بولتن, سرتیتر

افسانۀ «تهدید هسته ای ایران» – برونو گیگ – حمید محوی

atombombe_2017

گاهنامۀ هنر و مبارزه

1 فوریه 2016

افسانۀ «تهدید هسته ای ایران»

نوشتۀ برونو گیگ

متن پ د اف در اینجا

دربارۀ برونو گیگ : مقام عالی رتبۀ دولت فرانسه، مقاله نویس و سیاست شناس، استاد فلسفه در دبیرستان و استاد یار روابط بین المللی در دانشگاه رئونیون. او نویسندۀ 5 کتاب است «منشأ جنگ اسرائیل و عرب، ندامت پنهان غرب، هارماتان 2002»، «آیا باید لنین را سوزاند ؟»، «دلایل برده داری» از جمله این کتابهاست و سدها مقاله. برونو گیگ بخشدار شهر سنت، در سال 2008 به دلیل نوشتن گزاره ای که به «نباید گفت ها تعلق دارد» یعنی افشای «ارتش اسرائیل کودکان فلسطینی را به قتل می رساند» از سوی میشل آلیو ماری وزیر کشور فرانسه از مقام خود بر کنار شد.

مرکز پژوهش جهانی سازی، 29 ژانویه 2018

رسانه های فرانسوی در سکوت آفرین آمیز در برابر پر گوئی های چند معنائی و چند زبانی امانوئل ماکرون در داووس، موضوعی مهمی را پنهان کردند : و آن نیز این بود که دونالد ترامپ از کنگره 716 میلیارد دلار برای پنتاگون و برای بودجۀ سال 2019 درخواست کرده است. این افزایش %7 در مقایسه با بودجۀ 2018 برای تعویض تکمۀ شلوار به خدمت گرفته نخواهد شد. به گزارش پروندۀ محرمانه ای که در هافینگتون پست Huffington Post منتشر شده، پنتاگون [در صورت احتمالِ] «حملۀ خیلی مهم کلاسیک» پاسخ اتمی پیشبینی کرده است.

پرونده با رویکرد راهبردی، به گزارش مجلۀ [ وضعیت هسته ای] (Nuclear Posture Review) برای 2018 طرح مدرنیزاسیون انبار جنگ افزار هسته ای را پیشبینی کرده و بر اساس گمانه زنی آژانس فدرال نیز هزینۀ آن در کوران 30 سال آینده بالغ بر 1200 میلیارد دلار خواهد بود.

ولی چنین طرحی به هدف گسترش جنگ افزار در چشم انداز وسیع، گویا که موجب نگرانی مردم نبوده و دیدبانان را نیز هیجان زده نکرده است. باید بگوئیم که دست به هر کاری زدند تا درخت جنگل را پنهان کند. از 15 سال پیش تا کنون، رهبران سیاسی و رسانه های غربی پیوسته مترسک «تهدید هسته ای ایران» را به نمایش می گذارند. رسانه های حاکم در پهنا و درازای ستون هایشان به این افسانۀ جغرافیای سیاسی باور کرده اند، گوئی امر کاملاً روشنی است که کشوری بی آنکه جنگ افزار هسته ای در اختیار داشته باشد خطرناکتر از کشوری ارزیابی شود که چنین سلاحی را در اختیار دارد و آن را بکار برده و افزون بر این  می خواهد انبار هسته ای هیولائی اش را نیز گسترش دهد.

برای خوراندن چنین پرت و پلائی، رسانه ها در تپش طبل قبیله پندار ساده ای را به طنین می اندازند : «برنامۀ هسته ای ایران پیمان منع گسترش سلاح های هسته ای را تهدید می کند». جای شگفتی ست که هرگز این پرسش را مطرح نمی کنند : «که اگر این همه به این پیمان نامه دلبستگی دارید چرا آن را به کار نمی بندید ؟ »

قدرت های غربی، در واقع، هرگز برای واداشتن اسرائیل، هند و پاکستان به امضای پیمان منع جنگ افزارهای هسته ای TNP تلاش نکردند. سرپیچی از پیوستن به پیمان نامه، موجب شد که این سه کشور با گریز از هر گونه کنترلی زرادخانۀ غیر قانونی به وجود بیاورند، و طبیعی ست که از بمب اتمی ایران که هنوز وجود خارجی ندارد نگران کننده تر باشد.

