تا به امروز، دولت فدرال و دولت ایالتی مسئول پایگاه در راینلاند-فالتز و قوه قضاییه آن‌ها هرگونه اطلاع دقیق از نقض قوانین بین‌الملل توسط آمریکا که ممکن است در خاک آلمان اتفاق بیفتد را رد کرده‌اند. دعاوی مربوطه تقریباً با سرعت برق و باد و بدون استثنا رد می شود. گفته می شود یک واحد در رامشتاین در قتل سردار قاسم سلیمانی نقش داشته است.

هرمان تایزن، فعال صلح، مدت‌ها در تلاش بوده است تا دریابد دولت نخست وزیر مالو درایر (سوسیال دمکرات) و وزیر دادگستری او هربرت مرتین (لیبرال) چه اطلاعاتی در مورد نقش پایگاه نیروی هوایی ایالات متحده در عملیات مرگبار پهپادهای آمریکایی دارند. از آنجایی که تایزن تاکنون با دیوار سکوت مواجه شده است، با استناد به قانون شفافیت ایالتی، شکایتی را به دادگاه اداری در ماینز ارائه کرد. اولین جلسه دادگاه روز پنجشنبه برگزار شد.

وزارت دادگستری راینلاند-فالتز درخواست تایزن برای ارائه اطلاعات را رد کرد دلیل رد درخواست این است که، اطلاعات درخواستی مربوط به تحقیقاتی است که قبلاً در زمان ارائه درخواست پرونده اش بسته شده است. بعلاوه، دلایل محرومیت از ارائه اطلاعات در قانون شفافیت دولتی ذکر شده، مانند حفاظت از اسرار دولتی، به این دلیل دادگاه میتواند به این درخواست پاسخ ندهد. با این حال دادگاه هنوز تصمیمی نگرفته است.

پاسخ وزارت دادگستری به درخواست تایزن، روش معمول مقامات آلمانی را در هنگام پاسخ دادن به سوالات آزار دهنده در مورد فعالیت های آمریکایی ها در پایگاه رامشتاین تکرار میکند. این فعال صلح بارها عدم درک خود را از اینکه مقامات راینلند-فالتز علاقه کمی به دخالت رامشتاین در جنگ هواپیماهای بدون سرنشین ایالات متحده نشان دادند، ابراز کرده بود.

تلاش برای شفاف سازی مجازات حبس دارد. 

مقامات آلمانی به جای شفاف سازی اتهامات از لحاظ سیاسی و قانونی، ترجیح می دهند علیه کسانی که توجه عموم را به نقض احتمالی قوانین بین المللی توسط آمریکایی ها در آلمان جلب می کنند، اقدام کنند.

تایزن تنها یک مشتی از خروار است. از جمله، او بارها در گذر زمان اعلامیه‌هایی را توزیع کرده بود که خواستار افشای اطلاعات در نزدیکی املاک و پادگان های ایالات متحده در آلمان بودند. این اقدامات به جای حمایت رسانه ای از او، برایش موجب دردسرهای جدیدی شد از جمله اتهامات متعددی را برای تحریک به خیانت و افشای به اسرار دولتی به همراه داشت. 

یک فعال صلح از شهر هایدلبرگ نیز چندین بار به دلیل اعتراض مسالمت آمیز خود به جنگ افروزی هواپیماهای بدون سرنشین آمریکا از پایگاه هوایی رامشتاین محاکمه شد. نهادهای دولتی آلمانی حتی بارها از او شکایت کردند و او حتی مجبور به گذراندن چهار هفته زندان شد.

اگرچه تایزن مرتباً در آخرین مرحله دادگاه تبرئه شده است، مدعیان عمومی با ایجاد پرونده های جدید و پاپوش دوختن سعی کرده اند صدای اعتراض او را خفه کنند. تلاش های این فعال صلح علیه افراد «ناشناس» به اتهام کمک به قتل با هواپیماهای بدون سرنشین مطرح شده بود، توسط مقامات بازپرسی با بی توجهی و بی میلی مورد رسیدگی قرار گرفت و نتیجه آنکه تا بحال هیچ پرونده ای برای این اتهامات و شکایت ها باز نشده است.

نقش آلمان در جنگ هواپیماهای بدون سرنشین ایالات متحده

 نقشی که رامشتاین در جنگ هواپیماهای بدون سرنشین دولت ایالات متحده ایفا می کند نیز باید حداقل از زمان افشاگری براندون برایانت خلبان سابق هواپیماهای بدون سرنشین برای مقامات آلمانی شناخته شده باشد. 

این افشاگر در سال ۲۰۱۴ به روزنامه زود دویچه گفت: ‹بدون آلمان، کل جنگ هواپیماهای بدون سرنشین ارتش ایالات متحده امکان پذیر نخواهد بود.› 

برایانت تا آوریل ۲۰۱۱ در پایگاه نیروی هوایی ایالات متحده در نیومکزیکو مستقر بود:

‹در بیش از هزار ماموریت پهپادی که من انجام داده ام، حتی یک بار هم نبود که در ابتدای شیفت با رامشتاین تماس نگیریم.›

من علامت تماس خودم را و شناسه هواپیمای بدون سرنشینی را که می‌خواهم خلبانی اش را به عهدم بگیرم  ارسال میکردم. سیگنال پهپاد از طریق ماهواره به رامشتاین مخابره می شود. در آنجا سیگنال تقویت می‌شود و از طریق کابل فیبر نوری به ایالات متحده، جایی که ما خلبان‌ها نشسته بودیم، ارسال می‌شود. به عنوان خلبان، او در طول ماموریت از طریق یک سیستم چت امن با تحلیلگران سیستم به اصطلاح زمینی توزیع شده (DGS) در تماس بود:

«در سیستم های زمینی توزیع شده (DGS)، تصاویر ویدئویی از پهپاد ما نظارت، تجزیه و تحلیل و به مقامات مسئول توزیع می شود.»

به گفته برایانت، او از آنجا چندین بار در ساعت برای ارزیابی تصاویرش کمک مستقیم دریافت می کرد. یک سال پیش از آن، دولت فدرال در پاسخ به سؤالی از حزب چپ در بوندستاگ نوشت که از نظر آن مرکز کنترل (DGS) اصلاً در آلمان نبود، «زیرا مشخصات ساختمان فقط ساخت و ساز را مشخص کرده است که تنها یک ایستگاه برای انتقال داده ها از طریق ماهواره ها (رله ساتکوم) مشخص میکند.»

 سپس برایانت توضیح داد که او اغلب ‹با بچه های DGS چت می کرد›. بنابراین آنها تأیید می کردند که در لنگلی، هاوایی یا رامشتاین هستند.

اما وضعیت حقوقی چگونه است؟ 

آیا مقامات آلمانی می توانند در صورت ارتکاب جنایات از پایگاه نظامی آمریکا در رامشتاین مداخله کنند؟ 

یک چیز مسلم است: قانون کیفری آلمان باید در رامشتاین اعمال شود، زیرا برخلاف تصور بسیاری، این ملک یک منطقه فراسرزمینی نیست. با این حال، همین واقعیت شناخته شده در اینجا نیز صدق می کند: « برحق بودن به طور خودکار به معنای رسیدن حقت نیست» – زیرا مفاد اساسنامه نیروهای ناتو نیز در اینجا به کار می روند و بر این موضوع تاثیر میگذارند.

با توجه به جنگ افروزی های هواپیماهای بدون سرنشین ایالات متحده، که گاهی از رامشتاین کنترل می شد، دادگاه عالی اداری مونستر در سال ۲۰۱۹ حکم داد که آلمان باید در جهت اطمینان از رعایت قوانین بین المللی ایالات متحده در هنگام استفاده از پایگاه نظامی خود تلاش کند. با این حال، دادگاه بالاتر قانون اساسی فدرال یک سال بعد اوضاع را متفاوت دید و حکم را لغو کرد.

 به گفته دادگاه عالی آلمان، تلاش های دیپلماتیک دولت فدرال کافی است – صرف نظر از این که آیا مأموریت های هواپیماهای بدون سرنشین ایالات متحده قوانین بین المللی را نقض می کند یا خیر.

از سوی دیگر، یک مورد برجسته دیگر، وضعیت حقوقی مبهم پیرامون پایگاه نیروی هوایی ایالات متحده در رامشتاین را شفاف‌تر کرد.

 مدتی است که دفتر دادستانی تسوایبروکن در حال تحقیق درباره ربوده شدن امام ابوعمر است. گفته می شود که در سال ۲۰۰۳ توسط ماموران سیا در میلان ربوده شد و از طریق آلمان به قاهره منتقل شد. عمر بعداً متهم شد که در طول توقف در پایگاه نیروی هوایی رامشتاین ایالات متحده مورد آزار و اذیت قرار گرفته است. در پاسخ به این اتهامات، دفتر دادستانی به بررسی موارد مشکوک به محرومیت از آزادی، اجبار و گروگانگیری پرداخت. 

قوانین جزایی آلمان در مورد پایگاه هوایی ایالات متحده در رامشتاین اعمال می شود زیرا این یک منطقه فراسرزمینی نیست. اساسنامه نیروهای ناتو در این زمینه فقط چیزی در مورد اینکه آیا من می توانم افرادی را که تحت اساسنامه نیروهای ناتو هستند تحت پیگرد قانونی قرار دهم می گوید.

ابرهارد بایر، دادستان عمومی مسئول این پرونده در جون ۲۰۱۳، در مصاحبه ای با خبرگزاری حکومتی آلمان دویچه وله (DW) در ماه ژوئن توضیح داد که برای مثال، وقتی صحبت از سربازان می شود، اینطور نیست زیرا آلمان از حق اولیه تعقیب کیفری چشم پوشی کرده است:

«اگر افراد مورد نظر سرباز نباشند و در یگان ناتو مستقر باشند، مشمول اساسنامه نیروهای ناتو نمی شوند. اگر آنها ماموران سیا هستند، من فرض می‌کنم که آنها سرباز نیستند، مخصوصاً که به عنوان نظامی عضو یک واحد ناتو در اینجا مستقر نشده اند. با این افراد باید مانند هر غیرنظامی دیگری رفتار شود.»

بنابراین این تفسیر در مورد اختلاف حقوقی در مورد هواپیماهای بدون سرنشین نیز صدق می کند: اساسنامه نیروهای ناتو استثنائات را تنظیم می کند. بنابراین اگر کارگران آمریکایی درگیر در حملات هواپیماهای بدون سرنشین در رامشتاین سرباز باشند، مقامات آلمانی هیچ اختیار قانونی برای اقدام ندارند زیرا آلمان داوطلبانه از حق اولیه پیگرد قانونی در گذشته چشم پوشی کرده است.

با این حال، اگر نقض قوانین بین المللی توسط غیرنظامیان انجام شود، آلمان به عنوان کشور میزبان نیز مجاز به اقدام قانونی است. 

با این حال پاسخ به این سوال که آیا افراد درگیر در حملات هواپیماهای بدون سرنشین غیرنظامی هستند یا نظامی، دشوار خواهد بود.

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: