پرش به محتوا

«ناتو باید از تایوان محافظت کند؟» وزیر خارجه بریتانیا دوباره در رویای امپریالیستی

سرمقاله گلوبال تایمز
ترجمه حمید علوی / مجله هفته



به نوشته فایننشال تایمز لیز تراس، وزیر امور خارجه بریتانیا، در سخنرانی خود در ضیافتی در لندن ایراد کرد. گفت «ناتو باید یک چشم انداز جهانی داشته باشد» و به «نیازها» برای جلوگیری از تهدیدات در اقیانوس هند و اقیانوس آرام پاسخ دهد.» هدف او از این سخنان جمهوری خلق چین بود. سپس او به صراحت اشاره کرد که «ناتو باید اطمینان حاصل کنند که دموکراسی هایی مانند تایوان قادر به دفاع از خود هستند.» منصفانه است که بگوییم اظهارات تراس آشکارترین و بلندپروازانه ترین اظهار نظرها در میان نظرات مطرح شده توسط سیاستمداران آمریکایی و غربی در مورد «جهانی شدن ناتو» تا این لحظه بوده است.

لازم به تذکر است که اظهارات تراس در حالی مطرح می‌شودشد که اعضای ناتو در حال گفتگو درباره «مفهوم استراتژیک» جدید این بلوک نظامی هستند. در میان کشورهای ناتو بحث شدیدی در مورد اینکه چقدر باید بر «تهدید امنیتی» ناشی از چین در منطقه هند و اقیانوس آرام تاکید شود، وجود دارد. در همان روز، فرمانده نیروهای نظامی آمریکا در اقیانوس هند و اقیانوسیه گفت که ناتو یک «الگوی بسیار خوب» برای منطقه اقیانوس هند و اقیانوس آرام، و برای کشورهایی است که آزادی را ارج می نهند. مردم جهان با چنین الگو و کلیشه تکراری از سوی ایالات متحده و بریتانیا در تائید یکدیگر به اندازه کافی آشنا هستند.

از زمان شروع درگیری روسیه و اوکراین، برخی از سیاستمداران در ایالات متحده و غرب دائماً حقایق را تحریف می کنند و عمداً درگیری روسیه و اوکراین را به مسئله تایوان مرتبط می کنند تا در تلاش برای بازی کردن «کارت تایوان» برای مهار چین باشند. تراس از بحران اوکراین برای تبلیغ «تهدید چین» در همان اوایل قبل از شروع درگیری استفاده کرد. او «هشدار داد» که چین می تواند از درگیری روسیه و اوکراین به عنوان فرصتی برای تجاوز به تایوان در اقیانوس هند و اقیانوس آرام استفاده کند. پس از این اظهارات حتی نخست وزیر سابق استرالیا، پل کیتینگ به شدت از او انتقاد کرد که او «دیوانه» خطاب کرد و گفت این زن از «توهمات عظمت طلبی» رنج می برد.

در حال حاضر به دلیل بحران اوکراین، واقعاً در سیاست خارجی بریتانیا رگه های دیوانگی وجود دارد. بریتانیا که قبلاً اتحادیه اروپا را ترک کرده و «روابط ویژه‌ای» با ایالات متحده دارد، فکر می‌کند که موقعیت انعطاف‌پذیرتری نسبت به آمریکا و اتحادیه اروپا دارد و اغلب کلماتی را «رک» به زبان می‌آورد و کارهایی را انجام می‌دهد که برای واشنگتن و گاهی ناخوشایند حتی تهاجمی تراست. برخی از سیاستمداران در لندن اکنون به طور فزاینده ای این موضوع را منبعی منحصر به فرد و عامل برتری خود می دانند. هرچه بیشتر این کار را انجام می دهند، به نظر می رسد حرارت ماندگار موقعیت قبلی بریتانیا به عنوان «امپراتوری که خورشید هرگز در آن غروب نمی کند» را بیشتر احساس می کنند.

اگرچه پس از برگزیت، بریتانیا «بریتانیای جهانی» را به عنوان هدف استراتژیک خود می‌بیند، امیدوار است که بریتانیا بتواند به کشوری پیشرو در سراسر جهان تبدیل شود. اما در طول سال‌ها، به‌اصطلاح بریتانیای جهانی تنها به نظر می‌رسد که محکم‌تر به ایالات متحده می‌چسبد. تراس ادعا کرد که خود «تاچر امروزی» میخواند، اما او فقط شبیه رئیس دفتر لندن وزارت خارجه ایالات متحده است. – مسائل مرتبط، از جمله مسئله تایوان و مسائل هنگ کنگ و سین کیانگ. او از واشنگتن دنباله روب کرده است. و پراگماتیسم دیپلماسی که انگلیسی ها قبلاً در مورد آن صحبت می کردند، به طور فزاینده ای به اپورتونیسم و رادیکالیسم تبدیل شده است. در استقرار مجدد سیستم جهانی توسط واشنگتن، انگلستان به طور فزاینده ای مایل است که یک «سنگریزه» باشد.

ژوئیه گذشته، بریتانیا ناو هواپیمابر کلاس ملکه الیزابت خود را به دریای چین جنوبی فرستاد، اما برای ساخت ناوگان به هواپیماهای جنگنده و کشتی‌های جنگی از ایتالیا نیاز داشت. در اواخر ماه مارس، در سفر تروس به هند، او سعی کرد هند را متقاعد کند که نفت روسیه را نخرد، اما وزیر امور خارجه هند، اس جایشانکار، از خرید نفت روسیه با تخفیف هند دفاع کرد. جیشانکار با رد تقاضای غیرمنطقی بریتانیا گفت: «اگر به خریداران عمده نفت و گاز از روسیه نگاه کنید، فکر می‌کنم بیشتر آنها در اروپا هستند.»

در واقع، هند تنها کشوری نیست که سیاست های غرب را بخوبی شناخته است. کشورهای بیشتر و بیشتری ماهیت فعالیت‌های دایره کوچکی را که توسط بریتانیا و ایالات متحده به نام ارزش‌های مشترک و فرهنگی که آنگلوساکسون‌ها را در اولویت قرار می‌دهد، شناسائی کرده اند. تروس و امثال او تلاش می کنند ناتو را به آسیا بیاورند و سعی در بی ثبات کردن اقیانوس آرام دارند، اما محکوم به شکست هستند. برخورد با چین به عنوان یک «رقیب سیستماتیک» نیز قطعاً یک اشتباه بزرگ در استراتژی «بریتانیا جهانی» است.


%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: