تاریخی, سرتیتر

جنایت جنگی ادامه دارد

منبع: گاردین، نشریه حزب کمونیست استرالیا
نویسنده: تام پیرسون

تارنگاشت عدالت

۲۰ مارس امسال ۱۵-مین سالگرد تجاوز جنایت‌کارانه و اشغال عراق توسط «ائتلاف مشتاقان» است، ائتلافی که استرالیا را نيز شامل می‌شد. کشتار و ویرانی جاری در خاورمیانه و ظهور سازمان‌های تروریستی مانند «دولت اسلامی در عراق و شام» بخشی از میراث درگیری است که در مارس ۲۰۰۳ براساس دروغ سلاح‌های کشتار جمعی و رد نخوت‌بار تظاهرات توده‌ای و مخالفت همگانی آشکار با جنگ از سوی یکی از عاملین جنایت- جان هوارد- آغاز شد.

همان‌طور که تدارکات کنونی برای جنگ، با افزایش حضور نظامی ایالات متحده در شمال استرالیا نشان می‌دهند، تعهد نوکرصفتانه دولت‌های متوالی استرالیا، هم لیبرال و هم کارگر، به اتحاد ایالات متحده-استرالیا، به معنی تعهد به جنگ‌های جنایتکارانه به سرکردگی ایالات متحده است.

در فوریه ۲۰۰۳، مایک سالواریس، پژوهشگر ارشد در «مؤسسه تحقیقات اجتماعی» دانشگاه تکنولوژی سوینبرن (ملبورن) هشدار داد: «شرکت استرالیا در یک تهاجم مسلحانه به عراق بدون مجوز روشن شورای امنیت سازمان ملل متحد طبق قوانین بین‌المللی و قوانین استرالیا غیرقانونی خواهد بود. این، نخست‌وزیر (جان هوارد) و دولت او، و زنان و مردان نظامی ما را در معرض محاکمه به مثابه جنایتکاران جنگی قرار خواهد داد.»

«استرالیا منشور سازمان ملل را امضاء کرده و دولت استرالیا طبق قانون اساسی مؤظف به اطاعت از آن است. هدف و تأثیر اصلی منشور این است که جنگ و استفاده از زور را، به استثای شرایط محدودی که به وضوح ذکر شده، ممنوع کند: زمانی که یک کشور به طور فردی یا جمعی از خود در برابر یک حمله واقعی یا قریب‌الوقع دفاع می‌کند؛ و زمانی که شورای امنیت سازمان ملل استفاده از زور را برای حفظ یا استقرار صلح و امنیت بین‌المللی جایز اعلام کند.»

«اکنون هیچ‌‌یک از این شرایط وجود ندارد. عراق به استرالیا یا هیچ کشور دیگری حمله نکرده و تهدید به چنان کاری نمی‌کند. قطع‌نامه شماره ۱۴۴۱ شورای امنیت سازمان ملل که صدام حسین [رییس‌جمهور عراق] را به همکاری با بازرسان سلاح‌ها متعهد می‌کند، در صورت نقض قطع‌نامه هیچ مجوز خودکاری برای حمله، توسط شورای امنیت یا هر دولت عضو در نظر نگرفته است.»

هیچ سلاح کشتار جمعی در عراق پیدا نشد، هیچ‌کدام از مقامات یا رهبران دولت‌ها در «ائتلاف مشتاقان» هرگز تغییر نکرد.

امروز کم‌ترین اشاره‌ای به دلیل واقعی برای جنگ نمی‌شود: تصمیم برای تحمیل تغییر رژیم بر عراق در جهت تضمین کنترل و سلطه شرکت‌های آمریکایی بر منابع عظیم نفت و گاز منطقه. قصد این بود که عراق عبرت هر کشوری بشود که برای توسعه مستقل خود تلاش کند، این‌که تنها گزینه تسلیم کامل یا نابودی کامل است، همان کاری که استرالیا در دنباله‌روی از ایالات متحده در بخش وسیعی انجام داد تا این‌که راه آن در سوریه سد شد.

