تیتر, سرمقاله, سرتیتر

امپراتور لُخت است!

kaiser_kleider_col


در این شرایط برای کارگران مهم است که درک کنند سرمایه‌داری فقط بیماری، رنج و استثمار تولید و بازتولید می‌کند. سرمایه‌داری آنارشیستی است، ددمنش است. آن‌را نمی‌توان انسانی کرد. رفرمیست‌هایی که مدرن‌سازی نظام استثماری را به مثابه راه‌حل ارايه می‌نمایند به خدمتکاران استثمار اجتماعی مبدل می‌شوند. برای انسانی کردن سرمایه‌داری، واکسن وجود ندارد، هرگز پیدا نخواهد شد. سرمایه‌داری در «بطن» خود نابرابری اجتماعی دارد.


منبع: در دفاع از کمونیسم
نویسنده: جورج ماوریکوس

تارنگاشت عدالت


George Mavrikos

مقاله زیر به وسیله جورج ماوریکوس، دبیرکل فدراسیون جهانی اتحادیه‌های کارگری، که بیش از ۱۰۰ ‌میلیون کارگر را در ۱۳۲‌ کشور نمایندگی می‌کند، به مناسبت شیوع همه‌گیری کووید۱۹ نوشته شد.


کل سیاره عمیقاً در همه‌گیری ویروس کرونا غرق است. تا امروز، طبق داده‌های رسمی ۹۲۱۰۰۲ نفر مبتلا و ۴۶۱۵۳ مورد مرگ وجود دارد.

وضعیت در همه قاره‌ها تراژیک است. هزاران خانواده برای مرده‌های خود سوگوارند، صدها هزار نفر از بیماری رنج می‌برند و میلیون‌ها انسان در دلهره و ترس به سر می‌برند. ما همبستگی خود را با همه آن‌ها ابراز می‌کنیم.

گروه‌های انحصاری و فراملی از همه‌گیری استفاده می‌کنند، کارگران را اخراج یا حقوق آن‌ها را محدود می‌کنند. بسیاری از دولت‌ها، از ویروس کرونا بهره‌برداری نموده، حقوق دمکراتیک و سندیکایی را ممنوع می‌کنند. هدف آن‌ها این است که حرکت‌ها و فعالیت‌های شهروندان را با وسايل الکترونیکی رد‌گیری کنند. این به اثبات رسیده که در پی همه‌گیری، در سطح جهان آزادی‌ها به خطر افتاده اند.

این وضعیت یک بار دیگر بربریت نظام اجتماعی استثماری را که در آن زندگی می‌کنیم، و هم‌چنین ناتوانی آن را در مقابله با بحران‌ها به سود مردم برملا می‌سازد.

دولت‌های سرمایه‌دار، طیقه بورژوازی و رهبران سندیکالیسم رفرمیستی هر قدر سعی کنند حقیقت را تیره و مسؤولیت‌های نظام سرمایه‌داری را پنهان کنند، موفق نخواهند شد.

آن‌ها قادر نخواهند شد ذهن مردم را قرنطینه کنند. آن‌ها نخواهند توانست ذهن مردم را از فکر و قضاوت کردن، از نتیجه گرفتن براساس تجربۀ خود، ممنوع نمایند.

شرایطی که ما در آن زندگی می‌کنیم نشان می‌دهد که:

یکم: برتری اخلاقی طبقه کارگر بر طفیلی‌گری طبقه حاکم یک بار دیگر اثبات شد. در حالی‌که انگل‌ها سوداگری می‌کنند، کارگران جان خود را در صف مقدم آتش واگیری به خطر می‌اندازند، همه ضروریات زندگی را تولید می‌کنند.

در حالی‌که امپریالسست‌های قدرتمند، شاهان، کاردینال‌ها در کاخ‌های خود پنهان شده اند، کارگران یدی و فکری در صف مقدم تولید غذا، دارو، حمل‌ونقل، نظافت، مخابرات، انرژی و هر چیز که زندگی را ممکن می‌سازد، می‌رزمند. دهقانان فقیر، در کنار اقشار مردمی در تلاش برای ادامه تولید کالاها مشارکت می‌نمایند.

در سوی دیگر، شخص می‌تواند طبقه حاکم را مشغول سوداگری ببیند. بی‌رحم و غیرانسانی، از همه‌گیری سوء‌استفاده می‌کند، قیمت‌ها را بالا می‌برد، از جیب مردم عادی می‌دزدد، تولیدات را برای ایجاد کمبودهای مصنوعی پنهان می‌کند. در بحران‌ها نیز، مانند جنگ‌ها، آن‌ها فقط به یک خدا باور دارند: سود.

شخص، در یک‌سو، می‌تواند طبقه کارگر و متحدین آن‌را ببینید، در سوی دیگر بورژوازی و ابزار‌های آن را. دو جهان، دو اخلاقیات.

