اخبار ایران و جهان

حاصل مبارزات دانشجویی: اعتلای مبارزات طبقاتی کارگران کره جنوبی

moghawemat

از مجموعه تحقیقات بین المللی کانون مدافعان حقوق کارگر

کانون مدافعان حقوق کارگر در سلسله نوشتارهای خود در رابطه با جنبش کارگری کشورهای دیگر سعی کرده است تا حد توان به تجربه مبارزات جنبش کارگری امریکای لاتین، افریقا، خاورمیانه و آسیا بپردازد و نشان دهد که بنیان مبارزات در همه کشورهای سرمایهداری یکسان است هر چند برخی از نمودهای این مبارزات متفاوت است و ابزارهای سرمایهداری نیز برای به انقیاد در آوردن جنبشها ی مردمی در مکانهای جغرافیایی متفاوت است و اصل بر استثمار بیشتر و بینوایی بیشتر بر طبقه کارگر بنیان نهاده شده است.

در نوشتههای قبلی کانون به موقعیت اقتصادی- سیاسی و در عین حال رشد نیروهای مولد و نهادهایش در برخی از کشورهای آسیایی پرداخته شده است. به طور مثال در مقاله جنبش کارگری فیلیپین و نپال دو موضوع برجسته بود: شرایط عینی و ذهنی جامعه در چه سطحی است و چگونه مطالبات نیروهای اجتماعی را میشود به دست آورد. یکی از مشکلات اساسی نیروهای اجتماعی مترقی حامی دو جنبش کارگری فیلیپین و نپال را این گونه میتوان توضیح داد که این نیروهای اجتماعی به تاثیر از تئوری مائو مبنی بر نیافتادن در چاله اکونومیست، در چاه شعارگرایی و پوپولیزم عامیانه افتاده اند. در نپال جنبش کارگری و جریانات سیاسی به دلیل نگاه متفاوت به مبارزه صنفی و سیاسی در دو دهه پیش نتوانستند مبارزه را در کنار يكديگر و در یک جبهه مشترک به پيش ببرند و نیروهای سیاسی نتوانستند جنبش کارگری را همراه مبارزات سیاسی خود گسترش دهند و عملا رهبری کارگری را از دست دادند، به گونه ای که جریانات مائوئیست جهانی به جای نقد عملکردشان مشکل را از جنبش کارگری نپال دانستند و ادعا کردند که مبارزات کارگری در مسیر خواست شرکتها ی چند ملیتی افتاده در حالی که دستیابی به تغییرات دمکراتیک گام اولیه و اساسی کشورهای استبدادی است و بهبود شرایط اقتصادی، اجتماعی و سیاسی بالطبع در یک پروسه تاریخی به و جود مي آيد. نپال، امروز کانون یادگیری سازماندهی کارگری معاصر است و بعد از جدایی و کناره گیری نیروهای سیاسی مائوئیست جهانی از جنبش کارگری نپال این جنبش اقدام به سازماندهی کارگری نموده و توانسته است در این مسیر گامهای موثری در جهت پیشروی جنبش کارگری بردارد و در سال 2015 خانم بیدهای داوی باهندری (Bidhya Devi Bhandari) را که رهبر حزب کمونیست بود، به ریاست جمهوری نپال برگزیدند.1

در رابطه با فیلیپین قضیه متفاوت است جنبش مائوئیستی با شعارگرایی ذهن گرا سبب دامن زدن به درگیری بیشتر مابین نیروهای سیاسی و گرایشات صنفی شده است تا جایی که جریانات سیاسی نیروهای صنفی را تخریب میکنند و در هر زمینه ای که بتوانند سد راه سازماندهی صنفی میشوند. در کل نیروهایی که میخواهند مبارزات صنفی را در تمامی زمینهها  به عرصه سیاسی بکشانند اما مرزی مابین مبارزات اقتصادی و سیاسی ترسیم نمی کنند و میخواهند که نیروی کارگری تنها در مبارزات خود در مسیر انقلاب باشند؛ شناخت کافی از وضعیت عمومی جامعه ندارند، جامعه ای که بسیار اسیر خرافات و فقر و دست کم گرفتن دشمن طبقاتی سرکوبگر است. این درگیریها ی درونی و سیاستهای کارگری مبارزان صنفی و سیاسی در فیلیپین فقط زمان مبارزه برای دستاوردهای اساسی را طولانی تر کرده و مبارزه را تبدیل به یک مبارزه فرسایشی نموده است.

در مقایسه جنبش کارگری نپال و فیلیپین با کره جنوبی باید به شرایط و موقعیت متفاوت این کشورها توجه کرد: از نظر بعد جغرافیایی، نوع سازماندهی که در این جنبشها وجود دارد و نقش سازمانهای سیاسی این کشورها در رشد یا تخریب این جنبشهای کارگری.

جنبش کارگری فیلیپین و نپال از برخی نیروهای سیاسی که گرایش به راست پیدا کرده اند فاصله گرفته تا تاثیرات منفی آنان را کم کند اما جنبش کارگری کره در خلاء سازمانها ی سیاسی قادر به سازماندهی جنبش کارگری در کنار جنبش دانشجویی شده است.

اهمیت کشور کره جنوبی در جهان بعد از جنگ جهانی دوم در تناقضات بلوک شرق و غرب پدیدار شد. سه کشور کره، ایران و آرژانتین بزرگترین پایگاه و مهمترین جایگاه را برای سرمایهداری امریکا در سه منطقه بحرانی آسیا، خاورمیانه و امریکای لاتین داشته اند در يك مقايسه بين ايران و كره يكي از تحليل گران در مقاله ای تحلیل چهار چپ غیرایرانی مینویسد:

«در آغاز نیمه دوم قرن بیستم شباهت‌های اقتصادی- سیاسی ایران و کره جنوبی بسیار بود. این دو کشور با هم روند صنعتی شدن را آغاز کردند، کارگران آنها تقریبا همزمان از دل یک جامعه فئودالی،کشاورزی سربر آوردند، هر دو صنعتشان را با مونتاژ عاریتی از امریکا و انگلیس آغاز کردند و از لحاظ سیاسی هم رهبری فکری جریان چپ در هر دو کشور، به عهده جنبش دانشجوئی‌ بود. جنبش دانشجوئی کره جنوبی که به اقتضای فضای آرمان‌گرای دانشجوئی، رادیکال و انقلابی بود، اما این فضا را به جنبش کارگری کره منتقل نکرد و آن را تنها در حوزه جنبش دانشجوئی حفظ کرد. روشنگری و خط دهی دانشجویان کره‌ای، در حد آگاه کردن کارگران از حق اعتصاب و لزوم تشکل و سازماندهی و همچنین ایجاد کانال پیوند علمی – صنعتی بین دانشگاه و کارخانه بود. اکثر دانشجویان کره‌ای، همزمان با تحصیل، در کارخانه‌ها هم کار می‌کردند و کارگران اگر شانس تحصیلات دانشگاهی را هم نداشتند، حداقل مرتبا در دوره‌های اموزشی مرتبط به کار خود شرکت می‌کردند. به تدریج کره جنوبی کشوری کارگری-دانشجوئی شد. این پيوند موفق کاملا منافع انها را به هم گره زد. در سراسر نیمه دوم قرن بیستم، در کوران مبارزات سیاسی، جنبش دانشجوئی و جنبش کارگری پشت همدیگر را خالی نکردند .»

هر سه کشور ار جنبش دانشجویی قوی برخوردار بوده و به طور دائم زیر چکمه نظامیان قرار داشته اند. غرب و به طور مشخص امریکا، مستقیم و غیرمستقیم به حکومتها ی آنها برای مقابله با کمونیزم کمک کرده است. 3

کره کشوری که قرنها مستعمره چین و ژاپن بوده و یکی از عقب مانده ترین کشورهای آسیا به شمار میرفت، کشوری که نه منابع طبیعی و انرژیزا داشت و نه از لحاظ مالی قوی بود ولی بعد از جنگ جهانی دوم عملا به کشوری تبدیل شد که نه تنها یکی از بزرگترین کشورهای صنعتی جهان است بلکه مهمترین پایگاه نظامی امریکا در منطقه خاورمیانه نیز میباشد، سیاست اقتصادی کره جنوبی بزرگترین حامی امریکا در مقابل چین و ژاپن است.

در این نوشته سعی بر این است تا جنبشها ی کارگری و دانشجویی کشوری بررسی شود که دنیای سرمایهداری آن را به عنوان الگویی برای پیشرفت معرفی میکند و بسیاری از کشورهای جهان سوم که در آرزوی رسیدن به آن هستند چه بلاهایی بر سر کارگران کشورشان نیاوردند. در دهه 1990 کره جنوبی یکی از ده کشور ببرهای اقتصادی آسیای جنوبی شرقی معرفی شد و رشد تکنولوژی و آذینها ی چشم پر کن آن برای رژیمهای کشورهای وابسته به ارزو تبديل شده بود. هر چند رکود اقتصادی سرمایهداری که در دهه 1970 بوجود آمد و همچنان سیکل ادواری مناطق مختلف جهان را مینوردد، کره جنوبی را نیز در گیر کرد. رشد اقتصادی کره جنوبی موجب بوجود آمدن قشر ثروتمند و میلیاردرهای یک درصدی شد كه صاحب هواپیماهای خصوصی بودند؛ در عين حال بزرگترین اعتراضات اجتماعی در سالهای دهه 1970 علیه دیکتاتوری رخ داد و فشار زیادی بر رژیم نظامی، درجهت پذیرفتن تغییرات دموکراتیک، تغییر قانون اساسی و انتخابات ریاست جمهوری آورد. در دهه بعد و در سال 1987 حدود 2500 تظاهرات کارگری در خیابانها  با پرچمهای در حال اهتراز قرمز ثبت شده است. جنبش اعتراضی 1987 کره علیه تبعیض طبقاتی بود که بر مزد بگیران کره تحمیل میشد. در شرایطی که کارگران کارخا نجات صنعتی امریکا 13.09 دلار حقوق دریافت میکردند کارگران کره ای تنها /7 /1 دلار دستمزد ميگرفتند. مبارزه علیه صندوق بین المللی پول برای مقابله با گرسنگی و قیمت فزاينده اقلام خوراکی همزمان با کشور اندونزی، مبارزه علیه بانک هند برای ممانعت از افزایش بهره از 9درصد به یازده درصد، مبارزه برای بهبود شرایط کار کارگران مهاجر، مبارزه علیه ریاضت اقتصادی و اخراج بی رویه کارگران و اعتصابات عمومی در چند سال گذشته، اعتراضات معلمان و بخشهای آموزشی، همه و همه نشان از شکوفا شدن مبارزات اجتماعی و کارگری دارند.

شکل گیری کشور کره جنوبی همانند کشورهای ویتنام، یمن و آلمان که به دو بخش تقسیم شدند، محصول منازعات دو قطب شرق و غرب بود اما زیر سایه حمایت «سازمان همکاریهای اقتصادی و توسعه» به منظور مقابله با کره شمالی، به قطب اقتصادی منطقه تبدیل شد. سه کشور ویتنام، یمن و آلمان در حال حاضر دیگر دو قسمت نیستند اما کره هنوز نتوانسته مرزهای بین کره شمالی و جنوبی را دوباره تسخیر کند. اگر آلمان غربی توانست کل بلوک شرق را از هم بپاشانند اما جنبش کارگری و اجتماعی مترقی کره جنوبی بر خلاف کشورهایی که به دو قسمت بر اساس منافع بلوک شرق وغرب تقسیم شده بودند خواهان پیوستن به کره شمالی است، البته نه به دلایل اقتصادی بلکه به دلایل اجتماعی و فرهنگی.. باید اشاره کرد که رگههایی از ناسیونالیسم در این جنبشها  و خواستهها یشان به چشم میخورد اما مبارزه با اشغال نظامی امریکا یکی از دلایل بارز این مبارزه و خواسته است. به این دلیل کره جنوبی مکان مناسبی شده است برای خلق و بوجود آمدن شیوهها ی مبارزاتی نوین جنبشها ی اجتماعی بعد از فروپاشی بلوک شرق به دور از گرایشات استالینیستی، مائوئیستی و تروتستکیستی.

تاریخ سیاسی و اجتماعی کره جنوبی 4

تاریخ سیاسی بعد از جنگ جهانی دوم کره جنوبی به دو دوره تقسیم میشود:

  1. دیکتاتوریهای نظامی از سال 1948 تا سال 1987
  2. دوران سیاسی ما بعد مبارزات 1987 دانشجویی.

جمهوری کره یا کره جنوبی5 بعد از سال 1948 شکل گرفت. در جنگ بین دو کره، از ژوئن سال 1950 تا 27 ژوییه 1953، بیش از 2.5 میلیون انسان جان خود را از دست دادند. این جنگ از اولین نوع جنگهای بین کشورهای از هم جدا شده بود. بعد از انقلاب چین، کره شمالی با حمایت چین با کره جنوبی وارد جنگ شد. در همان زمان بود که هر دو کشور به نوعی به اشغال نظامی چین در آمدند (6) و امریکا برای عقب راندن نیروهای کره دو حركت را اغاز كرد : – به شورای امنیت سازمان ملل شکایت کرد و – ناوگان دریایی خود را برای مبارزه با کره شمالی، از ژاپن به سمت کره روانه کرد. در همان زمان کشورهای انگلیس، کانادا، استرالیا و ژاپن وارد جنگ شدند.(7) نیروهای امریکا از طریق هوایی، دریایی و زمینی توانستند نیروهای کره شمالی را از مناطق جنوبی کره بیرون کنند. هری تورومن رئیس جمهور امریکا اعلام کرد برای گرفتن کره جنوبی هر کاری باید انجام داد و در حملات متعدد در این جنگ بیش از 220 هزار سرباز امریکایی کشته شدند. (8)

کشور کره جنوبی از سال 1948 تا 1960 تحت سلطه رژیم دیکتاتوری سیانگمن رهی بود.(9)سیانگمن هیچ گونه مخالفتی را بر نمی تافت و همه باید از او اطاعت میکردند. فساد و رشوه، ناکارآمدی، زورگویی، بخشی از رهبری نیروی نظامی بود. قانون اساسی کره جنوبی همانند بسیاری از کشورها بسیار دمکراتیک تنظیم شده است اما امکان اجرای آن تا سال 1987 وجود نداشت. در تمامی آن سالها ساختار سیاسی شکننده بود و احزاب سیاسی اگر اجازه فعالیت مییافتند براساس افراد شکل میگرفت و با مرگ افراد، حزب هم از بین میرفت. احزاب سیاسی با سنتی بوجود میآمدند که فرهنگ سیاسی به آنها یاد داده بود که احترام به دولت و خدمت به مردم باید سرلوحه باشد. تمامی پروسه سیاسی توسط نظامیان کنترل میشد. سال 1961 کودتای نظامی پارک چنگ هی جونتا 10 کشور را زیر سیطره نظامیان جونتا قرار داد که تا سال 1979 ادامه داشت.11 در جامعه کره عملا پلیس سیاسی است، پلیس انتخابات را کنترل میکند، اعتراضات اجتماعی را کنترل میکند و تا سال 1987 که جنگ سیاسی در گرفت، تمامی شئون جامعه مدنی را زیر سلطه داشت. در این پروسه بسیاری از نظامیان وارد سیاست شدند اما سیاستمداران جدید به مسائل سیاسی بسیار خشن برخورد میکردند. در این سال بود که سازمان امنیت کره شکل گرفت. 13 رئیس جمهور پارک توسط رئیس سازمان امنیت در 26 اکتبر1979 در جلسه ای کشته شد و چوی کیها 14 به مدت دو سال رئیس جمهور شد. 15 در این دوره بود که پلیس مسوولیت امنیت اجتماعی را نیز بر عهده گرفت. پلیس میتوانست در مسائل اجتماعی شرکت کند و اگر ضروری بود متهم را دستگیر، شکنجه و زندانی کند.

