گوناگون, سرتیتر

تلاش رئیس جمهور اسرائیل برای ایجاد جبهه اروپائی علیه ایران


یونگه ولت – ترجمه رضا نافعی

آینده ما


رئیس جمهور اسرائیل Reuven Rivlin قصد دارد هفته آینده به آلمان، فرانسه و اتریش سفر کند و مصرانه از همتایان خود بخواهد در برابر ایران موضع تندتری در پیش گیرند.

موضوع دیگر گفتگوهای وی مربوط خواهد بود به تحقیقات دادگاه کیفری بین المللی در مورد جنایات جنگی احتمالی توسط اسرائیل و همچنین فلسطینی ها که مخالف اسرائیل هستند.

ریولین در سفر خود و متناسب با آن، از جمله رئیس ستاد نیروهای مسلح اسرائیل آویو کوچاوی را همراه خواهد برد، تا»میزبانان را از مسائل امنیتی آگاه سازد». این عمل نیز دیرگاهی است تبدیل به وسیله ای برای تحت تاثیر قراردادن یک طرفه و تحریک کننده شده است.

بنظر می رسد سیاست خارجی فعلی اسرائیل بیش از هر چیز ناشی از نگرانی است که در آستانه ناامیدی قرار گرفته است. جوزف بایدن، رئیس جمهور ایالات متحده که از 20 ژانویه روی کار است نه تنها می تواند به دنبال یک راه حل سازش با ایران باشد بلکه چه بسا که بتواند به سازش نیز دست یابد.

از منظر واقع بینی اسرائیل ترسی از سلاح های ایرانی ندارد و احتمالا تا کنون نیز هیچگاه از آن ها اسیبی ندیده است. اما لاف زدن های بی پایه و اساس نظامیان و سیاستمداران ایرانی مبنی بر اینکه «می توانند تل آویو و حیفا» را با خاک یکسان کنند، از منظر تل آویو وسیله بسیار مفیدی هستند برای مظلوم جلوه دادن اسرائیل در برابر خشونت یک کشور متجاوز. واقعیت ها حکایت از آن دارند که از منظر اسرائیل دولت کنونی امریکا تشنج در مناسبات با ایران را که در زمان ترامپ داغ شده بود، متوقف خواهد کرد. اگر اصلا چنین کاری ضروری باشد.

روز پنجشنبه، یک کارگروه دائمی اسرائیل- آمریکا برای اولین بار تشکیل جلسه داد. کارگروهی که قرار است همکاری دو کشور را علیه ایران هدایت کند و بهینه سازد. گروهی مشابه این گروه در اولین دوره ریاست جمهوری باراک اوباما نیز فعال بود. افکار عمومی از آنچه در آن گروه مورد بحث و گفتگو قرارمیگیرد و تصمیماتی که اتخاذ می شود بی خبرمی ماند. با این وجود آنچه مسلم و مستند است این است که نتیجه نهایی تصمیمات امریکا باید مورد تایید دولت اسرائیل قرار گیرد. چند روز پیش، حدود 150 نفر از اعضای مجلس نمایندگان ایالات متحده در نامه ای سرگشاده از دولت خود خواستند تا با ایران توافقنامه ای منعقد نكند، مگر اینكه متضمن امتیازاتی بسیار گسترده و در واقع غیرممكن، در عرصه سیاست های منطقه ای تهران و سلاح های موشكی آن باشد. البته در جائی هم واژه «دیپلماسی» دیده می شود. اما صحبت بر سر خواست های صریحی است که فقط با توسل به قدرت نظامی می توانند تحمیل گردند.


https://www.jungewelt.de/artikel/398274.aufbau-einer-kriegsfront.html