جنگ ۲۰۰۳ ادامه جنگ ۱۹۹۱ برای نابود ساختن عراق به مثابه یک ملت مستقل حاکم بر منابع خودش بود. به این کم‌تر اشاره می‌شود که در ۱۹۹۱ تأسیسات آب آشامیدنی، فاضلاب، آبیاری، مخابرات و صنعت داروسازی، و هم‌چنین شبکه برق‌رسانی غیرنظامی و انبارهای اقلام غذایی اصلی هدف قرار گرفت. امروز به ۱۳ سال تحریم‌های کشنده ایالات متحده-سازمان ملل که از ۱۹۹۰ تا ۲۰۰۳ بر عراق تحمیل شد، و موجب مرگ ناشی از گرسنگی و امراض بیش از یک میلیون عراقی- که نیمی از آن‌ها کودک بودند- شد، هیچ اشاره‌ای نمی‌شود.

علی‌رغم این تلفات دهشتناک، شکست تحریم‌های تحمیلی ایالات متحده-سازمان ملل برای ایجاد یک سقوط کامل در عراق، قدرت سرمایه‌داری آمریکا را مجبور ساخت برای تغییر رژیم به یک حمله نظامی متوسل شود.

لیبی، سوریه
این ماه هم‌چنین ماه سالگرد دو جنگ دیگر است. ۱۹ مارس سالگرد جنگ ایالات متحده-ناتو علیه لیبی است- هفت ماه بمبارانی که شهرهای مدرن، زیبا، مدارس، بیمارستان‌ها و مراکز فرهنگی را که با پول نفت و گاز ملی شده لیبی ساخته شده بود، نابود کرد. عملیات ناتو معمر قذافی رهبر لیبی را در ۲۰۱۱ ترور کرد و کل کشور را ویران ساخت. اما هنوز نتوانسته لیبی را به یک منبع با ثبات برای منافع ایالات متحده مبدل نماید.

پانزده مارس سالگرد تلاش جاری ایالات متحده- ناتو برای بی‌ثبات کردن و نابود ساختن کامل سوریه مدرن و سکولار است. علی‌رغم پشتیبانی ایالات متحده –ناتو و پول پادشاهی‌های فاسد فئودال عربستان سعودی و کویت، حمایت دیپلماتیک، تسلیح جوخه‌های مرگ و مزدوران، و ایجاد مناطق امن و پایگاه در ترکیه، دولت سوریه جمعیت خود را بسیج نمود و در مقابل تغییر رژیم هدایت شده از آمریکا مقاومت کرد.

در فوریه ۲۰۰۳ جان هوارد اعلام کرد که تحت تأثیر قرار نخواهد گرفت. او در حالی‌که درباره دیکتاتور بودن صدام حسین لفاظی می‌کرد، گفت: «وظیفه من به مثابه نخست‌وزیر این است که هر تصمیمی را که به سود این کشور است، بگیریم.»

او گزارش‌های بازرسان سلاح‌ها را که پس از سه ماه در عراق هیچ مدرکی دال بر وجود سلاح‌های کشتار جمعی نیافته بودند، رد کرد.

او مخالفت با جنگ از جانب دولت‌هایی که اکثریت مردم جهان را نمایندگی می‌کردند، رد کرد.

او این فاکت را که مردم جهان دروغ‌های متوالی تونی بلر، جورج بوش و خود او را در تلاش برای ایجاد حمایت از جنگ باور نمی‌کنند، نادیده گرفت.

هوارد و همپالکی‌های جنگ‌افروز او دروغ می‌گفتند.

نقشه‌های آن‌ها برای جنگ هیچ ارتباطی با پیشینه صدام حسین، با سلاح‌های کشتار جمعی، یا با اتهام این‌که عراق می‌تواند سلاح‌های کشتار جمعی در اختیار گروه‌های تروریستی قرار دهد، نداشت.

ادعاهای آن‌ها برای اغفال افکار عمومی و سرپوش نهادن بر این حقیقت بود که انگیزه حرکت ایالات متحده به سوی جنگ نیاز شدید شرکت‌های آمریکایی به کنترل منابع نفت و کل خاورمیانه و تمام جهان بود.

جان هوارد به مثابه یک جنایتکار علیه بشریت در سال ۲۰۱۸ آزادانه در استرالیا زندگی می‌کند، و همتایان سیاسی او که تا به امروز به میراث خون و ویرانی او ادامه داده اند، برایش ضیافت برپا کرده، تملقش را می‌گویند.

http://www.cpa.org.au/guardian/2018/1816/01-iraq.html