نظری, تیتر, سرتیتر
نوشتن دیدگاه

ان جی او ها در خدمت امپریالیسم – جیمز پتراس – قسمت آخر

ان جی او ها در خدمت امپریالیسم – جیمز پتراس – قسمت دوم

ان جی او ها در خدمت امپریالیسم – جیمز پتراس – قسمت اول


آلترناتیو ان جی او ها

می‌توان بر این مسئله تاکید کرد که انواع مختلف ان جی او ها وجود دارند و بسیاری از آنها انتقادگر هستند و در برابر سیاست های جاری قرار دارند. سیاست هایی همانند وام های صندوق بین المللی پول و غیره. و این بی انصافی است که همه آنها را در یک ردیف قرار دهیم. در این مسأله بخشی از حقیقت وجود دارد. اما به شکل نادرستی عنوان می شود. بسیاری از رهبران‌دهقانی که در آسیا و آمریکای لاتین هستند و با ما صحبت کرده اند، به شدت‌از نقش نخبه گرایی و تفرقه اندازانه که حتی ««ان. جی. او»‌های پیشرفته بازی می کنند شکایت داشته اند. آنها می گویند «ان. جی. او»‌ها می خواهند که رهبران‌دهقانی را تابع خود کنند و تحت تسلط سازمان خودشان در آورند. دهقانان فقیر را تحت کنترل در آورده و رهبری کنند. آنها نقش تابع را نپذیرفته اند.

«ان. جی. او»‌های پیشرفته، دهقانان و مردم فقیر را برای پروژه های تحقیقاتی خود در نظر می گیرند و در نوشته هایشان از آنان استفاده می کنند. اما هیچ مطلبی از آن به جنبش دهقانی مربوط نمی شود و حتی در نسخه های مطالعاتی شان نامی از آنها برده نشده است. در چنین وضعیتی رهبران دهقانان سوال می کنند که چرا «ان. جی. او»‌ها هیچ گاه پس از سمینارهایشان خود را به خطر نمی اندازند؟ چرا آنها در باره ثروتمندان و قدرتمندان مطالعه نمی کنند؟ چرا ما را انتخاب می کنند؟
در پیشرفته ترین «ان. جی. او»‌ها تنها اقلیتی هستند که به جنبش های سیاسی اجتماعی رادیکال به عنوان منابع مردمی توجه دارند. واقعیت این است که‌ مردم تنها بخش کمی از منابع سرازیر شده به «ان. جی. او»‌ها را دریافت می کنند. علاوه بر آن اکثریت عظیمی از «ان. جی. او»‌ها خارج از این مسائل قرار دارند. و کمتر می توان پذیرفت که بقیه بهتر از این باشند. بهترین حرکت در «ان. جی. او»‌های پیشرفته آن است که به صورت سیستماتیک پیوندهای مؤسسه هایشان را با کارگزاران محلی و امپریالیسم نقد و بررسی کنند و نیز ایدئولوژی خودشان را مورد نقد قرار دهند. در این صورت برای آنها مفید است که به شرکای «ان. جی. او»‌های غربی شان بگویند از زیر نفوذ حکومتها خارج شده و به سازماندهی
و تعلیم و تربیت مردم خودشان در اروپا و آمریکای شمالی بازگردند. یا جنبش های سیاسی اجتماعی را سازمان دهند و بتوانند با حاکمیت رژیمها و احزابی که در خدمت بانکها و شرکت های بزرگ هستند مبارزه کنند.
به زبان دیگر «ان. جی. او»‌ها باید از صورت «ان. جی. او»‌ بیرون بیایند و خودشان را دگرگون کنند و تبدیل به اعضا جنبش های سیاسی و اجتماعی شوند. این بهترین راه برای گریز از پیوستن به ده ها هزار «ان. جی. او»‌ ای است که به وسیله هدیه های بخشندگان تغذیه می شوند.

نتیجه : تئوری «ان. جی. او»‌ ها

از نظر ساختاری تکثیر «ان. جی. او»‌ها مربوط به ظهور یک خرده بورژوازی جدید به عنوان واسط میان مغازه داران قدیم و حرفه های آزاد و گروه های استخدامی جدید هستند. این بخش مقاطعه کار در ارتباط نزدیک با بورژا کمپرادورهای قدیمی است که به صورت مشخص تولید کننده کالا نیستند بلکه خدمتگزاران وابسته به شرکت های بزرگ هستند که به طور خاص دارای کارگاه های کوچک تولید کالا در شرکت های کوچک هستند. این خرده بورژوازی جدید ( در نهایت میانسالان مختلف) که به صورت مشخص بسیاری از آنها مارکسیست های سابق هستند که تبدیل به سخنوران عمومی
شده اند و در بعضی موارد به صورت نخبگان و پیشروان پذیرفته شده سازمان شان هستند. این طبقه جدید متناسب با مالکیت یا موقعیت شخصی در دستگاه حکومتی، عمیقا وابسته به سرمایه گذاری آژانس های خارجی برای باز تولید خودشان هستند. در عین حال در هیأت های مؤسس معین، آنها دادخواست های ضد مارکسیستی و ضد سیاست را در سخنرانی های‌ عمومی شان ترکیب می کنند. بدین ترتیب معجونی از افکار راه سوم و جامعه‌مدنی را ارائه می دهند که به اندازه کافی برای پوشاندن هر دو زمینه مناسب است. این خرده بورژوازی جدید که بنیان وجودی خود را در حمایت های بین المللی می بیند، فاقد سازمان محکمی در داخل کشور است که از آن حمایت کند. این خرده بورژوازی جدید تشکیل دهنده جناح رادیکال نهادهای نئولیبرال است .
از نظر سیاسی «ان. جی. او»‌ها هماهنگ با تفکرات جدید استراتژیست های امپریالیسم هستند. در حالی که بانک جهانی و TNCS با نخبگان محلی در غارت اقتصادی مشارکت دارند، ان جی او‌ها مبادرت به اجرای برنامه در سطح‌پایین میکنند. تا جوانه های نارضایتی در حال رشد را تخفیف داده و کانالیزه کنند. نارضایتی ای که محصول غارت اقتصادی است. درست به همان گونه که امپریالیسم مبادرت به چنگ اندازی در دو زمینه استراتژی بلندمدت و کوتاه مدت در استثمار و بهره کشی دارد، جنبش های رادیکال باید به مقابله با امپریالیسم در دو استراتژی بپردازند.
«ان. جی. او»‌ها بیشتر هماهنگ با روشنفکرانی هستند که خود را به صورت آزاد و رها می دانند و ریشه های طبقاتی و وابستگی به جنبش های مردمی را ترک کرده اند. این مسأله نتيجه جدایی موقتی میان بحران عمیق سرمایه داری (رکود در آسیا و آمریکای لاتین و سقوط در جمهوری های سابق شوروی) و فقدان جنبشهای انقلابی بزرگ سازمان یافته است می توان برزیل و کلمبیا و کره جنوبی را استثناء کرد. مساله اساسی این است که نسل جدید سازمان های روشنفکری می توانند از این جنبش اجتماعی رادیکال به وجود آیند که از اغواگری «ان. جی. او»‌ها پرهیز کرده و اعضای به هم پیوسته‌ی موج انقلاب بعدی باشند.
پایان

نظرتان را درباره این مطلب بنویسید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی یکی از نمادها کلیک کنید:

نماد WordPress.com

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

عکس گوگل

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

درحال اتصال به %s

این سایت برای کاهش هرزنامه‌ها از ضدهرزنامه استفاده می‌کند. در مورد نحوه پردازش داده‌های دیدگاه خود بیشتر بدانید.