مراسم و یادبودها, سرتیتر
نوشتن دیدگاه

بيانيۀ جبهه ساندینیستی برای آزادی نیکاراگوئه

منبع: http://www.Amerika21.de
تارنگاشت عدالت

بيانيۀ دفتر روابط بین‌المللی جبهه ساندینیستی برای آزادی نیکاراگوئه پيرامون وقایع اخیر

با درودهای انقلابی،

از این طریق قصد داریم شما را در جریان وقایعی که در روزهای اخیر در کشور ما رخ داد، قرار دهیم.

همان‌‌طور که می‌دانید ما به وسيلۀ تهاجم خشونت‌آمیزی مورد حمله قرار گرفتیم که کشور را تقریباً مانند یک جنگ به آتش کشید، یعنی برخلاف مورد ونزوئلا اعتراضات خشونت‌آمیز و اقدامات دیگر تنها به مناطق مشخصی محدود نمی‌شد، بلکه این اغتشاشات مانند خاورمیانه در سطح کشور گسترده بود.

همان‌طور که می‌دانید احزاب دست راستی نیکاراگوئه هرگز آن قدرت و یا توان سازمانی لازم را نداشته اند تا چنین وضعیتی را بر پا سازند ولی ظاهراً آن‌ها از این وضعیت استفاده کردند تا از آن استفاده سیاسی نمایند.

ولی قبل از این که ادامه دهیم قصد داریم به سابقه و پیش‌زمینه‌های این وضعیت اشاره کنیم.

امنیت اجتماعی در نیکاراگوئه یکی از بخش‌هايی است که ما به بزرگ‌ترین موفقیت در بهبود شرایط زندگی خلق نايل آمده ایم. تعداد خدمات به بیمه‌شدگان و تضمین این خدمات برای مردم از بازگشت ساندینیسم به قدرت در سال ۲۰۰۷ به شکل تصاعدی افزایش یافته است، که در نتیجه به یک وضعیت اقتصادی بحرانی در سازمان بیمه‌های اجتماعی نیکاراگوئه یعنی سازمان دولتی مربوط به آن انجامیده است.

با در نظر گرفتن این وضعیت صندوق بين‌المللی پول IWF و انجمن کارفرمایان COSEP خواستار اجرای اقدامات معمول نئولیبرالی در این بخش شدند: ارتقای سن بازنشستگی (در نیکاراگوئه ۶۰ سال) و افزایش هفته‌های لازم برای دریافت بازنشستگی (۷۵۰ هفته برای موارد عادّی و ۲۵۰ هفته برای کسانی که به سن بازنشستگی رسیده اند ولی نتوانسته اند به رقم اول برسند، چیزی که قبل از کسب قدرت ساندینیست‌ها در سال ۲۰۰۷ وجود نداشت. در این مورد نئولیبرال‌های رادیکال قصد داشتند تمام حقوق بازنشستگی را قطع کنند.)

دولت ما قاطعانه هم به IWF و هم به COSEP پاسخ منفی داد. به جای آن این گزینه انتخاب شد که سهم بیمه کارگران افزایش یابد و سهم بازنشستگان و از جمله کسانی که بیمه ناچیزی دریافت می‌کنند، تعیین گردد. این تصمیم باید گرفته می‌شد و برای نخستين بار تفاهم با اقتصاد خصوصی که بخشی از مدل تفاهم و پیمان بین دولت، کارگران و کارفرمایان است، شکسته شد.

بنابر رفرمی که دولت ما در نظر گرفته بود، افزایش سهم کارگران برای بیمه بازنشستگی از ۶٫۲۵٪ به ۷٪ (یعنی ۰٫۷۵) و سهم کارفرمایان از ۱۹٪ به ۲۲٫۵٪ (یعنی ۳٫۵٪) و بازنشستگان از صفر به ۵ درصد در نظر گرفته شده بود. که مسأله آخر مورد بحث بود. باید اشاره کرد که آن‌ها (بازنشستگان) در نهایت کم‌تر از دیگران سهم بیمه می‌پرداختند، البته قرار بود که در مقابل خدمات بهداشتی و دیگر خدمات افزایش یابد.

یک اقدام دیگر لغو سقف حداکثر برای پرداخت بیمه‌های اجتماعی بود که قبل از آن ۸۲ هزار و ۹۵۳ کوردوبا تعیین شده بود. یعنی کسانی که درآمدشان بیش از این مبلغ بود مازاد این مبلغ را در سهم بیمه‌های اجتماعی منظور نمی‌داشتند. طبق این رفرم هر کس متناسب با درآمد کلش مؤظف به پرداخت سهم خود بود.

این امر به ویژه برای کارفرمایان حساس و به نفع کارگران بود، زیرا یک راه برای تاراج صندوق بیمه‌های اجتماعی این بود که سرمایه‌داران برای خود و بستگان نزدیک خود در سطوح عالی شرکت، حقوق‌های نجومی منظور می‌داشتند تا سودهای کلان و برای دوران بازنشستگی خود حقوق بازنشستگی لوکس تضمین کنند.

واکنش کسانی که در ابتدا مخالف این رفرم‌ها بودند این‌طور بود که گويی این‌ها همه رفرم‌های نمادين نئولیبرالی است که در کشورهای دیگر نیز صورت می‌گیرد و ساندینیست‌ها اول از پذیرفتن این رفرم‌ها سر باز زده بودند.