دوم: بار کامل درمان و بهبودبخشی بر دوش کیست؟ بخش خصوصی یا عمومی؟ در بسیاری از کشورهای اروپایی، مردم عادی، مأیوس، به بالکن‌ها آمدند تا قهرمانان بهداشت عمومی، بیمارستان‌های عمومی، دانشمندان ساختارهای بهداشت عمومی را تحسین نمایند. این نظام عمومی افترا خورده، این پزشکان و پرستاران افترا خورده و هم‌چنین کل کارکنان در یک نبرد نابرابر درگیرند. آن‌ها در یک نبرد نابرابر درگیرند، زیرا

همه کسانی که سال‌ها با پارس کردن، خواهان «دولت کوچک‌تر و خصوصی‌سازی‌ها» بودندهم دولت‌های سوسیال دمکرات و هم دولت‌های محافظه‌کاربا سیاست‌هایشان بخش عمومی را از منابع انسانی و تجهیزات محروم کرده اند.

با این وصف، این بخش عمومی، این بخش رها شده، امروز مانند یک ارتش نامریی، بسیاری اوقات بدون اسلحه، بدون حفاظت فردی، اما با شهامت می‌رزمد. تا امروز، ۶۱ پزشک در ایتالیا بیمار شده و حان باخته اند، آن‌ها در صف مقدم این مبارزه نابرابر جان باختند. شبیه این در اسپانیا، فرانسه، یونان و ایالات متحده و اتفاق افتاد.

در سوی دیگر شخص می‌تواند سودگران از گروه‌های انحصاری خصوصی را ببیند که از بخش عمومی می‌دزدند، تخت‌های بیمارستان و آزمایش برای تشخيص ویروس را به قیمت‌های بالا می‌فروشند، از رنج مردم عادی سود می‌برند و سودهای خود را در هم‌دستی با دولت‌ها، به خون می‌آلایند.

سوم: این بحران یک بار دیگر حقیقت را برجسته می‌کند؛ این‌را که فقط بین کارگران و خلق‌ها یک همبستگی و حمایت اصیل، صمیمانه می‌تواند به وجود آید.

نمونه قهرمانانه کوبا که در گرماگرم نبرد ۶۰ پزشک به شمال ایتالیا فرستاد، فرصتی برای خلق‌ها است تا جدی بیندیشند و تأمل نمایند. روزی که پزشکان کوبایی وارد ایتالیا شدند، آلمان از ارسال ماشین‌های پزشکی به ایتالیا ممانعت کرد، ایتالیا صادرات به یونان را ممنوع کرد، اسپانیا همین کار را کرد، ایالت کالیفرنیا در ایالات متحده از فروش ماسک به ایالت نیویورک خوددداری کرد، دیگر ایالت‌های ایالات متحده نیز دستگاه‌های تنفش مصنوعی و غیره خود را پنهان کردند.

در نشست رهبران اتحادیۀ اروپایی در ۲۶ مارس ۲۰۲۰، گروهی از کشورها (آلمان، هلند) به اقدامات مورد تقاضای کشورهای دارای شمار بالای مرگ از ویروس کورنا مانند اسپانیا، ایتالیا و فرانسه نه گفتند.

سرمایه‌داری یک جنگل است، با اتحادهای غارتگرانه و دعوای سگ‌ها

سگ‌ها به جان هم افتاده اند

در سوی دیگر شخص می‌تواند انسانیت و همبستگی را که فقط کارگران و جامعه سوسیالیستی می‌تواند به نمایش بگذارد، ببینند.

چهارم: همه‌گیری، با داده‌های موجود، سیاست‌های ایالات متحده را افشاء می‌کند، سیاست‌های کشوری را که در رأس هرم امپریالیستی قرار دارد. ستایش‌گران ایالات متحده آمریکا در سراسر جهان اکنون می‌بینند که ستايش آن‌ها به سرخوردگی مبدل می‌شود.

این کشور موشک‌ها‌، هواپیمای‌های جنگنده، زیردریایی‌ها و مزدوران بی‌شمار دارد.

اما زمانی که به ماسک، دستگاه تنفس مصنوعی، بیمارستان عمومی، تأمین اجتماعی، تخت بیمارستان برای فقرا می‌رسد، چه دارد؟

در همه این موارد کمبودهای عظیم وجود دارد. آن‌ها اکنون از جمهوری خلق چین و فدراسیون روسیه تقاضای تجهیزات پزشکی می‌کنند.

ایالات متحده کشوری است که بدترین نظام مراقبت بهداشتی را برای فقرا، بیکاران، و ضعفای اقتصادی دارد. بدترین در جهان!

در بیمارستان‌های آن‌ها هیچ چیز رایگان نیست. شخص باید برای هر چیز، در واقع، بدون استثناء به گران‌ترین قیمت برای همهبپردازد.

در آنجا ۲۸ میلیون نفر بدون بیمه وجود دارند.

۳۳ میلیون نفر از بیمه‌شدگان پوشش کافی ندارند.