ولی این همۀ داستان نیست. زیرا پیمان نامه به همچنین پیشبینی کرده است که 5 دولتی که جنگ افزار هسته ای در اختیار دارند (استانهای همبستۀ آمریکا، فرانسه، انگلستان، چین و روسیه) باید جنگ افزارهای هسته ای خودشان را از بین ببرند، و این بخش از پیمان نامه است که خیلی به سادگی ندیده گرفته شده.

در آغازۀ این شکست، استانهای همبستۀ آمریکا رسماً پیمان نامۀ استارت 2 (پیمان نامه کاهش جنگ افزارهای هسته ای) را با مسکو به امضا رساند (1) و سپر پدافند موشکی اش را در اروپا برپا کرد. از این بدتر، هر دو پیوسته انبارهای خودشان را گسترش دادند که کاربست پیشگیری کنندۀ آن از سوی آزمون وضعیت هسته ای (Nuclear Posture Review ) در سال 2002 تأیید شده است. از این پس کار بست جنگ افزار هسته ای در نخستین حمله مجاز خواهد بود… این دیدگاه نظریه پرداختی در زمینۀ کاربست جنگ افزارهای راهبردی به راستی در جعبۀ پاندور را باز کرد.

اگر به تبلیغات دربارۀ ایرانِ ترسناک گوش فرا دهیم، جهان متمدن باید برای پاسخ گوئی به رگبار آتش ویرانگر ملاهای ایران آماده باشد، این «دیوانه های خدا»، عمامه به سرها با شتاب تصمیم گرفته اند به پایان جهان تجسم عینی ببخشند. ولی واقعیت به اندازۀ سال های نوری از این هذیان ایدئولوژیک فاصله دارد. در واقع، هستۀ قدرت مداران آمریکائی هنوز موفق به ترمیم زخمی نشده اند که انقلاب ایران بر آنها وارد آورد، تحقیر نمادینۀ سنگین (گروگان های تهران) و ورشکستگی جغرافیای سیاسی (سقوط شاه). واشنگتن به تدریج فصل به فصل یک دیو شناسی پدید آورد که جمهوری اسلامی در آن به مانند رژیم استبدادی بدکاره شناسانده شده که رفتار ناهمآهنگ و از هم گسیخته اش سیارۀ زمین را در معرض خطری مرگبار سوق داده است. گوئی چنین خطری روی دوش جهانیان سنگینی می کند. افسانه پردازی به وسعت سپهر کیهانی که یگانه کارکرد آن جلوگیری از گسترش و پیشرفت ملتی بزرگ است که نظم امپراتوری را برنمی تابد.

واقعیت گویاست. متهم دانستن ایران که گوئی می خواهد جنگ افزار هسته ای بسازد، در حالی که این کشور چنین جنگ افزاری در اختیار ندارد. استانهای همبستۀ آمریکا نخستین قدرت هسته ای و یگانه کشوری ست که آن را نیز به کار برده است. و یگانه کشوری که در خاورمیانه بمب هسته ای در اختیار دارد (بیش از 400 کلاهک هسته ای) اسرائیل است که با برخورداری از چنین امتیازی نمی خواهد آن را از دست بدهد : اسرائیل حق دارد جنگ افزار نهائی را در اختیار داشته باشد ولی به این شرط که داشتن آن را تبلیغ نکند. با تبانی کشورهای غربی، ریاکاری اسرائیل به دو هدف می زند، از تأثیر بازدارندگی بهره می برد زیرا بمب اتمی اسرائیل واقعاً وجود دارد، بی آنکه مورد اعتراض بین المللی قرار گیرد چون که می گویند چنین بمبی وجود ندارد. این رژیمی که دارندۀ امتیازات ناباورانه می باشد، موضوع هسته ای را به افسانه ای شگفت انگیز تبدیل کرده است : بمبی کاملاً مجازی باید مو را به تن ما سیخ کند (ایران)، در حالی که انبار جنگ افزار هسته ای عظیمی که البته رسماً وجود خارجی ندارد هیچ انگیزۀ نگرانی نباید برای ما به وجود آورد (اسرائیل).

