دریافتی, سرتیتر

«چیزهایی برای ندیدن» – علی رسولی

jangal_parandeh

صبح می‌رسد

بادِ شبانه

آرام

میانِ پرده‌ها

اشیاء

آینه

و نگاهِ زن سکوت می‌کند.

مرغانِ ماهی‌خوار بر فرازِ رود

تردیدِ دوباره‌ی روز را اعلام می‌کنند.

آسمانْ همه پرواز است و اندوهِ تازه و سوال…

در دور دست،بر تپه‌های کوچک

ابرها در گذرند

و مهْ میانِ آویشن‌ها به خوابی آرام می‌رود

و مه همچون غم‌های زن

اشتیاقی فرونشسته

همچون بادِ شبانه

فراموش می‌شود.

توکاها آن‌سوی رود

بال‌‌زنان کشتزار و درختانِ شبنم‌زده را رها می‌کنند

توکاها

می‌روند تا در مه آرام گیرند:

_ توکاها

توکاهای خسته و مه…

مرد می‌پرسد:

درختان،توکاها،کشتزار،رود

مرغانِ ماهی‌خوار

و

مه

کدام‌ زیباتر است؟

زنْ بی‌آنکه چشم از ابرها بر ‌دارد،می‌گوید:

فلس‌ها

فلس‌ها

و

گیسوانِ من

گیسوانِ من…