سرمقاله, سرتیتر

مشکل سرمایه داری است! – ارگان حزب کمونیست کوبا

wp-15862047984303284131890076690296.jpg


نوشته ارنستو استونس رامس
در گرانما ارگان حزب کمونیست کوبا
ترجمه امیرحسین پازوکی


مشکل سرمایه‌داری است!
اگر کسانی وجود‌دارند که معتقدند که دیگر سیستم‌ها بدتر از سرمایه‌داری هستند، از آنها دعوت می‌کنم نگاهی به جزیره کوچکی بیندازند که سال‌هاست تحت محاصره و شدیدترین تحریم‌ها و تهمت‌ها قرار دارد و در آنجا کسی گرسنه نیست و خدمات رایگان پزشکی و درمانی‌اش زبانزد دنیاست، و انسان در مرکز توجه‌ سیستم‌اش قرار دارد!


نقل میکنند زمانی چرچیل گفته است، کاپیتالیسم(چرچیل از واژه دمکراسی برای پنهان سازی استفاده کرده است) بدترین روش دولتمداری است به استثنای دیگر سیستمها! نقل قولی که آیزنهاور هم علاقه به تکرارش داشت، با وجودی که به عنوان یک سرباز به خاطر داشتن افکار عمیق و پر مغز چندان از معروفیتی برخوردار نبود.
این جمله تیزبینانه می‌تواند بامزه هم باشد، البته اگر حقیقت داست، اما چنین نیست.

امروز بدترین سیستم موجود سرمایه ‌داری است، آنهم در مقایسه با دیگر سیستم ها و با توجه به تمامی تجارب انسانها در سراسر جهان.
پاندمی تنها این واقعیت را برای همه شفافتر کرد. سرمایه داری نمی‌تواند بخاطر بهبود وضعیت انسان‌ها از خود فراتر رود، سرمایه داری فقط بخاطر سرمایه می‌تواند دست به چنین تحولی در خود بزند.
در حالیکه آدم‌ها در خیابانهای ایالات متحده آمریکا جان خود را از دست میدهند، فرمانداران ایالت‌های آمریکا در تلاشند که از این نکته اطمینان حاصل کنند که شرکت‌های تولید وسایل پزشکی وسایل لازم را به قیمتی گزاف و به ضرر دیگر ایالت‌های رقیب به فروش رسانند یا نه.
به گزارش فرماندار نیویورک، شرکت های تولید کننده دستگاه های تنفس مصنوعی در آمریکا مشغول تلفن زدن به کارمندان دولت هستند تا به آنها اطلاع دهند که سفارش های آنها برای خرید دستگاه تنفس مصنوعی توسط دیگر ایالت‌ها به قیمت بالاتری خریداری شده و آنها سفارش هایشان رادریافت نخواهند کرد.
اینگونه است که دلالان و تولیدکنندگان در شرایطی ناگوار که انسان‌ها در بدترین وضعیت قرار دارند از این فرصت حداکثر سوء استفاده را کرده و با جان انسانها چنین بی رحمانه بازی میکنند تا بالاترین سود را کسب کنند.
قیمت دستگاه های تنفس مصنوعی در دوره‌ای که به شدت به بکارگیری آنها در بیمارستان ‌ها نیاز وجود دارد، از ۲۵ هزار دلار به ۴۰ هزار دلار افزایش یافته است. شهرها، بیمارستانها و یا موسسات پزشکی که توانایی مالی کافی برای خرید این دستگاه ها را ندارند و نمی توانند این دستگاه های ضروری برای نجات جان انسان ها را به علت قیمت بالای آن تهیه کنند باید شاهد از بین رفتن بیماران باشند.
در چنین شرایطی، جمله جذابی که میگوید «موقعیت‌هائی است که بسیاری فقط در آن مشکلات را می‌بینند، اما هستند کسانی که در این وضعیت، شانس را تشخیص داده و از فرصت استفاده می‌کنند» دیگر چندان جذاب و بامزه بنظر نمی‌آید.
فرماندار نیویورک از سر ناچاری سودجویان را تهدید می‌کند که با گذراندن تبصره های کسانی را که وسایل ضروری پزشکی را احتکار کنند تحت تعقیب قرار خواهد داد و این وسایل را نیز مصادره میکند، در واقع فرماندار هدفش اینستکه کسانی را تهدید کند که قصدشان انبار و احتکار دستگاه های تنفس مصنوعی است و در انتظار بدتر شدن وضعیت شیوع بیماری هستند تا وسایل احتکار شده را به قیمت گرانتری به بیمارستان‌ها بفروشند و از این طریق سود بیشتری عایدشان شود.
شهر نیویورک در شرایطی نیست که بتواند یک سیاست ملی مشترک را به جلو برده تا وسایل پزشکی ضروری، عادلانه در سراسر کشور توزیع شود.
اگر هم احتمالا زمانی به این هدف دسترسی پیدا کند، برای بسیاری از قربانیان پاندمی که بخاطر سیستم سرمایه‌داری و سیاستمداران حامی آن جان خود را از دست داده‌اند بسیار دیر شده است.
در سرمایه‌داری سیاست «هرکس به فکر خویش است» حاکم است، این برای سرمایه‌داری به امری عادی تبدیل شده است، امروز بخاطر شیوع ویروس کرونا این بخش کمتر مطرح شده‌ی از سیستم سرمایه‌داری در تمام ابعاد جنائی خود تجلی می‌یابد.