معاف از هر گونه کنترل بین المللی، برنامۀ هسته ای صهیونیست از آغاز از آزادی کامل برخوردار بود. غربی ها گسترش هسته ای را سرزنش و تنبیه می کنند، ولی تاریخ بمب اسرائیلی نشان می دهد که خودشان مستقیماً مسئول آن بوده اند. بن گوریون برنامۀ هسته ای صهیونیست را در آغاز سال های 50 راه اندازی کرد و فرانسه بی درنگ به یاری او شتافت. توافقی سرّی با گی موله Guy Mollet در سال 1956، به دولت اسرائیل اجازه داد که فن آوری هسته ای را بدست آورد، و مرکز پژوهش هسته ای «نه گو» در حاشیۀ شهر دیمونا به کمک مهندسین فرانسوی ساخته شد. همبستگی در مبارزه علیه ناسیونالیسم عرب، فرانسه و اسرائیل با یکدیگر پیمانی بستند که رویداد فاجعه بار لشکر کشی سوئز نشان بارز آن است.

در پایا ن دهۀ 60 که آمریکا جایگزین فرانسه شد، همکاریها ادامه یافت. بر پایۀ توافقی میان لیندن جانسون و گلدا مئیر، هیچ فشاری برای امضای پیمان نامۀ منع گسترش جنگ افزار هسته ای روی اسرائیل نباید وجود داشته باشد، به ازای آن اسرائیل دربارۀ انبار هسته ای اش ابهام ایجاد خواهد کرد [به این معنا که بگونه ای رفتار خواهد کرد گوئی چنین جنگ افزاری در اختیار ندارد (…)]. سازشکاری با دور زدن قوانین بین المللی، در مجموع، به ازای رعایت دقیق قانون سکوت. با این وصف، کشورهای غربی با تحمیل طرح تخیلی برنامۀ هسته ای نظامی روی ایران فشار می آورند، در حالی تل آویو به شکل فزاینده تری تهران را تهدید می کند. با وجود این، جمهوری اسلامی هرگز به کشورهای همسایه اش تجاوز نکرده است. ولی دربارۀ اسرائیل چنین اعدائی نمی توانیم داشته باشیم زیرا مصر، سوریه، لبنان، اردن، عراق و تونس را بمباران کرد، بی آنکه از سرزمین های فلسطینی یاد کنیم که به شکل روزمره از سوی این کشور  عبری هدف گرفته می شود.

تبلیغات غربی با ایجاد دود استتار روی چنین واقعیتی از رژیم ایران به نام «دین سالاری متعصب» یاد می کنند. با وجود این، حتا یک ملا هم اعلام نکرده است که « دولت ما یگانه دولتی ست که با خدا در تماس می باشد ». ولی این گزاره ادعای  ایفی ایتم Effi Eitam,، وزیر پیشین اسرائیلی و رئیس حزب ملی گرای مذهبی ست. آمیخته به شرق شناسی بی اعتبار، گفتمان حاکم جمهوری اسلامی را به مانند مکانی انباشته از شهودات آخر زمانی پر شور ترسیم می کنند که در رؤیای کشتار جمعی اسرائیلی ها با بمب اتمی به سر می برد. جای شور بختی ست که منتقدانی که علیه ایران قلم می زنند از این جستارهای پر شور اندکی از بمب اسرائیل الهام نمی گیرند : ویژگی بمب اسرائیلی در این نکته است که ابهامی را به پرواز در می آورد که تهدید مجازی نیست. میان ادعای صهیونیسم در « تماس مستقیم با خدا » و پافشاری راز و رمز مدارانۀ تل آویو در داشتن جنگ افزار حرف آخر، می توانستیم « فرجام شناسی » ویژه ای را تشخیص دهیم.

