سياسی, سرتیتر

چپ خواستار پنج سال اعتصاب و مبارزه است و نه رای به ماکرون

farnce_bad_badtar_2017_col

پنج سال اعتصاب

نوشته «هانس گئورگ هرمن»
منتشر شده در دنیای جوان
ترجمه و تلخیص الف.میم

انتخابات ریاست جمهوری فرانسه، هواداران ملانشون خواستار مبارزه و مقاومتند بویژه علیه امانوئل ماکرون

مرحله نهائی انتخابات ریاست جمهوری فرانسه، چپ این کشور را بار دیگر در وضعیت دشواری قرار داده است.پس از پایان یافتن دور اول انتخابات، فرستنده های تلویزیونی این کشور خبرنگاران خود را راهی خیابانهای کشور کردند تا با رای دهندگان چپگرا به گفتگو بپردازند. آنها از حامیان «ژان لوک ملانشون» کاندیدای حزب چپ فرانسه که با فاصله بسیار کمی در دور اول از صحنه رقابت حذف شد و هواداران حزب کمونیست فرانسه میپرسند: در دور دوم رای خود را به چه کسی خواهند داد.
روی ورقه انتخاباتی نام «ژان مارین له پن» و «امانوئل ماکرون» چاپ شده است. دو کاندیدائی که چپها از بردن نامشان هم پرهیز دارند. نتیجتا تنها سه راه باقی میماند، انتخاب «له پن» ، انتخاب «ماکرون» ویا خودداری ریختن رای به صندوقها.

در ده روز گذشته در فرانسه و آلمان شاهد برخوردی با ملانشون وهمراهانش شده ایم که انسانها رابفکر فرو میبرد، برخوردی که آنها حقشان نبوده. علت این برخورد نامناسب چیزی نیست جز اینکه «ملانشون» حاضر نشده است طرف یکی از کاندیداهای دور نهائی انتخابات ریاست جمهوری فرانسه را بگیرد. رفتار و تصمیمی کاملا صحیح آنهم از نظر اکثریت اعضای حزبش و حتی اعضای حزب کمونیست.
او باید از کدام نامزد حمایت کند؟ از ماکرون نئولیبرال سرمایه مالی که تقریبا معتقد به همه ی آن اصولی است که ملانشون علیه آنها مبارزه میکند؟

ماکرون مردی ایست که سوابق طولانی در دلالی سرمایه مالی و بانکی دارد و ناگهان سرو کله اش در جهان سیاست پیدا شده است و پنداری که ظهورش ضروری بوده است. بعنوان دلال و مشاور مالی درآمدهای میلیونی به جیب زده چراکه غولهای صنعتی مانند «نستله» و «فیسر» را بهم رسانده است. سر مزد بگیران،مصرفکنندگان و رقبای کوچک اما بی کلاه مانده است. بعنوان وزیر در کابینه رئیس جمهور فعلی اولاند تمام توانش را در راه تصویب قانون کار جدید بکار بست.

قانون کاری که از روی قوانین آلمانی «آگندآ ۲۰۱۰» کپی برداری شده است که هدفش پائین آوردن دستمزدها تحت عنوان «توافق داخلی شرکتها» ، از بین بردن حقوق صنفی مزدبگیران و ایجاد اختلاف بین کارگران و هدف گرفتن همبستگی بین آنها در کارگاهها و کارخانه است.آیا این پایان سندیکاهای سنتی و پرقدرت فرانسه نخواهد بود؟

ماکرون خود را بی سروصدا و در زمان مناسب از این بحث و جدلها کنار کشید و از مقام وزارت کناره گیری کرد. دانیل والاس نخست وزیر نئولیبرال و تندروی حزب سوسیالیست فرانسه اما تصمیم گرفت قانون کار را بدون تصویب پارلمان و با حکم حکومتی به تصویب رساند. حالا قانون حی و حاضر است.این به این معنی است که «ال خوری» وزیر کار حزب سوسیالیست باید سرزنش ۷۰ درصد ساکنان کشور را بجان بخرد.
رای دهندگان چپگرا در سال گذشته با صفوف میلیونی برای اعتراض به این قانون شرم آور به خیابانهای فرانسه آمدند و حتی سندیکای «س ژت» و مسئولش «فلیپ مارتینز» علیه این قانون رسما شکایت کردند.

melonchone_78hz

سوال این است یکشنبه آینده چه باید کرد؟
خبرنگاران ارسالی فرستنده های تلویزیونی فرانسه در مقابل طرح این سوال از مصاحبه شوندگان چپگرا که در مرحله نهائی کدام کاندیدا را ترجیح میدهید؟ این پاسخ را شنیدند که شاید به «له پن» رای بدهند.
به پیشوای «جبهه ملی»؟ به دشمن اصلی «ملانشون» ؟ به کسی که نامش مترادف خارجی ستیزی و مرزهای بسته است؟ کسی که خواستار ملی گرائی افراطی است، مشابه همان ملی گرائی که در شرق اروپا،در مجارستان و لهستان بر سر کار است؟
«بله» پاسخ میدهد خانم مسنی در حالیکه به دوربین تلویزیون خیره شده است.
و ادامه میدهد: «فقط از این طریق چپ میتواند همبستکی و اتحاد گذشته اش را احیا کند، فقط وقتی که ما ۵ سال مبارزه و مقاومت کنیم و خیابانها و شهرهایمان با مبارزه تسخیر کنیم و سرمایه داری را افشاکنیم و نشان دهیم که سرمایه مالی کار را به چه وضعیت اسفناکی رسانده است » میتوانیم موفق شویم.

فرانسوا اولاند کسی که از حزب سوسیالیست یک ویرانه باقی گذاشت و در اتحاد با شاگردش ماکرون یک سوسیال دمکراسی فرانسوی سرهمبندی کرده است که خود را «جنبش فرانسه به پیش» نامیده، که در واقع گروهانی از نئولیبرالهای «چپ» هستند که خواستار برچیدن هر مانع و قانونی از سر راه سرمایه مالی اند، استدلالهای این خانم مسن را در برابر دوربینهای تلویزیونی را با نگرانی میشنود.
بازهم اتحاد کهنه ومعروف «جبهه جمهوریخواهان» فراخوان به ایجاد یک جبهه مشترک از همه نیروها علیه «جبهه ملی» فاشیستی را در این هفته منتشر کرده است. علیه «له پن» و در خدمت «ماکرون». با این روش سالهاست که رای دهندگان فرانسوی به صف میشوند.
یکی دیگر از امکانات ممکن را «سوفی وانیش» تاریخدان و روشنفکر چپگرای پاریسی طرح میکند وقتی میگوید ، اصلا لزومی ندارد که در این انتخاب شرکت کنیم .