پرش به محتوا

مشارکت اقتصادی جامع منطقه ای بدون آمریکا، اروپا، هند و تایوان.



به نوشته روزنامه یونگه ولت، اتحاد تجاری آسیا-اقیانوسیه RCEP (مشارکت اقتصادی جامع منطقه ای) که از اول ژانویه اجرایی شد، با ۱۵ کشور عضو، بزرگترین اتحاد تجاری در جهان است. علاوه بر چین، ژاپن و کره جنوبی، ده کشور آسیای جنوب شرقی آسه آن («آ. سه. آن» مجموعه‌ای از ۱۰ کشور واقع در جنوب شرقی آسیا است که برای توسعه‌ اقتصادی، برقراری ثبات سیاسی کشورهای عضو اتحادیه و ثبات منطقه تلاش می‌کنند.
این اتحادیه در ۸ آگوست سال ۱۹۶۷ توسط تایلند، سنگاپور، فیلیپین، مالزی و اندونزی شکل گرفت، سپس کشورهای ویتنام، میانمار، لائوس، کامبوج و برونئی نیز به آن پیوستند.
آ. سه. آن علاوه بر رشد سیاسی و اقتصادی، بر پیشرفت‌های اجتماعی، تکامل روابط اجتماعی- فرهنگی بین کشورهای عضو و تعیین راهبردهایی برای حل مشکلات منطقه نیز تأکید دارد.) و همچنین استرالیا و نیوزلند در این توافق حضور دارند.
تقریباً یک سوم تولید اقتصاد جهانی توسط کشورهای عضو این اتحادیه تولید می شود، این اتحادیه تقریباً یک سوم تجارت جهانی را اداره می کند و جمعیتی در حدود ۲.۲ میلیارد نفر را در بر میگیرد. برای مقایسه: اتحادیه اروپا با ۴۵۰ میلیون نفر جمعیت تنها ۱۸ درصد از تولید اقتصادی جهانی را اداره میکند.

قراراست اتحاد تجاری آسیا-اقیانوسیه بیش از ۹۰ درصد از همه تعرفه های گمرکی بین کشورهای عضو را در ۲۰ سال آینده کاهش دهد و تجارت بین آسیایی را ارتقا دهد. اگر تا بحال تجارت خارجی، به ویژه در مستعمرات سابق در آسیای جنوب شرقی، به شدت تحت تأثیر و سمت سویش در جهت قدرت های استعماری سابق در اروپا و آمریکای شمالی بود، شرق و جنوب شرق آسیا اکنون از آنها مستقل تر عمل خواهند کرد. برای برخی از صاحب نظران، اتحاد تجاری آسیا-اقیانوسیه به عنوان هسته اولیه «قرن آسیایی» در نظر گرفته می شود.
این عواقب مشخصی برای اقتصاد آلمان، اتحادیه اروپا و ایالات متحده دارد. به عنوان مثال، شرکت های آلمانی که در شرق یا جنوب شرق آسیا تجارت می کنند، با رقابت شدیدتری از یوی دیگر کشورهای اتحاد تجاری آسیا-اقیانوسیه مواجه خواهند شد. سازمان تجارت سازمان ملل متحد UNCTAD زیان صادرات به ایالات متحده آمریکا و اتحادیه اروپا را به ترتیب ۵.۱ میلیارد دلار و ۸.۳ میلیارد دلار پیش بینی کرده است. به منظور بهره مندی از اتحاد تجاری آسیا-اقیانوسیه، شرکت های آلمانی احتمالاً مجبورند مراکزی تولیدی و تجاری و شعبه هائی در این منطقه ایجاد کنند و یا زنجیره تولید و توزیع خود را در این مناطق نیز گسترش دهند. یورگن ماتز از مؤسسه اقتصاد آلمان در کلن در ۲۱ دسامبر هشدار داد که این تهدیدی به ضرر شرکت های آلمانی مستقر در آلمان خواهد بود.(طرح این نوع دلسوزی ها معمولا برای سرمایه داران غربی به معنی بیکاری کارکنان و انتقال مراکز تولیدی از کشورهای مبدا به منطقه اتحاد تجاری آسیا-اقیانوسیه است. چرا که برای سرمایه داری تولید، انبارداری و توزیع و دستمزد در این مناطق به مراتب ارزانتر است – مترجم)