تناقض دیگری که طرفدار کمتری ندارد : این است که غرب ایران را به ساخت بمب متهم می کند، ولی این جمهوری اسلامی بود که برنامۀ هسته ای را در سال 1979 متوقف کرد. شاه به پشتیبانی آمریکا پیمان نامۀ مهمی برای ساخت مراکز هسته ای با فرانسه و آلمان به امضا رسانده بود. مخالفت با چنین سیاستی بر این پایه بود که برنامۀ هسته ای برای کشوری غنی از سوخت فسیلی خیلی گران تمام می شود و بی درنگ دولت جمهوری اسلامی پیمان نامه ها را باطل اعلام کرد. باید جنگ ایران و عراق (1988-1980) روی می داد تا داده ها را دگرگون کند. یکه و تنها ماندن در برابر تجاوز عراق، دولت ایران را به ضعف هایش در برابر همبستگی بین المللی با صدام حسین آگاه کرد. شرکت قدرت های غربی در این جنگ، فرستادن جنگ افزار شیمیائی به عراق، تخریب هواپیمای ارباس ایران در حال پرواز، ایران را به گسترۀ خطر آگاه کرد.

در چنین شرایطی ست که رهبران ایران در فن آوری هسته ای غیر نظامی یک برگ برندۀ فنی را شناسائی کردندکه موجب تثبیت حاکمیت و افتخار ملی می شد. بمب هسته ای از دیدگاه مقامات مذهبی حرام است و هیچ برنامۀ هسته ای نظامی رسماً در ایران وجود ندارد. ولی متهم کنندگان خلاف این واقعیت را جار می زنند، ولی بی آنکه کمترین مدرکی در این باره عرضه کنند. گفتمان بیمارناک علیه تهران، در واقع، دو موضوع را به شکل کاملاً اختیاری با هم اشتباه می گیرد : از یکسو توانائی در فن آوری و تولید جنگ افزار هسته ای، و از سوی دیگر تصمیم سیاسی برای تولید چنین جنگ افزاری. به این انگیزه که توانائی ایران به چنین درجه ای دست یافته، تهران را متهم می کنند که می خواهد و یا در حال تدارک بمب هسته ای است. ولی این دلیل و برهان حاکی از ترسی بیمارناک و انحرافی ست، زیرا بجای رسیدگی به حساب آنانی که بمب را در اختیار دارند، روی دولتی فشار می آورند که خواهان آن نیست.

« خطر ایران هسته ای » ترفندی ست که همۀ فصل های آن را بگونه ای تنظیم کرده اند تا کشوری را برای خنثی کردن هدف بگیرند که به جنبش عدم تعهد تعلق دارد. حاکم، بی هیچ بدهکاری، با دلبستگی خدشه ناپذیر به استقلال، ایران ظرفیتی دارد که طرفداران نظم امپراتوری را می ترساند. رهبران ایران توافق 2015 را امضا کردند زیرا می خواستند برای توسعۀ کشورشان امتیاز قائل شوند. آنان خواهان از میان برداشتن تحریم ها هستند تا به نیازهای 80 میلیون نفر از جمعیت ایران پاسخ بگویند. سازش دربارۀ موضوع هسته ای این کشور بزرگ را زیر کنترل بین المللی بی سابقه ای قرار می دهد، ولی تهران این شرط را پذیرفته است. با متهم دانستن ایران به «پشتیبانی از ترس افکنان»، ترامپ می خواهد این روند عادی سازی را متوقف کند. با تشویق و پشتیبانی تاجران اسلحه، او به شکل مسخره ای به ابلیس نمائی ایران ادامه می دهد. امپریالیسم هرگز خلع سلاح نمی شود، و دروغ ها ادامه می یابد. ولی ایران می داند که گذشت زمان به نفع او کار می کند، و می داند چگونه در برابر تحریکات ابر قدرتی که در حال فروپاشی ست پایداری کند.

abstanhalter1

توضیح مترجم :

1) پیش از همه باید یادآوری کنیم اصطلاح پیمان نامۀ کاهش جنگ افزار های استراتژیک Start 1  و 2 در وکیپدیای فارسی هنوز چیزی در این باره منتشر نشده، که احتمالاً می تواند معنی دار باشد، افزون بر این جمهوری اسلامی ایران نیز چندان روی این موضوع پا فشاری نکرده است. در جبهۀ اپوزیسیون های پنتاگونی (مجاهدین، سلطنت طلبان، چپ های دروغین که دقیقاً مانند حزب تودۀ دروغین هستند که انگلیسی ها برای منحرف کردن حزب تودۀ اصلی به وجود آورده بودند، جدائی طلبان و جنبش خلق ها و ملتها در ایران و کوتاه سخن رنگین کمان همۀ آرزوهای «زامبی»)  نیز موضعگیری های ضد ایرانی شان که کاملاً در خدمت امپریالیسم جهانی هستند کاملاً روشن است، : دقیقاً، آتلانتیست تر از آتلانتیستها. گرچه ارزش خاصی ندارند بجز هرزه گوئی هایشان در انترنت و رادیو تلویزیونهای پنتاگونی و پیوندهای زیانبارشان با حملات امثال داعش و جندالله و پژاک به مرزهای ایران و دیگر کنش های ترس افکنانه علیه مردم ایران در راستای طرح بی ثبات سازی (…). در اینجا، توضیح مختصری را دربارۀ پیمان نامۀ کاهش جنگ افزارهای راهبردی با استفاده از یکی از فرازهای ویکیپدیای فرانسه ضروری می دانم :

نخستین پیمان نامۀ START 1 (پیمان نامۀ کاهش جنگ افزارهای راهبردی) در سال 1991 به امضا رسید و در دسامبر 1994 تثبیت شد. در 5 دسامبر 2009 مدت اعتبار آن به پایان رسید، بی آنکه دو ابر قدرت در گفتگوهایشان به نتیجه رسیده باشند. در نتیجه توافقات به آینده موکول شد. پس از سقوط اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی، با فدراسیون روسیه بود که استانهای همبستۀ آمریکا پیمان نامۀ دوم START2 را در سال 1993 امضا کردند. پیمان نامۀ دوم برای کاهش جنگ افزارهای راهبردی از سوی آمریکا در سال 1996 و از سوی روسیه در سال 2000 به امضا رسید (پارلمان روسیه امضای این پیمان نامه را به نشان اعتراض به بمباران یوگوسلاوی توسط ناتو به تأخیر انداخت). START2 کاهش انبار مهمات راهبردی را به دو سوم پیشبینی کرده بود و هر یک از طرفین نمی بایستی بیش از 3500 کلاهک هسته ای استراتژیک در اختیار داشته باشد. پیمان نامۀ دوم هرگز به اجرا گذاشته نشد….

ترجمۀ حمید محوی

گاهنامۀ هنر و مبارزه/پاریس/1 فوریه 2018

لینک متن اصلی :

https://www.mondialisation.ca/la-fable-de-la-menace-nucleaire-iranienne/5622686

 

۱ دیدگاه

  1. سپیده says

    درود بر شما و خوانندگان عزیز،
    این «تشویق های سخاوتمندانۀ» نیست، این باری است که شما از دوش مبارزین ایرانی بر میدارید و هر قدمی بجلو برای آزادی و پیشگیری از قتل و غارت ایرانیان و پیشگیری از بسرما و گرسنگی سپردن آنان بدست این سرمایداران غدار، تیکه ای از برداشتن این بار است.
    اما در مورد «ایران در وضعیت کیش و مات قرار می گیرد، زیرا با پاسخگوئی به منافع امپریالیستها، توان پاسخگوئی به نیازهای بنیادی مردم را نخواهد داشت»
    باید بروی آن بخصوص تأکید کرد. زیرا در آن اصل قضیه نهفته است، بازهم سپاسی بیکران.
    امپریالیسم آمریکا چه جمهوری خواهان و چه دمکراتها، هردو از دولت ایران با خصوصی سازی های ثروتهای زیر زمینی و روزمینی ایران، پیوسته«همراه» با عضویت در سه ابراهرم «بانک جهانی و صندوق پول و سازمان تجارت جهانی» بسیار بسیار ممنون و سپاسگذارند. بخصوص که این سپاسگذاری با بوجود آمدن بانکهای خصوصی که در منطقه آرژانتین تهران مانند قارچ پسا باران در زمان احمدی نژاد بیرون میزدند در زمان ظریف زنگنه روحانی و در آوردن بانک مرکزی ایران بعنوان زیرمجموعه خود، این سپاسگذاری اکنون به اوج یعنی تاج گذاری ارتقاع یافته است. یک رابطه مستقیم بین در آمد بانک جهانی و فقیر کردن ۹۵ درصدی ها موجود است و تا آنجا پیش می‌رود که امپریالیستها داوطلبانه قرضهای میلیاردی میلیاردی خیلی از کشورها را میبخشند. زیرا میز قمار رولت آنان چنان بیشرمانه غارت مینماید که حتی پشه ها هم خونی برای مکیدن نمییابند، زیرا این ابر اهرم آمریکایی همه را مکیده است. اکنون در روزنامه های ایران پر از سرمقاله هایی گردیده است که از اهمیت مردم و کنترل دولت از طرف مردم سخن میگویند، حتی روزنامه جمهوری اسلامی ایران.
    اما بسیار قانونمند، آمریکا از سپاه قدس است که شلوارش را پر کرده است. زیرا تا کنون سلاح های مدرن در میان نوکرانش بسیار مرعوب کننده بوده است و افرادی چون شاه خائن حتی جرأت نمیکرد در مقابل آمریکا یکبار نه بگوید!! درصورتیکه سپاه قدس ایران با شرکت داوطلبانه ایرانیان در جنگ برای شکست آمریکا که بخاطر کودتای ۲۸ مرداد بشدت از آنان متنفرند( بقچه بسران انان را «سربازان حرم زینب» مینامند)، ضربه‌ای شکننده هم به اسراییل و هم به آمریکا زده اند، حتی کار بجایی رسیده است که ترکیه هم مجبور شده است بنحوی شمشیرش را برای آمریکا، از رو ببندد و به همجواری بیاید.
    منتها این سپاه هم بزودی نفس جنگی خود را از دست میدهد،‌ زیرا نه نتها روحانی ظریف، سپاه را فرامیخواندند که صنایع تولیدی خود را بدولت جهت خصوصی سازی پس دهد؛ بلکه اکنون علی خامنه ای هم چنین دستوری را صادر کرده است. گویا با حدود چیزی بالای ۲۵ میلیارد دلار«۱۴۷هزار میلیارد تومان» از بودجه ۹۷ را برای چرب کردن سبیلش بوی دست دلبازی کرده اند!
    کافی است که صنایع سپاه خصوصی شود، تا عکس «امام خمینی» را بسربازان داده تا آنرا بغل کرده و بجای اسلحه و مهمات بجبهه بروند. همان کاری که تزار کرد.
    زیرا در دولتی ورشکسته، که حقوق کارگرانش را اعم در بخش خصوصی و یا دولتی بانک جهانی مکیده است، نوایی برای بودجه سلاح های مورد نیاز موجود نخواهد بود.
    داستان بمب اتمی و داستان هسته ای ایران همانطور که اشاره دارید برای خر کردن ایرانیان(بخصوص مجاهدین پارکاب و منصور حکمتی ها و خط سومی ها) و سرجای نشاندن اروپاییان درست شده است.
    جمهوری اسلامی ساختمانش ترک های پهنی برداشته اند که با یک تکان شدید همگی در هم خواهد ریخت. تمام سعی سفیر انگلیس و سفرش به ایران ولاسیدن های متخصصین دیپلماسی ایرانی با سردمداران آمریکایی و اروپایی «طرف مقابل خود» فقط برای روز بعداز وقوع حادنه است «The day after» که افراد میلیاردر که هم آخور با بانک جهانی اند، جا و مقام خود را نگه‌دارند همان کاری که حکومت آلمان شرق بمدت ۶ سال با آلمان غرب در حال معامله بود که سر آنانرا هم همانند سر گارباچف، تا زیر چانه کلاه گذاشتند «از کلمات قصار گارباچف که آمریکا سرمارا کلاه گذاشت»!!
    سخن کوتاه ایرانیان انتظار جرقه ای دارند تا اینبار تومار سرمایداری ایران را هم برچینند و پوزه آمریکا و شرکاء، چه شرکای مخالف مانند چین روسیه و چه نیمه موافق مانند اروپا و چه نوکران آمریکایی همچون نتانیاهو و سران عربستان سعودی… (با پنجاه هزار شازده) را بخاک بمالند.
    آسیای پیشرو و «آمریکا و اروپای عقب افتاده»
    سپیده