از سال 1961 تا 1987 به مدت 25 سال كشور كره زیر سیطره دیکتاتوری نظامی بود. در سال 1987 به واسطه مبارزات دانشجویی و جنبشها ی اجتماعی، مردم توانستند با برگزاری انتخابات بخشی از خواستهها یشان را تحميل و نظامیان را مجبور به کناره گیری نمایند و فضای دموکراتیک برای رسیدن به خواستهها ی سیاسی و اجتماعی کمی باز شود. در این دوره سیستم لیبرالی حاکم شد.

احزاب سیاسی

قوه مقننه کره از یک مجلس ملی با ۲۳۱ عضو (برای یک دوره شش ساله) تشکیل شده‌است. قانون اساسی موجود در سال ۱۹۴۸ تدوین و در سال ۱۹۷۲ اصلاحاتی بر آن افزوده شده‌ است. احزاب سیاسی در کره در مجموع از جناح راست مرکز تا الترا راست میباشند. احزاب سیاسی موجود در کره را میتوان به دو گروه تقسیم کرد، احزاب ساخته شده توسط دولتهای کودتا. حزب ائتلاف ملی برای استقلال کره16 ( 1946-1951)، حزب لیبرال 17(1947- 1958)، حزب متحد دمکراتیک. (1980-1973) 18، حزب کارگر19 نیز در سال 2000 تاسیس شد، این حزب گرایش چپ دارد که اتحادیهها ی کارگری نیز خود را به آن نزدیک میدانند ولی تاکنون نتوانسته در انتخاباتها شانسی داشته باشد.

اولین حزب سیاسی ائتلافی و مستقل از دولت در کره جنوبی » حزب کارگران کره جنوبی «، یک حزب سیاسی کمونیست بود که در سال ۱۹۴۶ در پی ادغام حزب کمونیست کره جنوبی٫ حزب خلق نیون کره جنوبی و 48 گروه محفلی ایجاد شد. رییس حزب پاک هون-یونگ بود. این حزب در همان سال غیرقانونی شد. » 20 کلیه احزابی که گرایش به کمونیست یا گرایشی به کره شمالی داشته باشند در کره جنوبی ممنوع هستند و آخرین دادگاه که رای به ممنوعیت این احزاب داد در سال 2014 بود. 21

احزابی که از اواسط دهه هشتاد در سیاست دخیل بودند عبارتند22 از: حزب جمهوری دمکراتیک، حزب دمکراتیک و حزب دمکراتیک عدالت. حزب کارگر دمکراتیک که یک جریان متمایل به جنبش کارگری است که در سال 2000 تاسیس شده است، ریشه این حزب به گرایشات ناسیونالیستی بر میگردد و جریانات کارگری هم در آن فعال هستند. 23 حزب جدید مردم برای اصلاحات 24در سال 2012 تشکیل شده است. این حزب برای اصلاح آزادی و صلح بوجود آمده است.25 حزب مینجو 26کره جنوبی27، حزبی است سوسیال لیبرال که در سال 2014 تشکیل شده است و از اتحاد دو حزب سیاسی حزب دمکرات و حزب سیاسی نگاه نو تشکیل شده است. پارک گوین هی 28رئیس جمهور حاضر در کره دختر سومین رئیس جمهور کره پارک چونگ هی است.29

وضعیت اقتصادی

بسیاری از روشنفکران طرفدار نظریات توسعه در کشورهای وابسته، امروزه کره جنوبی را آرمان شهر میدانند. البته الگوی کره که از طریق حکومتهای نظامی این پیشرفت را به جامعه تحمیل کرده اند برای طرفداران دخالت نیروهای نظامی در اقتصاد نیز بهترین الگو است، اقتصاد کره معروف به اقتصاد سی خانواده یا چبول 30است هرچند که در کره قانون ضد فساد تصویب شده و کشور براساس تولید کار میکرد (نه بر اساس دلالی بدون برنامه و حجره ای امروز در ایران). این عده شاید صاحب کلیه سهام مالی نباشند ولی به نوعی حق امتیاز در تمام بخشهای اقتصادی را دارند که به کونگلومریت یا کمپانی معروفند. کونگلومریتها  31( شرکتهای چندملیتی خانوادهها ی چبول ) در قرن نوزده با همکاری کمپانی نفت استاندارد 13 بخش اقتصادی شامل 318 رشته اقتصادی را کنترل میكردند و هنوز هم در جامعه سنتی کره نقش بازی میکنند. 32 هم اکنون این خانوادهها  صاحب 12 درصد سهام، شانزده موسسه انتشاراتی رسانه ای و سهامدار اصلی 42 تا از شرکتهای زیر مجموعه شرکتهای هیوندایی، سامسونگ 42 و ال جی 62 هستند و دو سوم صادرات جنوب کره را این خانوادهها  در دست دارند. 33 در دوران ریاست جمهوری پارک این خانوادهها  از دادن مالیات بر درآمد و مالیات شرکت و صادرات معاف شدند34 با تمامی فشارهای صندوق بین المللی پول در دهه نود تاکنون، دولت موفق نشده است هیچ فعالیت اقتصادی را از دست این گروه بیرون بیاورد. به طور روزانه اخبار فسادی که از سیاسیون کره چاپ میشود مربوط به این خانوادهها  است اما تا به حال کسی از آنها دستگیر نشده است. در یک ماه گذشته اعتراضات کارگری و اجتماعی که توانسته بیش از یک میلیون نفر را به خیابان بیاورد، دراعتراض به فساد در شرکتهای وابسته به خانوادهها ی چبول است. بیش از شصت شرکت در این افتضاح اقتصادی نقش دارند و نیروهای کارگری خواستار استعفای رئیس جمهور هستند. 35

کره کشوری که در دهه پنجاه سده گذشته ميلادي یک جامعه سنتی بود و 80 درصد مردم در بخش کشاورزی و ماهیگیری مشغول به کار بودند، در سال 1990 تنها 4 درصد جمعیت آن در بخش کشاورزی و ماهیگیری مشغول به کار بودند. در سال 1945 حدود 4 درصد نیروی کار در صنایع سبک و سنگین و 16 درصد در خدمات مولد مشغول به کار بوده اند، این آمار در سال 1990 به 27 درصد در بخش صنایع سبک و سنگین و 55 درصد در خدمات رسید. 36 در بین سالهای 1963 تا 1980 اقتصاد کره تغییر صنعتی عظیمی را از سر گذراند و سالیانه ده درصد رشد اقتصادی داشت و ازکشوری کشاورزی- ماهیگیری به کشوری صنعتی تبديل شد. درآمد سرانه هر فرد از 1500 دلار در 1960 به 6500 دلار در سال 1980 رسید. در سال 1980حدود 74 درصد مردم شهرنشین شدند. فرهنگ سنتی کنفسیوسی دیگر جوابگوی جامعه مدرن نبود. رشد سیستم آموزشی تاثیر خود را در فرهنگ سیاسی جامعه نشان داد. جامعه کره در سال 1945 حدود 1.5 میلیون تحصیل کرده داشت. در سال 1980 این رقم به بیش از 5.7 میلیون نفر رسید. در سال 1980 بیش از نود درصد مردم جامعه کره باسواد بودند.

از دهه هشتاد با شکل گیری جنبشها ی مترقی و فعالیت و مبارزه دانشجویان به تدریج خودکامگی رو به افول نهاده، فرهنگ سیاسی و دموکراتیک در بین نیروهای سیاسی و مبارز توسعه یافته و کار جمعی رشد کرده است. در بررسی اجتماعی در باره آگاهی سیاسی مردم، آمار دهه هشتاد نشان میدهد که 23.7 درصد مردم کره آگاهی سیاسی دارند. این آمار در مقایسه با امریکا 13 درصد، ایتالیا 33 درصد و مکزیک 35 درصد در جایگاه خوبی قرار دارد. در دهه نود صادرات کره 27.2 درصد رشد کرد در حالی که رشد سایر کشورهای صنعتی از 6.6 درصد به 4 درصد رسیده بود، یعنی کشور کره 15 درصد رشد صادرات داشته است. البته دولت کره از سازمان همکاری اقتصادی و توسعه (آو ای سی دی) در بین سالهای 1945 تا 1995 به میزان 12.7 بیلیون دلار و در سال 2008 38.5 میلیارد دلار از امریکا کمک مالی گرفته است. 37

کره جنوبی کشوری است که میتوان اقتصاد آن را به عنوان یک اقتصاد مطرح و ساختارمند در سیستم سرمایهداری شرق آسیا نام برد، اما سهم کارگران در آن ناچیز است و امریکا با بیش از چهل پایگاه نظامی عملا در آن حکمرانی میکند. اقتصاد آن در حال واگذاری به سرمایهها ی خارجی است. 70درصد دارایی چهارمین شرکت ماشین سازی آن،سسنگ یانگ موتور ( Ssangyong Motor )، متعلق به شرکت هندی مهین درا (Mahindra ) است و کمتر کارخانه ای را میتوان یافت که نیروی امنیت ویژه نداشته باشد. در تحول اقتصاد صنعتی کره تمامی بخشها ی اقتصادی به صورت متوازن رشد نکرده است، بخشها ی غیر رسمی شهری که بدون مجوز فعالیت میکنند و با بازارهای رشوه خوار سنتی فعالیت میکنند و محصولات خود را به فروش میرسانند، به اندازه ی سایر بخشها  رشد نکرده است. اما به جرات میتوان گفت مهم ترین بخش اقتصاد که رشد کافی و قابل اطمینانی نداشته نیروی کار است. صاحبان بنگاهها ي اقتصادي از سنت و استبداد استفاد کرده بودند و تا دهه نود از عقب افتادگی ساختار طبقاتی سود برده و اجازه ندادندکه بیمه بیکاری، قوانین کارگری رشد کند و دستمزدها را بسیار پایین نگه داشتند. تنها تئوری اقتصادی که در جامعه پیش میرفت سود ِبیشتر بود.

  اما بحرانهای سرمایهداری کره را نیز در بر گرفت. 38 شکست اقتصادی بزرگ در کشورهایی با اقتصاد همراه با کاپیتالیسم در شرق آسیا «ببرها و اژدهاها». 12 برای سال‌های متمادی صندوق بین‌المللی پول و بانک جهانی همواره میگفتند که شرق آسیا دلیل موفقیت فرمول‌های آنان برای رشد اقتصادی است :سطح پایین دستمزد (که بامحدود کردن آزادی اتحادیه‌ها امکان پذیر شده است.)، سطح بالای سرمایه گذاری خارجی، سطح پایین مالیات و حداقل مصرف در خدمات عمومی.

بانک جهانی گزارشی را در 1993 در باره توسعه کشورهایی نظیر کره جنوبی، تایلند، فیلیپین، مالزی و تایوان منتشر کرد که تیتر آن «معجزه آسیا » بود. نخبگان بین‌المللی میگفتند مدل اقتصادی ای که در شرق آسیا به اجرا در آمد به عنوان داروی شفابخشی بود که تمام جهان فقیر را آشفته کرد.

در جولای 1997 بحران هنگامی آغاز شد که سرمایه گذاران جهان ( مردمی که بانک جهانی و صندوق بین‌المللی پول از آنها به عنوان کلیدهای خوشبختی تجلیل میکنند) از سرمایه گذاری در تایلند سرباز زدند. نارضایتی در بخش‌های مختلف کشور رشدکرد. به خصوص وام‌های خارجی که به وسیله بانک جهانی و صندوق بین‌المللی پول تشویق شده بود. موسسات سرمایه گذار و بانک‌ها شروع به خروج سرمایه‌های خود کردند. در یک شب پول رایج تایلند (babt) سقوط کرد. اقتصاد دانان پس از آن به سرمایه گذاران این قوت قلب را دادند که اندونزی به چنین سقوطی دچار نخواهد شد و آنها باید صبر کنند. اما پس از آن، سقوط اندونزی باعث شد که 260 عدد از 282 کمپانی در بازار سهام کشور تجزیه شوند.

سقوط اقتصاد کره جنوبی چند هفته بعد آغاز شد و در اوج آن ده‌ها هزار کارگر کره ای روزانه دست از کار کشیدند، سیصدهزار نفر در هر ماه. هم چنان که بحران سراسر منطقه را در مینوردید. 600 بیلیون دلار در موازنه بازار سهام آسیا از میان رفت. در فاصله چند ماهه، معجزه به کابوس تبدیل شد. طبق معمول کشورهای وابسته به سرمایه‌های خارجی با مشکل سرنگونی مواجه شدند. کشورهای اندونزی، کره، مالزی، تایلند و فیلیپین یک سال بعد از آنکه درآمد 20 میلیارد دلاری را تجربه کردند، در 1996، 95 میلیارد دلار از دست دادند. در نتیجه در طی یک سال گردش 115 میلیارد دلار را از سرگذراندند. ناگهان مدل جهاني‌سازي زیر و رو شد. به همان سادگی که سرمایه خارجی توان تقویت اقتصاد‌ها را دارد، به همان ترتیب میتواند آنها را تخریب کند و همواره در چنین وضعیتی این مردم فقیر هستند که بیشترین آسیب را میبینند. در یک دوره 5 ماهه بین آگوست و دسامبر 1997 دستمزد در کره جنوبی به نصف تقلیل یافت و این برای کسانی بود که هنوز آنقدر خوشبخت بودند که مشغول کار باشند. این درست در زمانی بود که قیمت کار یک کارگر کره ای در یک کارخانه 1.75 دلار بود و مشابه همان کار در امریکا 13.09 دلار در ساعت بود. ساعت کار هفتگی کارگران کره 57 ساعت در هفته بود. 39