در آنجا ۸ میلون نفر، که مالیات‌های خود را می‌پردازند مدرک اقامت قانونی ندارند.

بیکاران، سالمندان، و مردم کم‌درآمد فقط در صورتی کمک معیشتی دریافت خواهند کرد که تقاضانامه‌‌شان تصویب شود.

و در حالی‌که اقشار مردمی در ایالات متحده از همه‌گیری و سیاست‌های دولت‌شان رنج می‌برند، رییس‌حمهور ترامپ یک بسته ۵۰۰ میلیار دلاری را برای تقویت گروه‌های انحصاری اعلام کرد. علاوه بر این، بسته‌های ۲۹ میلیارد دلاری برای شرکت‌های هواپیمایی، ۱۷ میلیارد دلاری برای شرکت‌های امنیتی و غیره اعلام شد. هم‌زمان با این، لابی سلاح گرم در ایالات متحده علیه جلوگیری از ادامه فعالیت فروشگاه‌های سلاح گرم [در چهارچوب منع فعالیت‌های غیراساسی برای جلوگیری از اشاعه کووید۱۹] به دادگاه شکایت برد. در کشوری که، طبق داده‌های رسمی در سال ۲۰۱۹ در آن ۴۰۱۰۰‌ نفر با سلاح گرم کشته شدند، و ۲۴۱۰۰ نفر خودکشی کردند.

در این خصوص، سرمایه‌داران در ایالات متحده آمریکا، برزیل، بریتانیا و دیگر کشورهای اروپای شمالی فشار خود را برای باز ‌نگه داشتن همه شرکت‌ها افزایش داده، می‌گویند به هیج اقدام حفاظتی نیاز نیست. افتصاد همه چیز است، و جان و سلامت کارگران هیچ چیز. این استراتژی است که دولتمردانی مانند ترامپ، بولسونارو و بوریس جانسون، که با تأکید می‌گویند جهان در عرض چند روز از همه‌گیری خلاص خواهد شد، به آن خدمت می‌کنند.

پنجم:

خصومت‌های درون امپریالیستی برای تولید واکسن و داروهای نتیجه‌بخش علیه ویروس کرونا چهره حقیقی شرکت‌های فراملی را نشان می‌دهند. آن‌ها هنگامی‌که زمان تصمیم‌گیری مشترک پیرامون اقدامات و سیاست‌های ضدکارگری می‌رسد علیه دشمن مشترک خود، کارگران و مبارزات آن‌ها، متحد می‌شوند. اما زمان سوداگری که می‌شود یکدیگر را می‌کشند. هر یک سعی می‌کند اسرار دیگری را بدزدد. آن‌ها می‌دانند هر کس که اول واکسن را کشف کند سودهای نجومی به جيب خواهد زد. این دعوای سگ‌ها است، و ارتباطی با حفاظت از بهداشت عمومی ندارد.

بنا بر این، آنچه در بالا گفته شد این را تأیید می‌کند که در رویارویی با همه‌گیری همه با هم برابر نیستیم، و شعار «همه برای خروج از بحران متحد شویم» فاقد مضمون جانبدار کارگر است. اگر ثروتمندان به بیماری مبتلا شوند، آن‌ها امکان دریافت درمانی متفاوت با درمان کارگران را دارند. به علاوه، در بحران مردم عادی هستند که پی‌آمدهای آن‌را در کار، دستمزد و سطوح اقتصادی تحمل می‌کنند.

از این‌رو، قطعی است که طبقه بورژوازی و سازوکارهای آن درصددند از همه‌گیری برای محدود نمودن حقوق و آزادی‌های دمکراتیک کارگران و خلق‌ها بهره‌برداری نمایند.

در این شرایط برای کارگران مهم است که درک کنند سرمایه‌داری فقط بیماری، رنج و استثمار تولید و بازتولید می‌کند. سرمایه‌داری آنارشیستی است، ددمنش است. آن‌را نمی‌توان انسانی کرد. رفرمیست‌هایی که مدرن‌سازی نظام استثماری را به مثابه راه‌حل ارايه می‌نمایند به خدمتکاران استثمار اجتماعی مبدل می‌شوند.

برای انسانی کردن سرمایه‌داری، واکسن وجود ندارد، هرگز پیدا نخواهد شد. سرمایه‌داری در «بطن» خود نابرابری اجتماعی دارد.

همه‌گیری سرمایه‌دار را لخت کرد، ماسک و تن‌پوش‌های تجملی آن را برافکند.

لذا، وظیفه همه رزمندگان ضروری‌تر، فوری‌تر است. ما باید کارگران و خلق‌ها را برای یک جامعه بدون سرمایه‌داران و استثمار سرمایه‌داری متحد کنیم. همه کارگران، متحداً، می‌توانند این را انجام دهند. مبارزه ما علیه مشکلات روزمره عادلانه است. مبارزه ما برای رهایی اجتماعی طبقه کارگر ضروری است.


https://wp.me/p1gf1m-RkQ