    دوست داشتن

  2. گاهنامه هنر و مبارزه says

    سپیدۀ گرامی با سپاس از تشویق های سخاوتمندانۀ شما. من فکر می کنم که شما به ویژه در پاراگراف آخر به هدف زده اید و همۀ داستان را گفته اید، و این پاراگرف آخر شما دقیقاً به همان بخشی مربوط می شود که من با حروف درشت مشخص کرده ام. گرچه پیش از اینها در نبرد با تحلیل های «رنگین کمانی» نوشته ام ولی در اینجا توضیح بیشتر این است که در واقع چیزی به نام «مسئلۀ هسته ای» وجود ندارد بلکه بازۀ زمانی مطرح است که ایران در کوران آن قار خواهد بود عملاً به بمب دسترسی پیدا کند، بی آنکه حتا برنامۀ نظامی هسته ای داشته باشد. و این داستان یعنی چی ؟ یعنی اینکه آنچه موجب نگرانی امپریالیستهاست رشد نیروهای مولد ایران است (و سپس استقلال ایران). پاراگراف شما از این جهت اهمیت دارد که نشان می دهد جمهوری اسلامی کاملاً به خواست امپریالیستها عمل می کند و با قراردادهای استعماری در پی دور ساختن خطر جنگ است. در حالی که این بدترین راهکار برای امنیت ملی ست. در هر صورت جمهوری اسلامی ایران در وضعیت کیش و مات قرار می گیرد، زیرا با پاسخگوئی به منافع امپریالیستها، توان پاسخگوئی به نیازهای بنیادی مردم را نخواهد داشت. و خطر جنگ را نیز خنثی نخواهد کرد. با توجه به اختناق حاکم در ایران و نبود پیشگامان سازمان یافته دست و بال آمریکا برای مداخلات نرم و نیمه نرم (حملات تروریستی برای مقدمه) باز خواهد بود…

    دوست داشتن

  3. سپیده says

    بازهم مقاله‌ای در خور تعمق.
    این رو میگن مقاله. مقاله نویس هم میدانسته است چه میخواهد بگوید و دانسته است اصولا صورت مساله چیست.
    بخصوص مقایسه خواست آخوند با خام خام و مقایسه تسلیحاتی که اسراییل در اختیار دارد و تسلیحات جمهوری سرمایداری ایران.
    وی همچنین حق دارد زمانیکه میگوید: چند گانگستر اتمی که همه را تحت «فشار (شانتاژ)» اتمی قرار داده‌اند که بایستی در مقاله دیگری نشان دهد پس چرا کاری از دست آنان تاکنون بر نیامده است و اصولاً کاری از دست افول کنندگان بر می آید؟
    یکی از پاسخ ها: زیرا ارباب بزرگ گانگسترهای غربی و شرقی غده سرطانی پنتاگونش چنان بزرگ شده که بزودی وی را از درون تهی میخورد و هرچه بوی بخورانند هنوز دوقورت و نیمش باقی میماند.
    جالب اینجاست که ترامپ هم خودش آنرا میداند و پس از تهدید های کره شمالی و خالی در کردن ها با کشتی‌های اتمی، راکت های اتمی و جت های راکت دار اتمی اش که همگی باید رادار گریز باشند، بالاخره خود را روی دست و پای چینی ها انداخت و از رهبر کره شمالی درخواست دیدار کرد.
    اینجا ایران بایستی توشه ای از آن برگیرد و نه با رفتار و کردار شاه سلطان حسین مآبانه اش، کرشمهِ من دل سرمایداران خارجی را بدست آورده‌ام بریزد، که اکثر روزنامه های ایران «مهر، اعتماد، تابناک، کیهان و شرق…» خیانتی از طریق برجام و دیگر قرارداهای نفتی و ورود اتومبیل کره ای و فرانسوی بخصوص با فرانسه که میخواست ایرن را بمباران اتمی نماید، از قرارداد دارسی و ایران فروشی های شاه خائن صدها برابر بد تر هستند.
    دست حمید محوی درد نکند که زحمت برگردان آنرا به عهده گرفته است.

    سپیده

    دوست داشتن

دیدگاه‌ها بسته شده‌اند.