پرش به محتوا

نیویورک تایمز:نشانه های تغییر سیاست آمریکا در اوکراین.

نیویورک تایمز روایت جنگ افروزانه اش را تغییر می‌دهد، اسناد شکست ایالات متحده در اوکراین نشان می‌دهد که ایالات متحده به جنگ نیابتی خود علیه روسیه پایان می‌دهد.

 نوشته جان وی. والش در آنتی وار

مترجم حمید علوی

مجله هفته

نیویورک تایمز یک وظیفه مهم در پیش رو خود داشت و این کار را در چند ماه گذشته به خوبی انجام داد به نظر این نویسنده تایمز رهبری به تصویر کشیدن جنگ نیابتی ایالات متحده در اوکراین را به عهده داشته است تایمز باید داستانی برای تقویت روحیه و هدف اخلاقی بخشیدن به جنگ و توجیه خرج کردن میلیاردها دلار از جیب مالیات دهندگان آمریکایی برای ادامه جنگ نیابتی جو بایدن علیه روسیه را مهندسی میکرد.

هر روز نیویورک تایمز به همه از جمله سیاستمداران و رهبران که افکار عمومی را می سازند در مورد جنگ اوکراین توضیح می داد و آنان را توجیه می کرد که که آنان باید در مورد جنگ اوکراین چگونه فکر تحلیل کنند.

بنابراین وقتی تایمز می‌نویسد که اوضاع برای ایالات متحده و آدمش در کیف، ولدیمیر زلنسکی، خوب پیش نمی‌رود، این یاد آور داستان مردی است که سگ را گاز می‌گیرد. 

نیویورک تایمز به ما می‌گوید که چگونه برخی از حقایق ناراحت کننده به موضوعات غیر قابل انکار تبدیل میشوند سرمقاله نیویورک‌تایمز در یازدهم ماه مه با عنوان «روسها بخش زیادی از شرق اوکراین را علیرغم  ضربه هائی که متحمل شده اند هنوز در دست دارند».

 این تیتر که برخلاف داستان های رایج که تایم برای ما روایت کرده است، آنها این خبر  را طوری طراحی می کنند که تا حدودی تلخی شکست در اوکراین را کاهش دهد. پاراگراف اول مطلب محتوای خود را شفاف تر بیان می کند که توضیح می دهد «روسیه در منطقه شرق اوکراین توانسته است مناطق جدیدی را به تصرف خود در بیاورد»، نظر خواننده را به این موضوع جلب می‌کنم که صحبت از این نیست که روسیه مناطقی را که به تصرف درآورده است را حفظ می‌کند بلکه مناطق جدیدی را تصرف کرده است.بدون شک این پیامی روحیه بخشی برای نیروهای آمریکایی و اوکراینی در جنگ اوکراین نیست.

تایمز ادامه می‌دهد: «وزارت دفاع روسیه روز سه‌شنبه گفت که نیروهای این کشور در شرق اوکراین تا مرز بین دونتسک و لوهانسک، دو استان روسی‌زبان، جایی که جدایی‌طلبان مورد حمایت مسکو به مدت هشت سال با ارتش اوکراین می‌جنگند، پیشروی کرده‌اند. یادآوری می شود که اولین گلوله ها در این جنگ به قول خودشان در ۲۴ فوریه شلیک نشد، بلکه هشت سال پیش در دنباس شلیک شد. این یک یادآوری مهیج برای کسانی است که حمایت خود از جنگ را بر اساس ‹چه کسی تیر اول شلیک کرد› استوار می کنند است و نشان میدهد که نقطه کور قابل توجهی در دیدگاه ‹اخلاقی› آنها وجود دارد.

تایمز ادامه می دهد: «…. تسخیر دونباس، همراه با موفقیت اولیه تهاجم روسیه در تصرف بخش‌هایی از جنوب اوکراین در مناطق همسایگی شبه جزیره کریمه، به کرملین اهرم بسیار مهمی در هر گونه مذاکرات آینده برای پایان دادن به درگیری می‌دهد.»

نیویورک‌تایمز در ادامه می نویسد روس ها از امتیاز اضافی دیگری نیز برخوردارند آنها به طور کامل بر دریای سیاه مسلط شده اند یعنی تنها مسیر دریایی اوکراین برای تجارت با جهان خارج دارد. آنها با محاصره دریایی اوکراین در نهایت می‌توانند اوکراین را از نظر اقتصادی به زانو درآورد و فلج کنند و حالا با توجه به کمبود غلات بدلیل جنگ در اوکراین آنها می توانند این کشور را دچار یک بحران گرسنگی کنند. تازه این تمام ماجرا نیست اخبار بد بیشتری هم در راه است.