در دسامبر 1999 دو سال بعد از بحران اقتصادی آسیای جنوب شرقی، زمانی که دولت کره جنوبی بسته 58.4 بیلیونی کمک اقتصادی صندوق بین المللی پول را دریافت کرد، اعلام نمود بحران پولی حل شده است. 40 دولت کره جنوبی برای متعارف کردن بحران پولی دست به یک سری تعدیلهای اقتصادی و نئولیبرالی زد، از جمله برداشتن امنیت شغلی، قانونی کردن مشاغل موقت و بدون مزایا. نمایندگان سرمایه خوشحال و جریانات مدافع حقوق کارگر و سندیکا بسیار نگران و خشمگین بودند. اولین اقدام حذف مزد رسمی یا استاندارد، شرایط کار، شغل و درآمد و مزایایی رسمی استاندارد بود. بازار کار تحت شرایط غیر رسمی (غیراستاندارد ( پی یر کریس ) 41 تغییر کرد. حقوق کم، بدون امنیت شغلی، نبود حمایتها ی اجتماعی و قانونی و تبعیض آمیز تر شدن کار، ساختار زندگی و کار کارگران کره قرن بیست و یک را رقم زد، به رغم آنکه دولت کره مقاوله نامهها ی بین المللی سازمان جهانی کار را امضا کرده بود، مانند مقاوله نامهها ی حقوق برابر 100، عدم تبعیض111، حداقل سن کار138 و کار کودکان182 . اولین وظیفه نهادهای کارفرمایی این شد که سندیکاهای کارگری را ایزوله کنند، این مساله ابتدا بیشتر در بخش کارگران نظافتچی، کمک معلمان، کارگران خدماتی مکانها ی بازی مانند گلف رخ داد. بیشترین کارگران این بخشها را زنان تشکیل میدهند. این روند سپس به کارخانجات و کارکنان خدماتی دولتی کشیده شد. پیش از 1997 زمانی که کارخانه ای بسته و کارگران آن واحد بیکار میشد، اداره کار کاری مشابه برای آنان پیدا میکرد ولی بعد از 1997، عملا شرکتهای پیمان کاری با بستن قراردادهای موقت نقش کارفرما را بازی کردند و این بار را از دوش اداره کار برداشتند. این قراردادهای موقت عملا نه کار دائمی را به همراه میآورد و نه امنیت شغلی داشت و نه حقوق اش ثابت بود. کار موقت یعنی نیمه وقت، کسی که کمتر از 36 کار کند نیمه وقت به حساب میآید. کمیته مخصوصی متشکل از نمایندگان کارگران، دولت و کارفرمایان برای کارگران غیررسمی تشکیل شد 42 اما تنها نامش سه جانبه بود. وزارت کار با بوجود آوردن 32 آژانس کاریابی برای کارگران در اصل توانست شرایط کار منعطف را برای کارگران بالا ببرد که به معنی مقاطعه کاری درون محل کار بود. 43

وضعیت طبقه کارگر

مفهوم طبقه کارگر از نگاه ا پی تامپسون در کتاب طبقه کارگر انگلیس چنین آمده است:» شکلگیری طبقه کارگر در پروسهای منفعلانه نیست بلکه به وسیله ساختار شرایطی شکل میگیرد که همانا محصول عمل فعالانه طبقه است. تعریف این عمل در زندگی انسانهایی است که تاریخشان را میسازند. این مستقلترین تعریف است زیرا در پروسه تولید و خارج از اراده افراد شکل میگیرد، حال این که چگونه این شرایط مادی توسط انسانها درک شود و در مقابلاش چه عکسالعملی صورت گیرد تحت تاثیر فاکتور فرهنگی، شکل سنت، سیستم ارزشی و فرم موسسات است. »

در دو دهه‌ی آخرقرن گذشته(1980 و 1990) شاهد بوجود آمدن پديده‌ی جديدي در سرمايه گذاری مالی كشورهاي پیروز جنگ جهانی دوم هستيم كه با دوره‌ی قبل متفاوت است، اما از جهاتي با دوران اوليه‌ی سرمايه داري مشابهت دارد. 44

مبارزات جنبش کارگری کره جنوبی بر شرایط اقتصادی و سیاسی منطقه تاثیر زیادی دارد و این کشور از لحاظ سوقالجیشی مکانی است که شرکتهای چند ملیتی و بازار سهام قمارخانهای سورس و یک درصدیها مراقب هستند که مبادا سرمایهشان به خطر بیافتد، یکی از چالشهای اساسی سیستم سرمایه در کره جنوبی جنبش کارگری و سایر جنبشها ی مترقی این کشور است.

بعد از آزادی از سلطه امپراطوری ژاپن، سرمایهداری در کارخانجات کره نسلی از کارگران را تربیت کرد که در زیر یوغ گرایش راست سیاسی و میلیتاریزم امریکایی مجبور شدند در نبردی جدید یک جنبش متفاوت بسازند. در ایندوران نه فعالیت سیاسی آزاد بود و نه شرایط به چالش کشیدن حکومت وجود داشت، هر مخالفتی با مشت آهنین جواب میگرفت. تا سال 1980 کارگران کارخانه را با نام «پسر کارخانه» 45 یا «دختر کارخانه» 46 مینامیدند، حتی آنها را براساس شغلشان نیز خطاب نمی کردند. کارگر از لحاظ طبقاتی هویتی نداشت و او را کارخانه ای صدا میزدند. این نسل از جامعه بر این بود که تحت هر شرایطی از زیر بار این وضعیت خارج شود. 47و48 شکلگیری هویت طبقه کارگر کره جنوبی از دهه هشتاد میلادی شروع شده و در دهه نود قوام مییابد. این جنبش در دهه نود با آگاهی طبقاتی توانست با فعالیت کارگری در ساختار اجتماعی تاثیر گذار باشد و شروعی باشد برای محو و نابودی تبعیضات اجتماعی. آن چیزی که جنبش کارگری را بسیار فعال کرد نقش زنانی بود که نه برای بهتر شدن شرایط کار خود بلکه برای به دست آوردن احترام انسانی، برابری و عدالت مبارزه میکردند. هوگن کو در کتاب «کارگران کره» میگوید:

«طبقه کارگر کره جنوبی هویت جمعی و آگاهیاش را نه در مبارزات برای شکلگیری اتحادیهها ی صنفی بلکه در زبانی دریافت که از آن استفاده میکرد، یعنی فرهنگ فعالیتی که از آن طریق با هم ارتباط میگیرند. » 49نقد هوگن کو به ساختار جنبش کارگری بر این اساس بنیاد گذاشته شده است که طبقه کارگر کره از شروع دهه نود به دلیل مارک کمونیستی خوردن از تشکیل حزباش محروم بوده است. (ص 12)

جنبش کارگری کره در منطقه آسیا مبارزه اقتصادی متفاوتی را از سر میگذراند. اولا سيستم اقتصادي کره برخلاف تئوریهای جامعهشناسی که میگویند رشد اقتصادي، توسعه سیاسی را با خود میآورد و رشد سياسي لزوما در شکلدهی فضایی سیاسی نقش دارد، رشد کرد. و شیوه استبداد آسیایی در کشور ژاپن را كه مبنی براطاعت و سکوت است، با خود یدک میکشید. دلیل اصلی هم، فرمانبری حکومتیان از شیوههای غربی بود که دههها است مواظب هستند که مبادا رشد سیاسی به تغییرات سوسیالیستی بیانجامد. کنترل اقتصاد در دست خانوادهها ی چبولی و شرکتهای چندملیتی زیر فرمان نظامیان امریکا فضا را بر مردم هر روز تنگتر کرده است. این فضا منجر به شرایطی شد که جنبش سیاسی از دل دانشگاه بیرون آمد و این دانشجویان در پروسه زندگی اجتماعیشان به محیطهاي کار رفتند که وضعیت اقتصادی مناسبی را برای آنها نوید نمیداد. شرایط بد اقتصادی آنها را مجبور کرد که به مبارزات اقتصادی کشیده شوند که در عین حال اين مبارزات سیاسی نیز هست. بخشی مهمی از این کارگران زنان هستند که هم با کارفرمایان و هم با فرهنگ مردسالاری مبارزه میکنند و شرایط موجود را به چالش میکشند. این جوانان در جهت تغییر فضای سیاسی جامعه مبارزه میکنند.

کارگران مهاجر کره جنوبی

وضعیت وخیم و اسفناک کارگران مهاجر در کره جنوبی همواره مورد انتقاد گروه‌ها و فعالان حقوق بشری بوده است. با توجه به آمار حضور حدود ۵۰۰ هزار نفری کارگران مهاجر در این کشور، تاکنون ساز وکار مناسبی جهت احقاق حقوق این افراد و رسیدگی به نقض گسترده حقوق آنان توسط کارفرمایان انجام نشده است.

در برخی موارد، دولت کره جنوبی نیز با کارفرمایان در نقض حقوق این افراد همراه می‌شود. عدم تدوین ساز و کار مناسب حقوقی، نظارت ضعیف بر کارفرمایان، عدم تدوین قوانین کار مؤثر، بازداشت‌های گسترده و خودسرانه به همراه برخوردهای ناشایست از جمله موارد نقض حقوق این افراد توسط دولت کره جنوبی است. در همین راستا، عفو بین‌الملل با انتشار گزارشی در ۲۰ اکتبر ۲۰۱۴ از سوءاستفاده‌های گسترده نسبت به کارگران مهاجر در صنعت کشاورزی کره جنوبی پرده برداشته و تاکید کرده که کره جنوبی می‌باید به این بهره کشی گسترده و کار اجباری کارگران در صنعت کشاورزی خود پایان دهد. 50 این گزارش که تحت عنوان «برداشت محصول تلخ» منتشر گردید، چهره واقعی «سیستم اجازه استخدام» (سازوکار به اصطلاح بی‌طرفی که رابط بین کارفرمایان و کارگران مهاجر است) کره جنوبی را جهت مشارکت مستقیم در استثمار کارگران مهاجر خارجی نشان داد. 

بر اساس آمارهای رسمی حدود ۲۰هزار کارگر مهاجر خارجی در مزارع کشاورزی کره جنوبی مشغول به کار هستند که بسیاری از آن‌ها اهل کامبوج، نپال و ویتنام بوده و دلیل اصلی مهاجرت این افراد به کره کار در مزارع این کشورها با شرایط بسیار بد، فقر و بدهی‌های سنگین آنان می‌باشد.

تشکلها ی کارگری

طبقه کارگر کره جنوبی نهادهای صنفی دولتی یا به عبارتی ساخته شده توسط نهادهای امریکایی با نام فدراسیون اتحادیهها ی کارگری کره( Federation of Korean Trade Unions ) را به عنوان سازمان و نماینده رسمي خود دارد. این نهاد و زیر مجموعه اش بسیار محافظه کار و مردانه بود. این فدراسیون در سال 1948 تاسیس شده و در اصل هدفش منزوی کردن نیروهای چپ در نهادهای کارگری بود. بعد از قتل عام جنبش اجتماعی گوانجو که در اساس علیه سیاست رئیس جمهور چان دوها   بود و 51 دانشجویان بسیاری در آن کشته شدند،52 جنبش دانشجویی اعتلا یافت و در سی دانشگاه فعالیت خود را آغاز کرد. دانشجویان بعد از فارغ التحصیل شدن به محیطها ی کارگری میرفتند. این دانشجویان با تجربیاتی که در جنبش دانشجویی کسب کرده بودند، توانستند جنبش کارگری را سازماندهی کنند و به این ترتیب محیطها ی کارگری بسیار فعال شد. بعد از اعتراضات اجتماعی دهه هشتاد، صدها هزار کارگر جذب جنبش کارگری شدند. گرچه جنبش سیاسی کره جنوبی بسیار جسور و بی باک (میلیتانت) بود اما در دهه هشتاد و نود میلادی از لحاظ خواستهها ی سیاسی تصمیم گیری ميانه روانه داشتند یعنی سیاست شان در جهت چپ با تغییر بنیادی جامعه نبود و دلیل آن هم کمونیست ستیزی در کره جنوبی است، داشتن ایده کمونیستی جرم شناخته میشود. این جنبش مدنی و کارگری توانست ایده تشکل شورایی را پیش ببرد و کنفدراسیون اتحادیهها ی کارگری را در 11 نوامبر 1995 تاسیس کند، جنبش کارگری مستقلی که بر اساس کلیه مدارک موجود نه گرایشی به جریانات پرو مسکو داشته و نه پرو چین و بر همین اساس هم مورد استقبال جنبش چپ واقعا موجود جهانی قرار نگرفت. این جنبش بر خلاف دیگر جنبشها ی چپ نمایندگانی ندارد که خود را رهبر خطاب کنند و خودشان را هم سطح رهبران سیاسی پارلمانی قرار دهند و مورد ستایش دیگران قرار بگیرند. این جنبش ذاتا طبقاتی است و بالطبع در روند مبارزه خودش را صیقل میدهد و به رهایی خود نیز میانجامد. البته ناسیونالیسم شرقی و روحیه محافظ کاری ژاپنی نیز در این جامعه بی تاثیر نبوده است، اکثر روشنفکران غربی بدون شناخت فرهنگ و سیاست آن جامعه، تنها به خاطر روحیه بی باکی جنبش کارگری کره جنوبی، آن را ستایش میکنند.

در 29 ژوئن 1987زمانی که دولت انتخابات ریاست جمهوری را اعلام کرد در عرض دو هفته یک انفجار سیاسی- اجتماعی و تظاهراتها و اعتصابات کارگری در بخشها ی مختلف صنعتی بوجود آمد. دلیل هم این بود که دولت کیم یونگ سم در شرایط بد اقتصادی تصمیم گرفته بود برای بهبود وضعیت اقتصادی نهادهای اقتصادی چندفامیلی یا چبول 53 را نشانه گیرد. آن هم در شرایطی که بسیاری از شرکتهای متوسط و کوچک اقتصادی در حال ورشکستگی بودند و دولت کیم یونگ سم در زمانی که که صادرات بسیار کم شده بود، قانون واردات و صادرات را تغییر داد. قانون کار جدید امنیت شغلی بخش متوسط جامعه را از بین میبرد برای همین منظور اقشار دیگر جامعه نیز به اعتراضات کارگری ملحق شدند. در همان شرایط پلیس کلیه رهبران شورای فدراسیون کارگران کره را که در یک جا جمع شده بودند، دستگیر کرد.