اعتراضات از طرف دانشجویان، به ویژه دانشجویان دانشگاه‌های خصوصی مذهبی که البته از طرف دولت نیز سوبسید می‌شوند، آغاز شد. از لحظه مشخصی به بعد این تظاهرات جنبه خشونت‌آميز به خود گرفت. جاده اتوبان پان‌آمریکن مسدود شد و اقدامات مشابه دیگری صورت گرفت. در کوشش برای احراز نظم عمومی پلیس مورد حمله با خمپاره‌اندازهای خودساخته‌ای قرار گرفت، که از زمان آغاز مبارزه FSLN علیه نئولیبرالیسم رواج دارد.

جالب توجه است که ستیزه‌جوترین دانشگاه‌ها، دانشگاه یسوعی‌ها (ژزوئیت‌ها) و دانشگاه پلی‌تکنیک که به کلیسای پروتستان آمریکا تعلق دارد، بودند.

از طرف دیگر و با در نظر گرفتن تشدید خشونت، سازمان جوانان ساندینیست که در محلات و مؤسسات دولتی سازماندهی شده‌ بسیج شد و درگیری‌ها شدت یافت و به طور غیر مترقبه‌ای مردم از محله‌ها نیز وارد معرکه شدند.

مرحله بعدی اعتراضات گسترده در بخش‌های مختلف شهرهای مختلف و به موازات حمله و به آتش کشیدن مؤسسات ساندینیستی و دولتی و همین‌طور منازل ساندینیست‌ها، تاراج سوپرمارکت‌ها و انبارها از جمله انبار دارويی بود که کلیه داروهای بیمه‌شدگان در آن قرار داشت. در این اقدام بزهکارانه افرادی وجود داشتند که مردم محله‌ها را به تاراج ترغیب می‌نمودند.

کارمندان دولتی بسیج شدند تا از ادارات خود دفاع کنند، آن‌ها کشیک‌های شبانه سازمان دادند و نتایج چشم‌گیری به دست آوردند و کارمندان سازمان خدمات اجتماعی با شهامت از ورود گروه‌های ضد رفرم ستیزه‌جو به مؤسسات خود جلوگیری به عمل آوردند.

پلیس با نرمش رفتار کرد ولی ممکن نبود از سناریوهای سرکوب‌گرانه احتراز کرد، زیرا طبیعت این وضعیت ایجاب می‌کرد و ممکن نبود به ویرانی کشور تن در داد. در اوج وقایع حتا به اجبار ارتش بسیج شد تا مؤسسات دولتی را مورد حفاظت قرار دهد.

به دنبال درگیری بین تظاهرکنندگان موافق و مخالف رفرم‌ها ۲۵ نفر به قتل رسیدند از جمله پلیس و یک خبرنگار کانال ۶ (ساندینیستی)، چندین نوجوان سازمان جوانان ساندینیستی و دانشجویانی که در تظاهرات شرکت داشتند. نیروهای دست راستی درست مانند تجربیات در ونزوئلا، از این کشته‌ها استفاده کردند تا علیه دولت و پلیس جوسازی کنند.

هیچ‌یک از سازمان‌های سیاسی، اجتماعی و یا سندیکايی رهبری اعتراضات را عهده‌دار نشد با این‌که این تظاهرات از طرف COSEP و برخی از رهبران کلیسای کاتولیک و احزاب دست راستی حمایت می‌گردید. (یعنی همان نیروهايی که وقتی دولت را در دست داشتند از احقاق حق کارگران سر باز می‌زدند)

با وجود فقدان علنی رهبری اعتراضات، هماهنگی کامل بین اقدامات شبیه و هم‌زمان به چشم می‌خورد، گويی که از پیش فراهم شده، و آماده بود در لحظه‌ای مناسب، فعال گردد.

این مسأله به فرهنگ نظامی جامعه نیکاراگوئه نيز مربوط می‌شود ولی بدون شک یک چهارچوب آماده شده بود که در این مورد احتمالاً به خاطر استحکام و ثباتی که روند تکاملی ما تاکنون نشان داده و مجدداً احیا خواهد شد، بسیار سبع و تهاجمی عمل کرد.

ريیس‌جمهور، فرمانده دانیل اورتگا در اولین سخنرانی خود انجام مذاکرات سه‌جانبه بین دولت، کارگران و کارفرمایان را در مورد بررسی رفرم‌ها وعده داد. در جلسه بعدی لغو رفرم‌ها را اعلام کرد تا شرایط مناسب‌تری برای مذاکره آماده سازد که امروز ۲۴ آوریل با شرکت دولت، کارگران، اقتصاد خصوصی و کلیسای کاتولیک، که شرکتش از طرف کارفرمایان و دانشجویان خواسته شده بود، آغاز شد.

این واقعیت بسیار مهم است که ريیس‌جمهور دانیل اورتگا در دومین جلسه سخنرانی از طرف سرمایه‌دارانی مشایعت می‌شد که نمایندگی سرمایه‌گذاران خارجی در نیکاراگوئه را عهده‌دار هستند و نمایان‌گر قدرت و ثبات ملی و بین‌المللی بازیگران اقتصادی بود.

در این لحظه خشونت پایان یافته. البته برخی از کانون‌های کوچک خشونت بدون اثرگذاری جدی وجود دارد و نیروهای ساندینیستی دست به تهاجم زده اند. مردم نیز به نوبه خود مستقل از اردوگاه‌های سیاسی خود را سازمان دادند تا از تاراج اموال عمومی جلوگیری به عمل آورند.

این گزارش ما بود.

درود بر شما رفقا!

دفتر روابط بین‌المللی جبهه ساندینیستی برای آزادی نیکاراگوئه

۲۴ آوريل ۲۰۱۸

نظرتان را درباره این مطلب بنویسید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

w

درحال اتصال به %s