و در ادامه: «روسیه تقریباً به یکی از اهداف اصلی خود دست یافته است: تصرف مناطق اطراف پل زمینی که خاک روسیه را به شبه جزیره کریمه متصل می‌کند.» و «آخرین سنگر مقاومت اوکراین در این منطقه، کارخانه فولاد آزوفستال در ماریوپل،با توجه به راه کار نظامی به کار برده محدود به چند صد سرباز گرسنه شد که اکثراً در دخمه های تاریک مخفی شده اند.» اوه!

در نهایت، تایمز توجه خود را به اقتصاد معطوف می‌کند: یک موسسه مالی در گزارشی اقتصادی می نویسد: «جنگ اقتصاد اوکراین را تحت فشار شدیدی قرار داده است و زیرساخت‌ها و ظرفیت تولیدی به شدت آسیب دیده است». این موسسه مالی تخمین می زند که ۳۰ تا ۵۰ درصد از مشاغل اوکراین تعطیل شده اند، ۱۰ درصد از جمعیت کشور را ترک کرده اند و ۱۵ درصد دیگر در داخل کشور آواره شده اند. در مجموع ۲۵ درصد از کل جمعیت مجبور به ترک خانه و کاشانه خود شده‌اند.

این داستان غم انگیز شکست، بدبختی و مرگ با شوخ طبعی فراوان، چند حکایت از خط مقدم و اعترافات «آوریل هاینس»، مدیر اطلاعات ملی، که اعترافاتش با وجود آنکه فتیله اش را پایین کشیده اند اما هنوز غم انگیز است، آرایش می شود. اما اگر آن را با دقت بخوانید، شکست بزرگی برای عملیات به نظر می رسد.

بنابراین در حالی که آمریکا در ترس و هراس شکست به سر می برد دست به کار پول پاشی مبالغ انبوهی برای ادامه جنگ شده است. حدود ۶۳ میلیارد دلار، اگر تزریق اخیر حدود ۴۰ میلیون دلاری را در نظر بگیرید که تنها با ۵۷ رأی مخالف، تمام جمهوری خواهان، از سنا و مجلس نمایندگان تصویب شد.(و داستان دیگری نیز در آنجا نهفته است، ما شاهد از بین رفتن احساسات ضد جنگ در حزب دموکرات و تولد دوباره آن در میان جمهوریخواهان پوپولیست هستیم.)

اما چرا این تغییر ناگهانی لحن در تایمز؟ سهل انگاری در نظارت تحریریه؟ به نظر نمی رسد که اینطور باشد، زیرا در همان روز یک مقاله نظری منتشر شد با عنوان: «آمریکا و متحدانش می خواهند روسیه را بی رمق و نابود کنند. آنها واقعاً نباید این کار را انجام دهند.» این نشان می دهد که زمان آن فرا رسیده است که ایالات متحده پرچم سفید را به اهتزاز درآورد.

این مقاله چنین نتیجه گیری می کند: «هر چه جنگ بیشتر طول بکشد، آسیب وارده به اوکراین بیشتر می شود و خطر تشدید تنش نیز بیشتر می شود. یک نتیجه نظامی قاطع در شرق اوکراین می تواند دست نیافتنی بشود. اما بوجود آمدن وضعیت بحرانی نه جنگ، نه صلح هم چندان بهتر نیست. طولانی شدن نامحدود جنگ، مانند سوریه، برای شرکت کنندگان در این درگیری بخصوص که به سلاح هسته ای هم مسلح باشند بسیار خطرناک است. تلاش های دیپلماتیک باید در مرکز استراتژی جدید اوکراین باشد. در عوض، مرزهای جنگ گسترش می‌یابد و خود جنگ  باید به عنوان کالای «مبارزه بین دموکراسی و خودکامگی» فروخته شود و دونباس به عنوان مرز آزادی معرفی می‌شود. این فقط زیاده خواهی تبلیغاتی نیست. این بی پروائی است. نیازی به اشاره به خطرات ناشی از ادامه این جنگ نیست.» 

به نظر می رسد برخی از نخبگان سیاست خارجی و سایر حوزه ها شاهد فاجعه قریب الوقوع جنگ نیابتی علیه روسیه توسط بایدن، نولند، بلینکن و بقیه کابال نئوکان ها شده اند. چشم‌انداز هولوکاست هسته‌ای که در انتهای این جاده قرار دارد، ممکن است برای بیدار کردن آن‌ها از خشم مخصوص شان کافی باشد. 

به نظر می رسد آنها می خواهند قطاری را که به حرکت درآورده اند قبل از اینکه از مسیر خارج شود، متوقف کنند. مشخص نیست که آنها پیروز خواهند شد یا خیر. اما واضح است که ما باید کسانی را که مسئول این فاجعه خطرناک هستند – قبل از اینکه خیلی دیر شود – از قدرت بیرون کنیم.

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: