سياسی, سرتیتر

کووید و طبقه

venezuela_corona


منبع: صدای سوسیالیستی، نشریه حزب کمونیست ایرلند
نویسنده: لورا دوگان

تارنگاشت عدالت


تصاویر و لفاظی‌های جنگی فراوان در ارتباط با کووید۱۹ در گفتمان رسانه‌ای، همراه با ظهور دوبارۀ پساسقوط «ببر سلتیک» و فریاد «همه در این با هم هستیم»، تصویری از یک کشور متحد و واحد در اقدام علیه خطر ویروس مرگبار ترسیم می‌کنند.

حقیقت این است که کووید۱۹ علیه هیچ‌کس تبعیض قايل نمی‌شود، و هیچ‌کس از ابتلای به ویروس در امان نیست. اما، برخی از ما قطعاً بیش‌تر از دیگران در معرض خطر ابتلا و پی‌آمد بهداشتی متعاقب آن هستیم. گزارش «تفاوت‌ها در خطر پی‌آمدهای سخت کووید۱۹ در مشاغل در ایرلند» که در ۲۸ ژوئیه به وسیله «مؤسسهٔ تحقیقات سیستم‌های محیطی» (ESRI) منتشر شد، این‌را برحسته می‌سازد.

برای بسیاری تعجب‌برانگیز نیست، که گزارش نشان می‌دهد خطر ابتلای به کووید۱۹ و مردن از آن برای طبقۀ کارگر از همه بیش‌تر است. سن و موضوعات بهداشتی موجود نقش دارند، اما

اجبار به ادامه دادن به کار در کارخانه یا در خانه سالمندان یا در اتوبوس هنگامی‌که برخی‌ها از راه دور در خانه کار می‌کنند نیز نقش دارند. این کارگران در صف مقدم بحران کووید۱۹ قرار داشته اند، صف مقدمی که هم کارگران بهداشتی و هم دیگر کارگران را دربر می‌گیرد.

گزارش هم‌چنین نشان می‌دهد که بسیاری از این مشاغلِ اساسی ناامن و با دستمزهای ناچیز می‌باشند. در حالی‌که بسیاری از کارگران اساسی کارهای از نظر اجتماعی ضروری و اساسی را انجام می‌دهند، بسیاری دیگر فقط تا جایی اساسی محسوب می‌شوند که در جایی منافع یک سرمایه‌دار را تأمین نمایند. این‌ها کارگرانی هستند که بدون آن‌که لازم باشد و اغلب بدون حتا محافظت اولیه در معرض خطر قرار دارند.

کارگرانی که در معرض بیش‌ترین خطر قرار دارند، مانند کارگران کشتارگاه‌ها، کارگران خرده‌فروشی‌ها، رانندگان شرکت [تحویل دهندۀ غذا] «دلیوروو» (Deliveroo) در مناطق از نظر اجتماعی محروم زندگی‌ می‌کنند، و این خود یک عامل خطر اضافی است. براساس یک پژوهش «بهداشت عمومی انگلیس» که اوايل امسال منتشر شد، نرخ مرگ کارگران از کووید۱۹ در محروم‌ترین مناطق ۳۰ درصد بیش‌تر از مناطق کم‌تر محروم است– «مناطق محروم» فقط نام دیگری است برای محلات کارگری که فراموش شده اند و عامدانه از حمایت و بودجه محروم می‌باشند.

گرچه هرگز به صراحت بیان نمی‌شود، اما روشن است که طبقۀ شخص است که او را در معرض خطر قرار می‌دهد. با خطر بهداشتی مشخص کووید۱۹، خطر برای کارگران مشاغل اساسی بیش‌تر است، اما خطرات بهداشتی بیش‌تر و پی‌آمدهای سخت، هنجارهای غم‌انگیز یک کشور سرمایه‌داری است که برای بیکاران یا آن‌هایی که در بازارهای سیاه و خاکستری کار می‌کنند، مضاعف می‌شود.

در همه عرصه‌های بهداشتی، نه فقط در ارتباط با کووید۱۹، نتایج مطلوب به علت عدم دسترسی به مراقبت بهداشتی فوری و مناسب حاصل نمی‌شوند. اما، مزیت دسترسی فوری به مراقبت بهداشتی می‌تواند با شرایط زندگی، مانند خانه‌های پرجمعیت، فاقد امکانات گرمایی، ناامن یا غیربهداشتیهمان محیط زندگی که به سرعت در شهرهای ما قابل‌پذیرش و عادی می‌شوندخنثا شود.

رژیم غذایی نامناسب نیز نقش مهمی در توانایی شخص برای دفع و مبارزه با بیماری دارد. این یک مشکل رو به رشد برای جوامع طبقه کارگر است، گسترش و تداخل مناطق محروم هر چه بیش‌تر آن‌ها را به بیابان‌های غذایی شهری مبدل می‌سازد؛ دسترسی به غذاهای تازه و غیرفرآوری شده دشوار و گران است. در حال حاضر، خانواده‌های کم‌درآمد در ایرلند حدود یک‌سوم درآمد خود را برای اقلام غذایی اساسی هزینه می‌کنند، و ۱۰ درصد آن‌ها در خطر فقر غذایی قرار دارند.

در حالی‌که دسترسی به تجهیزات حفاظت فردی و واداشتن جمعیت به رهنمودهای جلوگیری از انتقال ویروس مفید هستند، اما این‌ها فقط می‌توانند اقدامات متوقف‌کننده باشند. برای جلوگیری از بحران‌های بهداشتی بیش‌تر و از این بحران جان سالم به در بردن، هورا کشیدن برای نيروهای اساسی کارگری کافی نیست. این کارگران سزاوار دستمزدهای عادلانه و کافی، خدمات بهداشتی همگانی، و یک برنامه مسکن اجتماعی که ازدحام را تخفیف دهد و محیط‌های زندگی پاکیزه و امن را ارايه نماید، هستند.

کارگران سزاوار چیزی بیش‌تر از بازگشت به وضعیت «عادی» هستند که در آن انتظار استثمار بیش‌تر به سود تعدادی اندک عادی است.