اعتصابات کارگری در سه مقطع شکل گرفت که در مجموع بیست روز طول کشید. در طول این بیست روز بیش از چهار صد هزار نفر از کارگران ِ پانصدو بیست و هشت اتحادیه بیش از یک بار اعتصاب کرده بودند. در بیست و دو کشور از این اعتراضات حمایت شد. 54برای مقابله با این اعتراضات، موج دستگیری فعالان به راه افتاد. این دستگیریها به اعتصابات بیشتری در مناطق صنعتی السون55دامن زد، سپس به مناطق دیگر صنعتی مانند پوسان، چونگ وانگ و مسان 56 و کارخانهها ی دِ وو، هیوندا، کیا، سامسونگو کونگلمورت کشیده شد. شرکتهای اتوبوس رانی و رانندگان تاکسی به این اعتصاب پیوستند. 20 هزار کارگر معدن به این اعتصاب پیوستند. این اعتصابات به درگیری با پلیس منجر شد و در بسیاری از موارد اعتصاب کنندگان دفاتر مدیریت و اداره پلیس را نیز اشغال میکردند. در عرض دو هفته 1.2 میلیون کارگر یعنی یک سوم کارگران کره به اعتصاب پیوستند. 276 اعتصاب صورت گرفت. تا پایان سال 1988 بیش از 3400 اتحادیه مستقل شکل گرفت که هشت تشکل مستقل در شرکت ماشین سازی هیوندا بود. در حومه شهر سئول 40هزار کارگر دست به تظاهرات زدند که زمانیکه به استادیوم سئول رسیدند 4500 پلیس با آنها درگیر شدند. اعتصاب کارگران ماشین سازی هیوندا به مدت 124 روز طول کشید و بیست هزار کارگر در آن شرکت داشتند. 57 در اعتراض کارگران هیوندا ده هزار نیروی پلیس ویژه به میدان آمدند. 58 در مقابل سیاستهای اتحادیهها ی سنتی (اف کی تی سی یو) جنبش کارگری شرایط را برای بوجود آمدن تشکلها ی مستقل در درون محیطهای کار مناسب دید. در سال 1987 با آنکه دولت با اعتراض کنندگان برای به رسمیت شناختن تشکلهای مستقل توافق کرده بود اما این تشکلها را غیرقانونی دانست و فعالین کارگری دریافتند علیه سرکوب خشن دولت در شرکتها ی مختلف صنعتی مثل هیوندا، باید باید فعالیتها را در رشتهها ی مختلف صنعتی مانند پتروشیمی، انرژی، تکنولوژی پیش برد. رهبری «غیرقانونی« دریافت برای پیشبرد کارشان نیاز به یک شورای رهبری دارند و به همین منظور «شورای ملی اتحادیهها ی دمکراتیک» را براساس تقسیمات منطقه ای سازماندهی کردند: فدراسیون اتحادیهها ی کره یا اف ک تی یو. 59

کنفدراسیون اتحادیهها ی کارگری کره (شورای ملی اتحادیهها ی کارگری)

این کنفدراسیون شروع حرکت خود را در نوامبر 1970 یعنی زمان اعتراض کارگران زن به استثمار صنعتی آغاز كردند60 اما تاسیس این نهاد همزمان است با اعتراض عظیم کارگری سال 1987 و شروع فعالیت شان از سال 1989 و در اعتراض به تغییر قانون کار است. این شورا در تمامی رشتهها ی کارگری عضو دارد. 40.6 درصد (682418) کل کارگران کره عضو این فدراسیون هستند که 1200 شعبه را شامل میشود. بزرگترین اعتراض این شورا در سال 2003 به خاطر عدم ورود گوشت گاو امریکا به کره بود که موفقیت آمیز بود و تا سال 2010 این ممنوعیت برقرار باقی ماند و سالیانه 504 میلیون ضرر به امریکا وارد کرد. 61 بعد از ملحق شدن کره به سازمان تجارت جهانی این ممنوعیت برداشته شد. بزرگترین خصلت این شورا رزمندگی و بی باکی اش برای رسیدن به هدفش است، این شورا از اشغال محیط کار تا اعتصاب غذا و درگیری با پلیس هیچ واهمه ای ندارد و بسیاری از رهبران آن به طور مرتب در زندان هستند. در بسیاری از موارد برای از بین بردن ماشین پلیس جریمه میشوند.

جنبش دانشجویی کره جنوبی62

اولین جرقهها ی اعتراضی جنبش دانشجویی کره جنوبی از سالهای 1970 شروع میشود، اکثر اعتراضات دانشجویی برای فشار آوردن به دولت نظامی برای پذیرفتن تغییرات دمکراتیک، تغییر قانون اساسی و انتخابات آزاد بود. اولین حرکت جنبش دانشجویی معروف به مینجونگ63 یا جنبش مردم است که به جنبش برای دمکراسی نیز گفته میشود. این جنبش با استفاده از کلمه «مردم» در اساس جنبش مبارزه برای آزادیهای اجتماعی- سیاسی، حمایت از اقشار به حاشیه رانده شده جامعه و آزادی مذهبی شروع شد. این جنبش ریشه در مبارزات دهقانی معروف به سیلها ک64 یا سیاست واقعی قرار داشت و علیه سیستم اقتصادی نا کارآمد و فاسد رئیس جمهور پارک چونگ هی 65 (1971- 1979) بود. اعتراضات دانشجویی دیگری نیز در آگوست 1980 در دفاع از 200 کارگر زن شركت وای اچ کمپانی صورت گرفت. 66 این کارگران زن در اعتراض به بسته شدن کمپانی در اعتصاب غذا بودند که با یورش پلیس، زنان را از محوطه بیرون راندند و یک زن در این حمله کشته شد. 67

از تاریخ 18 مه تا 27 مه 1980 68 در جنوب کره در ایالت گوانج مبارزات دانشجویی مردمی دیگری در اعتراض به بسته شدن دانشگاه شکل گرفت، 69 این اعتراض دانشجویی در 18 مه 1980 زمانی شکل گرفت که 200 دانشجو به مخالفت با بسته شدن دانشگاه ملی چونای در مقابل در ورودی دانشگاه بست نشستند. 70 تا عصر دو هزار نفر به دانشجویان پیوستند و ارتش لشگر 33 و 35 خود را به آنجا اعزام کرد. 71 در هشت روز اعتراضات 606 نفر کشته شدند، 18هزار پلیس و 3000 نیروی نظامی، شهری را با جمعیت 700هزار نفر اشغال کردند.72 بیش از 350 خودروی نظامی به دست مردم افتاد. در این اعتراض بیش از صد هزار نفر شرکت داشتند. دولت امریکا به عنوان میانجی ابتدا برای حل مسئله وارد شد. مذاکرات امریکاییها  با نماینده دانشجویان یون سنگ وانگ 73به نتیجه نرسید و وانگ گفت که تا آخرین نفر مبارزه مان را ادامه میدهیم. (وانگ در 26 مه توسط ارتش کشته شد) سفارت امریکا وقتی دید اوضاع در حال خراب شدن است، مستقیما دخالت کرد. در حوادث ایالت گوانج کی، دولت امریکا رسما رئیس حکومت را مجبور به استعفا کرد. 74و فرمانده ارتش چون دووها ون ریاست کشور را به عهده گرفت. 75 ایشان به دلیل عدم انتخاب تا سال 1988 کنترل دولت را در دست داشت ودر دادگاهی در سال 1996 به اعدام محکوم شد ولی شامل عفو رئیس جمهور شد. 76

جنبش دیگری که از جنبش دانشجویی بیرون آمد معروف به جنبش 386 است 77 این جنبش در اصل به کسانی گفته میشد که در دهه سوم زندگی خود بودند و به دانشگاه رفته و از دانشگاه فارغ التحصیل شده بودند. این جنبش نقش اساسی در مبارزات خود در سقوط دولت چون دوها ون داشت، 78 دولتی که در کشتار دانشجویان ایالت گوانج کی نقش داشت. 79 جنبش دانشجویی در مخالفت با رژیم نظامی در تاریخ 29 ژوئن 1987 با ظهور جنبش مردمی توانست حکومت برآمده از کودتا را به پایان برساند و با یک انتخابات دمکراتیک در سیستم سیاسی تغییر بوجود آورد. 80 نهمین رئیس جمهور کره روه موها ین 81 که از سال (2003 2008 ) ریاست کشور را بر عهده داشت محصول جنبش دانشجویی بود. فعالیتها ی دانشجویی او در اعتراضات ضدامریکایی بسیار برجسته بوده است تا جایی که کاندالیسا رایس و رابرت گیت در خاطراتشان او را یک ضد امریکایی مینامند. او در دوران ریاست جمهوری اش به مسائل حقوق بشر میپردازد و آزادیها ی رسانه ای بهترین موقعیت را داشته اند و فعالیتهای کارگری آزادانه تر بوده است. بعد از بحران اقتصادی 2008 در انتخابات شکست خورد و در سال 2009 خودکشی کرد 82 دهمین رئیس جمهور کره لی مییانگ بک 83 نیز از فعالین جنبش دانشجویی بوده است. یکی از فعالیتهای او محکوم کردن دولت ژاپن برای گرفتن برده جنسی زنان کره (معروف به زنان آسایش) 84 در زمان جنگ بوده است. 

