نظری, سرتیتر

کوبا، الگوی کشاورزی پایدار به سوی امنیت غذایی جهان

کوبا، الگوی کشاورزی پایدار بهسوی امنیت غذایی جهان

دبورا ایوتزی (همکار پژوهشی شورای امور نیمکره)

منبع: پایگاه اطلاعرسانی و تحلیلی شورای امور نیمکره مورخ ۱۶ دسامبر ۲۰۱۶

مترجم: محمد قربانی

با فروریختن اتحاد شوروی و تحکیم محاصرۀ اقتصادی ایالات متحده، کوبا در اوایل دهۀ ۹۰ میلادی با بحران شدید غذایی مواجه شد و شاهد ریزش بیش از ۳۰ درصد تولید ناخالص ملی اش بود. برای برونرفت از این مقطع حساس، که دولت هاوانا قادر نبود به اندازۀ کافی برای مردم مواد غذایی تهیه کند، کوباییها مجبور به ایجاد شیوۀ جدیدی از کشاورزی شدند: کشاورزی شهری، به امید آنکه شیوهای پایدار برای استفاده از زمین و تولید غذا باشد. اگرچه این نه حاصل سیاستی آگاهانه و حسابشده، بلکه ثمرۀ حوادث ناگزیر بود، نتیجۀ این نظم نو مقامات کوبا را به پذیرش اقدامات مشخص و تشویق به گسترش آن سوق داد. این تلاش به کوبا کمک کرد تا نقش پیشگام در کشاورزی پایدار را ایفا کند و نظام تولید مواد غذاییاش به الگویی برای دیگر کشورهای جهان، بهویژه جوامع در حال توسع های که میباید

در مقابل دگرگونیهای مخرب محافظت شوند، تبدیل شود. در پی فروریختن اتحاد شوروی، کوبا با کمبود شدید نفت، که واردات ارزان آن متوقف شده بود، روبه رو گشت. جزیره ناگهان به مرحله ای وارد شد که «دوران ویژۀ زمان صلح» نام گرفت، و سپس با محاصرۀ اقتصادی بیامان آمریکا سختتر شد. حقیقتاً، قانون آزادی کوبا و همبستگی دموکراتیکدر سال ۱۹۹۶—معروف به قانون هلمز–برتون—محاصرۀ موجود علیه جزیره را با تحریمهای فوقالعادۀ شرکتهایی که با کوبا مراودۀ تجاری داشتند، سختتر کرد. فقدان مواد سوختی، کودهای شیمیایی و دیگر مواد مورد نیاز کشاورزی، موجب کاهش بازدهی محصولات کشاورزی شد. مطابق دادههای آماری معدل سرانۀ رشد سالانۀ محصولات غذایی بین سالهای ۱۹۸۶ و ۱۹۹۵ تا 5.1 درصد منفی بود. به دلیل کمبود مواد سوختی، کشاورزان بهطور عمده می……….