تاریخی, سرتیتر

وینستون چرچیل ودشمنی وی با انقلاب بلشویکی

churchill

برگی از توحش نظام سرمایه داری، نوشته : حاتم بشر

بر گرفته شده از سایت «میسلون»متعلق به کمونیستهای لبنان

مترجم : احمد مزارعی ، یکم خرداد 1396

این مقاله خلاصه ترجمه ای است از نشریه گاردین به قلم «گایلز میلتون» تحت عنوان : » عمل وینستون چرچیل در بکار برد شنیع  «سلاح شیمیائی» باید بگویم نویسنده مقاله خواسته است که این اقدام را عملی شخصی که در نتیجه تصمیم چرچیل بوده است وانمود کند ، که این ادعایی است بیپایه وتحریف ، بلکه این تصرف چرچیل درست عملی است که از طبیعت نظام ارتجاعی تجاوز کارانه سرمایه داری بر خاسته وبه هیچ عنوان جنبه شخصی نمیتواند داشته باشد ، بلکه چرچیل ومشابهان وی همه عواملی هستند که مجریان وحامیان نظام سرمایه داری بوده اند .

گزارشی مافوق محرمانه

ستاد جنگ ارتش ارتش امپراتوری بریتانیا میدانست که اگر دولت بداند که ارتش مصمم است از انبارهای سلاحهای شیمیائی خود استفاده کند ، رسوائی بزرگی ببار خواهد آمد. البته چرچیل که خود در آنزمان وزیر جنگ در دولت بود به این مسائل اهمیت نمیداد وبه عنوان کسی که خود در آماده سازی این سلاحهای شیمیائی نقش اصلی را داشت همه چیز میدانست وتصمیم داشت تا از این سلاحها شیمیائی بر علیه بلشویکهای روس استفاده کند.

در تابستان 1919 ، چرچیل بمباران شیمیائی بر علیه بلشویکها را برنامه ریزی کرده ودر شمال روسیه به اجرا در آورد.

باید گفت که انگلیسیها اولین بار نبود که در جنگ اسلحه شیمیائی بکار میگرفتند، در سال 1917، ودر جنگ سوم غزه ، جنرال ادمود النبی ، تعداد ده هزار «بمب گازخفه کننده» از نوع تآثیر محدود، بسوی مواضع دشمن پرتاب نمود ، اما در ماههای آخر جنگ جهانی اول دانشمندان انگلیسی در آزمایشگاههای دولتی شهر «بورتون – ویلچر» سلاحهای شیمیائی تازه ای ساختند که قدرت تخریبی بیشتری داشت : » m device » که اینهم تحت پرونده مافوق محرمانه تهیه شد، انفجار این بمب که حاوی گازی بسیار سمی بود ، بنا به گفته سرگرد «چارلز فولکس» که این سلاح را به عمل آورده بود ، » این سلاح پیشرفته ترین اسلحه شیمیائی است که تا کنون تولید شده است» وعملا نیز سلاحی خوفناک بود زیرا موجب شروع تهوعی میشد که قابل کنترل نبود و در ادامه به تهوع وسرفه خونین مبدل میشد وفلج را نیز با خود میآورد، این اسلحه بیشترین عوارض را برای شخص به وجود میآورد. «سرکیث پرایس» که ریاست عالی تولید این اسلحه را به عهده داشت ، بر این باور بود که «بکار گیری این سلاح به متلاشی شدن نظام بلشویکی منجر خواهدشد». باید گفت که کابینه دولت وقت انگلستان در آن دوره مخالف بکار گیری این سلاح بود.( معلوم نیست اگر کابینه بطور جدی مخالف بود چرا مسئولان اینگونه کشتارها را از کار برکنار نکرد . مترجم )

چرچیل همچنین تصمیم گرفت تا از این اسلحه بر علیه قبایل نافرمان هند استفاده کند . » من بسیار جدی موافق استفاده اسلحه شیمیائی بر علیه قبیله های غیر متمدن هندی هستم» ، چرچیل در نامه دیگری به همکارانش آنها را به باد انتقاد میگیرد که چرا حساسیت زیاد به خرج میدهند، وی اعلام میدارد که : » محافظه کاری «دفترادوارد گری هند» در مورد بکار گیری اسلحه شیمیا ئی بر علیه هندیها منطقی نیست ، زیرا استفاده از سلاحهای شیمیائی در قیاس با انفجار گلوله های توپ بسیار رحیمانه تر است زیرا دشمن را مجبور میکند که فرمانهای مارا بپذیرند وبه این دلیل که در استفاده از سلاح شیمیائی آنها کشته های کمتر ی میدهند «. وی در پایان یاد داشت خود به طنزی پوشیده متوسل میشود: » چرا توپچی انگلیسی اجازه ندارد از بمبی استفاده کند که موجب عطسه کزدن هندیها میشود ؟» ، وخودش جواب میدهد » این در واقع منتها درجه بلاهت است » .

در همین زمان چرچیل دستور داد تا پنجاه هزار قطعه بمب شیمیائی ازنوع عالی آن یعنی  «m device» به طرف روسیه حمل شود. در تاریخ بیست وهفتم اوت 1919، به هواپیماهای نیروی هوائی انگلیس دستور بمباران روسیه داده شد که اولین قربانی این بمبارانها قریه «آمتسا» در یکصدو بیست مایلی جنوب «آرک آنچل» بود. در این بمباران سربازان بلشویک در حالی که دچار رعب ووحشت شده بودند فرار میکردند ، در حالی که ابر غلیظ و سبز بمبهای شیمیائی در بالای سرشان حرکت میکرد. اما آنهائی که دچار ابرهای سبزگاز بمبهای شیمیائی میشدند ، ابتدا دچار حالت غش شده وسپس خون استفراغ میکردند وبر زمین میافتادند . این بمبارنها تا ماه سپتامبر ادامه یافت وبسیاری از روستاها وشهرهای روسیه را که در دست بلشویکها بود شا مل میشد ، این قریه ها وشهرها عبارت بودند از : چونووا ، فیختوفا ، بوچا ، چورغا ، تافویگور وزابولکی . در این مرحله عملکرد بمبهای شیمیائی  بر عکس آرزوی چرچیل رو به کاهش نهاد ویکی از علت آن هم هوای مرطوب پائیزی بود ، در پایان سپتامبر بمبارانها رو به افول گذاشت ومتوقف شد . چهارده روز پس از این بمبارانها ، بقیه سلا حهای شیمیائی را به عمق چهل قدی عمق دریای مدیترانه ریختند که تا کنون نیز در زیر آبها مدفون است .