پزشکان و کارکنان بیمارستان در نیویورک با کیسه زباله بجای پوشش ضد ویروسی


این روشهای غارتگرانه جدید نیستند و در زندگی روزمره سرمایه داری کاملا طبیعی شده‌اند. اما این تمام ماجرا نیست، کشورهای اروپائی کالاهای پزشکی و ضروری که برای دیگر کشورهای اروپائی در نظر گرفته شده‌اند را از یکدیگر می‌ربایند. سرنوشت ۲۰۰۰۰۰ ماسک سفارشی آلمان در چین نامعلوم است در حالیکه شایع شده این محموله توسط آمریکا ربوده شده البته آمریکا این اتهام را رد می‌کند، همچنین ۶ میلیون ماسک آلمان گویا پس از انتقال از چین به کنیا برای ارسال به آلمان بی هیچ اثری گم شده است، ایتالیا محموله پزشکی که برای تونس بود را مصادره کرد و…

جاستین ترودو نخست‌وزیر کانادا معترض است که از محموله سفارش ماسک‌های پزشکی کشورش تنها بخشی بدست آنها رسیده و بخشی از آن توسط آمریکا با قیمت بالاتر خریداری شده و در ترکیه منتظر ارسال به ایلات متحده بسر میبرد.
معاملات احتمالی ماسک‌های محافظتی که کالائی ضروری برای کارکنان بیمارستان‌ها و پزشکان برای نجات جان بیماران کرونائی است میلیون‌ها دلار سود اضافی در اثر گرانی و احتکار آنها نصیب شرکت‌ها کرده است.
آمریکا حاضر نیست حتی اخلاقا در مبارزه جهانی علیه شیوع ویروس کرونا شرکت کند. واقعیت‌ها نشان میدهد که این کشور حتی توان مقابله با این پاندمی را در چارچوب مرزهای خودش را هم ندارد.
این درحالیست که ما بخوبی این روش را می‌شناسیم که چگونه آنها قادرند با غارت و چپاول بقیه جهان و انسان‌ها خود را ابر قدرت و آمریکا را بزرگ جلوه دهند و ما آنرا با تمام وجود خود حس می‌کنیم.
چنین است که بهترین شرایط در آمریکا تنها برای آن یک درصد نخبگان فراهم است، سرمایه‌داری نمی‌تواند از غارت و بی‌رحمی دست بکشد.
اما آنچه در این دوران شاهدش هستیم، بی رحمی و سنگدلی بی آلایشی است که چهره کریه و واقعی سرمایه داری را در ویترین به نمایش گذاشته و نشان میدهد که ستون‌های این رفاه و ثروت بروی چپاول و غارت هستی خلق‌های تهیدست بنا نهاده شده است.
فرانتس فانون گفته است، زمانی که کلونیالیسم به متروپل رسید، نامش را فاشیسم نهادند.
خارج از محدوده کشورهای مرکز دنیا، بدبختی و فقر خود را در مناطق اطراف خط استوائی و آن مناطقی از جهان که در زبان رایج کشورهای درحال توسعه و پیرامون نامیده میشوند گسترش می‌دهد و امروز باوجود ماهیت قرون وسطائی این کابوس تلخ نامی از آن نیز در جائی مطرح نمی‌شود.
اما باید یادآورشد، در حالیکه در مرکز و کلان شهرهای متروپل همه در هراس بیماری کرونا بسر میبرند، در جهان سوم مردم با پدیده پاندمی دائما دست و پنجه نرم می‌کنند. تنها در آفریقا سی میلیون انسان درگیر مبارزه با گسترش گرسنگی هستند که جان وحیات آنان را مورد حمله مستقیم قرار میدهد و عواقب این گرسنگی طاقت‌فرسا بی شک سلامتی روحی و جسمی آنان را به چالش میکشد.
علت مرگ نیمی از تقریبا شش میلیون کودکی که سالانه در جهان می‌میرند، گرسنگی است. این پدیده شرم‌آور به وضوح توسط موسسه فقر ستیز اوکسفام توضیح داده شده است: «گرسنگی محصول جمعیت زیاد کره زمین و کمبود مواغذائی نیست، بلکه مستقیما به پدیده کنترل قدرت مربوط است، ریشه های گرسنگی به تقسیم نابرابر دسترسی به امکانات و منابع بازمی‌گردد».
اگر کسانی وجود‌دارند که اعتقاد دارد که دیگر سیستم‌ها بدتر از سرمایه‌داری هستند، از آنها دعوت می‌کنم نگاهی به جزیره کوچکی بیندازند که سال‌هاست تحت محاصره و شدیدترین تحریم‌ها و تهمت‌ها قرار دارد و در آنجا کسی گرسنه نیست و خدمات رایگان پزشکی و درمانی‌اش زبانزد دنیاست، و انسان در مرکز توجه‌ سیستم‌اش قرار دارد!
مشکل سرمایه‌داری است!


https://wp.me/p1gf1m-R9g