اتاق بازرگانی و صنعت آلمان (DIHK) نسبت به ضررهای قریب الوقوع شرکت های جمهوری فدرال آلمان هشدار داد. فولکر تریر، رئیس تجارت خارجی اتحادیه، در روز ۲۸ دسامبر در روزنامه شدیداً دست راستی راینیشه پست خواستار این شد که برلین و اتحادیه اروپا تدابیری اتخاذ كنند تا ارتباط خود را با آسیا از دست ندهند.
او خواستار انعقاد قراردادهای جدید و مجزا با کشورهای اتحاد تجاری آسیا-اقیانوسیه شد، او تاکید کرد اتحادیه اروپا به نوبه خود باید با کشورهای منطقه موافقت نامه های تجاری بیشتری را منعقد کند. در غیر این صورت او هشدار میدهد که ما از آنها عقب خواهیم ماند.

تغییر تمرکز جهانی نه تنها از طریق جابجایی زنجیره‌های توزیع و تولید به کشورهای اتحاد تجاری آسیا-اقیانوسیه منتقل خواهد شد، بلکه در چارچوب این اتحاد جدید استانداردها و هنجارهای صنعتی تازه ای به تصویب خواهد رسید، به عنوان مثال در مورد هوش مصنوعی. به این ترتیب برای اولین بار، قدرت های قدیمی اروپا و آمریکای شمالی مستقیماً در تعیین مسیر اقتصاد جهانی نقشی ندارند. همچنین خطر عواقب منفی برای دو متحد مهم غرب در جنگ قدرت علیه چین وجود دارد: هند و تایوان عضو اتحاد تجاری آسیا-اقیانوسیه نیستند. بنابراین آنها از امتیازات که شامل کشورهای اتحاد تجاری آسیا-اقیانوسیه میشوند بی بهره می ماند.
سران کشورهای شرکت کننده در این نشست در بیانیه پایانی اعلام کردند: ما توجه داریم که توافقنامه اتحاد تجاری آسیا-اقیانوسیه یک توافق تجاری بی سابقه منطقه ای است که ترکیبی متنوع از اقتصادهای توسعه یافته، در حال توسعه و حداقل توسعه یافته منطقه را شامل می شود.

آنها افزودند: ما معتقدیم که اتحاد تجاری آسیا-اقیانوسیه بزرگترین قرارداد تجارت آزاد در جهان، گام مهمی به جلو به سوی چارچوبی ایده آل از قوانین تجارت جهانی و سرمایه گذاری است.

رهبران کشورهای عضو اتحاد تجاری آسیا-اقیانوسیه تاکید کردند که آنها همچنان به نقش هند در این اتحادیه اهمیت می دهند و تاکید کردند که «اتحاد تجاری آسیا-اقیانوسیه با توجه به اهمیت استراتژیک هند به عنوان یک شریک منطقه ای در ایجاد زنجیره های ارزش منطقه ای عمیق تر و گسترده تر برای هند باز است».

در حالی که اتحاد تجاری آسیا-اقیانوسیه توسط بسیاری در منطقه به عنوان گامی به سوی «قرن آسیایی» جشن گرفته می شود، انتقادات درست و به جائی هم به این اتحاد اقتصادی صورت میگیرد. برای مثال، کنفدراسیون بین‌المللی اتحادیه‌های کارگری اشاره می‌کند که در این توافقنامه حقوق کارگران یا استانداردهای زیست‌محیطی تصریح نشده است. در فیلیپین، خرده مالکان و کشاورزان کوچک هنوز در تلاشند تا از تصویب ملی این پیمان نامه جلوگیری کنند: آنها می‌ترسند وقتی تعرفه‌ها از بین بروند، نتوانند در مقابل شرکت‌های بزرگ کشاورزی مقاومت کنند.
این مطلب با کمک از نوشته یورگ کرونوئر در یونگه ولت و چند منبع دیگر تهیه شده است.


%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: