سرمقاله, سرتیتر

آقایان، نقاب‌های شما افتاده اند!

ناآرامی‌ها در صربستان نشان از عدم موفقیت نظام سیاسی در این کشور دارد. نویسنده تأکيد می‌کند: «به جای این‌که به دنبال مخالفان يا سردمداران در خارج از کشور بگردید، نخبگان بورژوایی باید با خود انتقادی برخورد کنند.
در اينجا مقالۀ الكساندار جنيچ (Aleksandar Đenić)

دبیر اول اتحاديه جوانان كمونیست یوگسلاوی (SKOJ) را می‌خوانيم. او، که فارغ‌التحصيل انسان‌شناسی و علوم سیاسی و دانشجوی دکترای هنر‌های معاصر در دانشگاه بلگراد است، در مکان دوم لیست انتخاباتی «تنها راه خروج: سوسیالیسم» قرار داشت.


من رسانه‌ها و سیاستمداران وفادار به رژیم را می‌بینم که يکّه خورده اند، زیرا آن‌ها نمی‌فهمند در حال حاضر چه اتفاقی رخ می‌دهد. این افراد عميقاً در دنیای موازی و آشفتۀ خود غرق هستند؛ آن‌ها واقعاً فکر می‌کنند که از پشتیبانی بزرگی برخوردارند و مردم در توهم خود از آن‌ها پیروی می‌کنند. واضح است که آن‌ها فراموش کرده اند که سیستم سیاسی صربستان چگونه کار می‌کند و آن‌ها چگونه به قدرت می‌رسند و پشتوانه واقعی آن‌ها از کجا سرچشمه می‌گيرد. هر یک از گفته‌های آن‌ها مانند یک بومرنگ برمی‌گردد. هر چقدر هم که سردسته‌های آن‌ها مانند جيلاس (Đilas)، نوگو (Nogo)،تاديچ (Tadić) و يِرِميچ (Jeremić) *تلاش می‌کنند – آن‌ها به راحتی نمی‌توانند تشخيص دهند که این افراد فقط چهره‌هايی قابل تعویض و توخالی و بدون پشتیبانی مردمی هستند.

در پاسخ به این شورش‌ها، آن‌ها اکنون به طرز ناامیدی به دنبال قدرت‌های خارجی می‌گردند که آن‌ها را به نوعی مقصر جلوه دهند. و شما نمی‌توانید از رهبران واقعی – حالا از نوگو (Nogo) و ۱۰۰ نفر هوارداران او که بگذريم – صحبت کنید، زیرا نیرویی وجود ندارد که بتواند خشم و اعتراض‌ها را هدايت کند، چه رسد به کنترل آن‌ها. و تازه نوگو (Nogo) هم نمی‌تواند، زیرا ۹۰ درصد از افراد آنجا او را نمی‌شناسند. بنابراین اگر نمی‌توانید خرابکاران داخلی را نشان دهيد، پس باید طبيعتاً به دنبال کسی در خارج بگرديد که سررشتۀ امور را در دستان خود دارد. گاهی اوقات روس‌ها مقصر هستند، سپس برخی از قدرت‌های غربی … در این اوضاع نابسامان همه چیز وجود دارد و همه و هر کس سعی می‌کند خود را به موقعیتی برساند و به نوعی منافع خود را به کرسی بنشاند.

فقط، به خاطر داشته باشيد آن کسانی که در حال حاضر به خیابان می‌روند فرزندان و افرادی هستند که در این کشور زندگی می‌کنند. آن‌ها از اين همه ریاکاری خسته شده اند. اين‌ها مظاهر خشم عريان است که در خيابان‌ها می‌بينيم. این خشم به آشوب و جنون تبدیل شده است. ديگر گوش شنوايی برای حرف‌های منطقی باقی نمانده؛ تحت اين شرايط هیچ‌کس نمی‌تواند از خارج دخالتی بکند، زیرا گوش کسی به اين حرف‌ها بدهکار نيست.

خوب، حالا آقایان، تعجب می‌کنید که چرا این جوانان همه چیز را می‌شکنند، مخرّب هستند، و مدل‌های سیاسی و سیستم شما را رد می‌کنند. شما به سادگی نمی‌توانید درک کنید که این‌ها فرزندان شما،** همسایگان، دوستان و همکاران خود شما هستند. شما فقط نمی‌توانید آن را درک کنید، زیرا به خودتان تلقين کرده ايد که آن‌چه را که انجام می‌دهید، خوب است. در حقیقت، ما غیردمکراتیک‌ترین سیستم انتخاباتی را در اروپا داریم (و اگر شما اجازه نمی‌دهید مردم خود را از نظر سیاسی سازمان دهند و خواسته‌های خود را بیان کنند، چرا هجوم به خيابان شما را متعجب می‌کند؟)، سیستم بهداشت و درمان در حال فروپاشی است، اقتصاد دچار هرج‌ومرج است (متوسط دستمزد ۴۰۰۰۰ RSD است***)، حقوق بازنشستگی ناچيز است (به طور متوسط ۴۵ درصد از ميانگين دستمزد، در حالی‌که بیش از ۵۰ درصد بازنشستگان ۲۲۰۰۰ RSD دريافت می‌کنند، که زیر حداقل دستمزد قرار دارد). به دلیل وضعیت فاجعه‌بار اقتصادی، جوانان کشور را ترک می‌کنند. شما مردم را از خانه‌های خود بیرون می‌ريزيد، نقض قانون را از سوی افراد متنفذ و ديگر توانمندان اقتصادی قانونی می‌کنید و از واقعيت‌گريزی خود راضی هستید و در وضعيت می‌خواهید به مردم تلقین کنید که همه «يوتکا»ها* طبيعتاً «جزوی از بازی» هستند.

در مقابل ناتو و اتحادیه اروپايی تسليم‌طلبانه زانو می‌زنيد و بعد به مردم می‌گویید گرسنگی به نفع شماست. شما هم‌چنین، سیستم آموزشی را در همه سطوح تخریب کرده اید. در اينجا، همه چیز از مهدکودک گرفته تا مدراج دکترا به راحتی از بین می‌رود؛ خرید دانش‌نامه مانند یک وعده نان در یک سوپرمارکت کاملاً طبیعی است. آن‌ها فرایند بولونیا را اجرا می‌کنند که دانش را به کالا تبدیل می‌کند، به این معنی که شهریه مدارس و دانشگاه‌ها در صربستان از گران‌ترين‌ها در اروپا است.

همان‌طور که می‌بینید آقایان: شما مقصر همه اين‌ها هستید، فقط شما مسؤول تمام اين‌ها موارد هستید. مسأله فقط بر سر زمان سرریز شدن اين کاسه بود. برای این بچه‌ها هيچ چيز اهمیتی ندارد، برای آن‌ها اهمیتی ندارد که چه بر سر آن‌ها می‌آيد، چه برسد به سر صربستان! زیرا شما، آقایان، با سیاست‌های خود آينده و مفهوم زندگی آن‌ها را ربوده ايد.

این بچه‌ها را، که اکنون شروع به آتش زدن و تخریب می‌کنند، شما بار آورده‌ايد. شما آیندۀ اين بچه‌ها را نابود کرده ايد!

البته این نیز بگذرد و هیچ‌چیز اساساً تغییر نخواهد کرد. چون جدا از برآشفتگی، هیچ نیروی سیاسی وجود ندارد که بتواند این عصيان را ابراز کند. هیچ خواستۀ سیاسی وجود ندارد. اما خشم و برآشفتگی باقی خواهد ماند، زیرا آقایان، نقاب‌های شما افتاده اند و چهره‌های واقعی شما نمايان شده است. پس از آن، هیچ چیز مانند گذشته نخواهد بود! چون کسی که قمار می‌کند، به احتمال زياد نيز خواهد باخت!



*  اطلاعات مربوط به سیاستمداران ذکر شده در مقاله:

دراگان جيلاس Dragan Đilas (متولد ۱۹۶۷)،) ريیس سابق کابینه Boris Tadić (متولد ۱۹۵۸) ، وزیر بدون وزارتخانه و در نهایت شهردار بلگراد بود. وی رهبر حزب دمکرات (DS) بود و از سال ۲۰۱۹ ريیس حزب آزادی و عدالت (SSP) است که از حزب دمکرات انشعاب کرد. حزب آزادی و عدالت آخرین انتخابات صربستان را تحریم کرد.  جیلاس – مانند بیش‌تر افراد نامبرده از سوی ريیس‌جمهور الكساندر ووشیچ (Aleksandar Vučić)، – بارها و بارها به عنوان دشمن معرفی شده است.

سرجان نوگو
Srđan Nogo  (متولد ۱۹۸۱) نماینده پارلمان صربستان و يک روحانی فاشیست است. تا زمان اخراج حزب وی در سال ۲۰۱۹ – که وی اين کار را به رسميت نمی‌شناسد – وی کادر فرقه راست‌گرای «Dveri» بود. وی در سال ۲۰۱۶ توانست در ليست حزب محافظه‌کار  DSS (حزب دمکرات صربستان) وارد پارلمان صربستان وارد شود. نوگو حس نفرت نسبت به پناهندگان، اقلیت‌های قومی و جنسيتی را برمی‌انگيزد و یکی از مخالفان G۵  است. گفته می‌شود وی هفته گذشته رهبری جمعیتی را به عهده داشته است، که به پارلمان صربستان حمله کردند.

بوریس تادیچ Boris Tadić، در ابتدا وزير و از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۱۲ ريیس‌جمهور طرفدار غرب صربستان و برای زمان درازی دبيراولDS  (حزب دمکرات) بود. وی جانشین زوران جینجیش (Zoran Đinđić متولد ۱۹۵۲) بود که در سال ۲۰۰۳ به قتل رسید. تادیچ حراج و خصوصی‌سازی اقتصاد و نزدیکی به اتحادیه اروپايی را به شدت پیش برد. وی در سال ۲۰۱۴ با پیروان وفادار از DS جدا شد و حزب سوسیال دمکرات (SDS) را تأسیس کرد. حتا قبل از تحریم انتخابات ۲۰۲۰، سهم آرای آن به ميزان ناچیز ۵٫۰۲ درصد رسید.

ووک يِرِميچ Vuk Jeremić (متولد ۱۹۷۵)، دیپلمات سابق ويکی از یک سیاستمداران حزب DS است. وی از سال ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۳ وزیر امور خارجه صربستان و ريیس مجمع عمومی سازمان ملل بود. در دوزانی که در نیویورک بود، يک دادگاه حزبی او را به دلیل «نقض نظم و انضباط حزبی» از DS بیرون انداخت. وی پس از نامزدی ناموفق به عنوان دبیرکل سازمان ملل در سال ۲۰۱۶ و مقام چهارم در انتخابات ریاست جمهوری صربستان (۲۰۱۷)، وی حزب محافظه‌کار صربستان نوين (NS) را تأسیس کرد.



DS ، SSP ، Dveri  و NS همه بخشی از «ائتلاف برای صربستان» (SzS)، یک اتحاد بسيار ناهمگن و کوتاه‌مدت از اپوزيسيون بود که می‌خواست آخرین اعتراضات بزرگ (۱ یا ۵ میلیون، یکی از پنج میلیون) علیه ريیس‌جمهور ووشیچ و حزب پیشرو او (SNS) را به نام خود ظبط کند.

میلوتین يلیچیچ «يوتکا» Milutin Jeličić „Jutka“ (متولد ۱۹۶۲) ريیس اقامتگاه بهداشت و درمان «بروس» بود. او در سال ۲۰۱۸ از سوی کارمند سابق خود ماریا لوکیچ Marija Lukić (متولد ۱۹۸۸) به آزار جنسی متهم شد. هفت زن دیگر به این پرونده پیوستند، و ده‌ها نفر ديگر شهادت دادند که آن‌ها نیز مورد آزار و اذیت قرار گرفته اند. در ۱۰ ژوئیه سال ۲۰۲۰، این حکم در دادگاه بدوی به تصویب رسید: سه ماه زندان. لوکیچ اولین زن در صربستان است که با موفقیت یک مقام دولتی را به خاطر آزار جنسی روانۀ دادگاه کرد.


** 
رفیق جنيچ در اينجا به ائتلاف انتخاباتی SNS Vučićs برای انتخابات امسال اشاره می‌کند که «Za našu decu» «برای فرزندان ما» ناميده شد.

***  حدود ۳۴۰ یورو، اشارۀ تحريريه.

برگرفته از ZdA، ارگان حزب کار اتريش

تارنگاشت عدالت