اخبار
نوشتن دیدگاه

چه قشر‌هایی بیشترین آسیب را از تحریم و تورم می‌بینند؟

چه قشر‌هایی بیشترین آسیب را از تحریم و تورم می‌بینند؟
حسین محمودی اصل استاد دانشگاه طی یادداشتی که روزنامه قانون در شماره امروز خود منتشر کرده نوشت: از خصوصیات تورم و تحریم، فشار بر قشر کم‌درآمد است. تحریم از جهت اینکه باعث ایجاد تورم و تنگنا‌های مختلفی می‌شود بازندگانی دارد به نام حقوق‌بگیران که نمی‌توانند در شرایط تورمی شاهد افزایش متناظر حقوق‌های خود باشند.
بنابراین بیشترین آسیب از تحریم و تورم به قشر حقوق‌بگیر وارد می‌شود. در این میان برندگانی هم داریم؛ برندگانی که دارایی داشتند و انبار‌های کالای‌شان پر بوده و حساب‌های پر از پول داشتند و معمولا چنین افرادی حسگر‌های قوی دارند و به سرعت به حفظ ارزش پول خود اقدام می‌کنند و همین‌ها پیش از آنکه دیگران شاهد نوسانات ارزی باشند در بازار‌ها ورود کردند و تبدیل به برنده میدان شدند. وقتی در شرایط تورمی در اقتصاد برنده‌ای هست حتما بازندگانی هم هستند و در واقع برنده از حق بازنده، برنده می‌شود.

حال شاید این سؤال پیش بیاید که قشر آسیب‌پذیر و حقوق‌بگیر دارایی چندانی ندارند پس آنان که برنده‌اند، چطور برنده‌اند و چطور از جیب این بازنده‌ها برنده‌اند.
در این خصوص باید گفت: حقوق‌بگیران برای امور روزمره خود شاهد افزایش چند برابری قیمت‌ها هستند؛ ضمن اینکه برای خرید کالا‌های سرمایه‌ای مثل خانه یا ماشین به جای اینکه با حقوق پنج و ۶ ساله خود این دارایی را به دست آورند، باید خرید خود را بسیار به تعویق بیندازد و شاید ۱۰ تا ۱۵ سال بعد در صورت ثبات اقتصاد و کاهش تورم بتوانند نسبت به خرید این دارایی‌ها اقدام کنند. پس از نوسانات بازار‌ها شاهد بودیم ده‌ها هزار نفر که در بانک مسکن به امید خرید خانه سپرده سپرده‌گذاری کرده بودند، در موعد مقرر به سپرده‌های خود دست نزدند و، چون سپرده‌های خود را به دارایی‌هایی مثل ارز تبدیل نکردند، بازنده شدند و در واقع ما آن‌ها را در تله بی‌تدبیری خود انداختیم. با آنکه به آن‌ها وعده وام دادیم بانک پول آن‌ها را قفل کرد و این پول‌هایی که قفل شده بود نه تنها به خانه تبدیل نشد بلکه از ارزش آن نیز کاسته شد. این شاید بزرگ‌ترین مظلومیت این قشر باشد؛ مظلومیتی که در آن فریادی هم نیست و گوش شنوایی نیست. هیچ‌کس تدبیری برای جبران این وضعیت ندارد. هیچ رسانه و روزنامه‌ای هم نمی‌نویسد که آن قشر ضعیفی که سپرده‌گذاری کردند به امید خرید مسکن، چقدر متضرر شدند. آن‌ها به دولت امید بسته بودند و اطمینان کردند ولی چنین ضربه سختی خوردند و آنانی که اطمینان نکردند و کالا و دلار خریدند برنده شدند.

تاوان اطمینان این بود؟ حال باید به دولت‌ها اطمینان کرد؟ آیا باید با دولت همراه بود؟‌ای کاش این ظلم آشکار و این اجحاف در حق حقوق‌بگیران را فریادرسی بود. در حالی که هیچ مکانیسمی برای جبران لحاظ نشد و با این شوک‌های ناشی از تحریم و تورم فقرا فقیرتر و اغنیا غنی‌تر شدند. ما که ادعای توسعه و پیشرفت داریم، نتوانستیم مکانیسمی را ایجاد کنیم که فاصله طبقاتی کمتر شود. جالب آنکه اگر حقوق این قشر افزایش یابد تعبیر به افزایش نقدینگی می‌شود و همین سوداگران و منفعت‌طلبانی که تعدادشان کم نیست افزایش حقوق مختصر را بهانه می‌کنند و بر قیمت‌ها می‌افزایند و این سناریو و این چرخه معیوب تکرار می‌شود بدون آنکه قشر آسیب‌پذیر بتواند خود را به حد و اندازه قشر مرفه برساند.

آنان که بیشترین سود را می‌برندو بیشترین دارایی‌ها را دارند و از طرفی بیشترین افزایش قیمت‌ها را بر کالا‌ها اعمال کردند، هر روز بر طبقات ملکشان و تعداد ماشین‌های‌شان افزوده می‌شود.
در حالی که این افراد بیشتر از قشر حقوق‌بگیران از شرایط اقتصادی شاکی هستند. همان‌هایی که نان چنین بی‌ثباتی را می‌خورند صدای‌شان بلندتر است و به دنبال امتیاز هستند، نفوذ دارند و می‌توانند در این بحبوحه از همین بی‌ثباتی‌هایی که نانش را می‌خورند، گله کنند و از این بابت دنبال کسب امتیاز از دولت باشند و دولت و مسئولان بیشتر همدرد این‌ها بوده و به دنبال حل مشکل این قشر هستند.

آیا تا به امروز از عملکرد واقعی در جهت کاهش فاصله شدیدی که در این چند ماه ایجاد شده چیزی شنیده‌اید؟ جای بسی تأسف است که هیچ مکانیسم خاصی برای حفظ فاصله فقیر و غنی نیست. در این خصوص بهترین مکانیسم اخذ مالیات است. در کشور‌های دیگر با توجه به درآمد و افزایش آن گاهی مالیات تا ۸۰ درصد از سود‌ها و درآمد‌ها را شامل می‌شود و این درآمد‌ها در راستای توسعه کشور و گاهی به صورت یارانه چه نقدی و چه غیرنقدی در اختیار سایر اقشار قرار می‌گیرد و استدلال این است آنان که میلیارد‌ها کسب درآمد می‌کنند از فضا، موقعیت، آب، خاک و امکانات همین کشور برای رشد و کسب درآمد‌های آنچنانی استفاده می‌کنند. کاسبان تحریم کسانی هستند که دارایی زیادی دارند و دارایی‌های‌شان چندبرابر شده است. بی‌تردید احقاق حق قشر حقوق‌بگیر و توجه به آن‌ها و حتی هزینه دادن برای آن‌ها به اندازه هزینه دادن در برابر دشمنان اهمیت دارد. باید درآمد و معیشت اقشار مختلف حقوق‌بگیر مورد توجه قرار بگیرد. اگر حقوق معلمان، کارمندان، بازنشستگان، کارگران به همین شکل باشد، آینده کشور امید‌بخش نخواهد بود. حتما باید ایجاد مکانیسم مناسب برای حفظ فاصله فقیر و غنی و جبران معیشت حقوق‌بگیران مدنظر دولت قرار بگیرد.

نظرتان را درباره این مطلب بنویسید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.