از سال 1987 جنبش دانشجویی در دو سطح فعالیت اش را آغاز کرد. فعالیت سیاسی (مردمی) 85 و فعالیتهای کارگری در سطح کارخانه. در دوران 1987 تا 1997 جنبش دانشجویی توانست حرکت بزرگی بوجود آورد که معروف به «اعتراض عظیم» است. 86 ریاست جمهوری این دوره به خاطر فعالیتهای ضد ژاپنی اش بسیار معروف است ولی تمامی سیاستهای اقتصادی امریکا را پیاده کرده و یکی از روسای جمهور کره است که در بسیاری از کشورهای منطقه سرمایه گذاری دارد. 87

رشد اقتصادی و شکاف طبقاتی و مبارزات اقتصادی کارگران و دانشجویان دولت کره را مجبور کرد به رفرمهای سیاسی تن دهد. در طول ده سال 1987 تا 1997 جنبش کارگری – دانشجویی توانست بزرگترین تشکل مستقل کارگری را بوجود آورد و در سال 1997 توانست 81.1 درصد کل کارگران متشکل را در فدراسیون شورایی 88 جمع کنند. 89 متاسفانه بخش عمده تحلیلهای دانشگاهی دانشجویان کره ای در خارج از کره به نظریه توسعه میپردازند و بخش بسیار کوچک آن به جنبش کارگری میپردازند. در مجموع مبارزات دانشجویی بر چهار محور حرکت کرده است: 1- تاکید بر افزایش قدرت کشاورزان و کارگران 2- تاکید بر اخراج امریکا از جنوب 3- تاکید بر وحدت دو کره 4- اصلاح سیستم سرمایهداری و حل معضلات اقتصادی.

سازماندهی کارگری

در کره جنوبی نمی توان به امر سازماندهی اشاره کرد و نقش قوانین کره را نادیده گرفت، زیرا این قوانین بسیار سرکوبگرانه و ضد کارگری هستند و دست نیروهای سرکوبگر را برای هرگونه سرگوب فعالین اجتماعی و کارگری باز گذاشته است این قوانین عبارتند از: قانون وضعیت ویژه، قانون امنیت ملی، استفاده از ارتش و نهادهای امنیتی.90

ریشه و بنیان سازماندهی کارگری در کره جنوبی را باید در جنبش دانشجویی جستجو کرد، تاریخ شکلگیری این سازماندهی اولین بار در یک مارس 1919 صورت گرفت. این سازماندهی توسط 33 دانشجو برای استقلال از ژاپن انجام شد و در 1500 تظاهرات حدود 2 میلیون نفر شرکت کردند و سرانجام این ا عتراضات به استقلال کره از ژاپن منجر شد.91

دومین سازماندهی دانشجویی در 30 اکتبر 1929 در شهر ناجو شکل گرفت. این اعتراض در رابطه با آزار جنسی دانشجویان دختر توسط دانشجویان ژاپنی بود. این اعتراضات به چند دانشگاه نیز کشیده شد و در 3 نوامبر همان سال تمام شد. در دوازه نوامبر همان سال دانش آموزان دبیرستانها  نیز برای اعتراض به تنبیه انضباطی دانشجویان کره اعتراض کردند.92

در یازده اوریل 1960 جنبش دانشجویی در اعتراض به نتیجه انتخابات اعتراض کرد. در این اعتراضات 50هزار دانشجو شرکت کردند و تا 15 مارس طول کشید. اعتراضات کشتار گوانجو و جنبش نسل 386 قبلا توضیح داده شده است.

جنبش دانشجویی در سال 1987 که معروف به «خیزش ژوئن» است با اعتراضاتش توانست بسیاری از اصلاحات سیاسی را به حکومت نظامی تحمیل کند. سازماندهی این جنبش که توانست شش میلیون نفر را به خیابان بیاورد، یکی از نمونهها ی منحصر بفرد آن دوران است. 93

این خیزش در 10 ژوئن شروع و در 29 ژوئن توانست انتخابات را به رژیم تحمیل کند.جنبش دانشجویی با سازماندهی خود علیه سیاست اقتصادی امریکا توانست تحریم گوشت آلوده به جنون گاوی را در سال 2008 به دولت تحمیل کند و با شمع افروزیها ی شبانه در 11 اوریل 2008 دولت مجبور شد خرید گوشت گاو را ممنوع کند. 94

اعتراضات سال 2011 علیه افزایش شهریه دانشگاهی و تظاهرات برای حق خواهی و عدالت برای زنان برده جنسی در جنگ جهانی دوم در سال 2015 و 2016 دیگر دستاوردهای جنبش دانشجویی است.

بعد از اعتراضات جنبش دانشجویی کوانجو در سال 1980، دولت کره بین سالهای 1980 تا 1983 دست به یک پاکسازی وسیع در میان نیروهای اجتماعی (فعالین جامعه مدنی، کارکنان بخش اجتماعی، سیاستمداران، اساتید دانشگاهی، معلمان، فعالین مذهبی، روزنامه نگاران و دانشجویان) زد. دولت این فعالین را دستگیر نکرد بلکه با شناسایی آنها مخفیانه شروع به اخراجشان کرد. در دانشگاهها نیروی پلیس مستقر شد.

بعد از سال 1983دولت مجددا اجازه بازگشت به کار اساتید و دانشجویان به دانشگاهها  را داد. در سال 1984 فعالین سندیکاهای کارگری نهادی به نام حامیان دمکراسی (پرو دمکراسی ) تاسیس کردند. این نهاد در 42 کالج و دانشگاه شروع به فعالیت و عضو گیری از دانشجویان کرد و آنها را متشکل نمود. دانشجویان طرفدار تغییرات سیاسی هر روز به تعدادشان اضافه میشد، در سال 1985 سندیکا و دانشجویان نهادی را تاسیس کردند به نام جنبش ائتلافی مردمی برای دمکراسی و اتحاد. 95

اپوزیسیون دولت از این شرایط برای عضو گیری در جهت منافع خودش استفاده کرد و نام نهادشان را حزب دمکراتیک جدید نهادند.96

رهبر جنبش دانشجویی کره، کیم دا جنگ در امریکا فعالیت میکرد، کیم توانسته بود با تعدادی زیادی از نمایندگان سنای امریکا دیدار کند و مشکلات دمکراتیک را مطرح کند، در شش فوریه 1984، 12 نماینده سنای امریکا از دولت کره جنوبی خواستند که اجازه بازگشت او را به کشور بدهد و در تاریخ 8 فوریه 1984 جنگ به همراه دو نماینده کنگره امریکا به کره برگشت. بسیاری از فعالین دانشجویی برای استقبال از او به فرودگاه رفتند اما نیروهای امنیتی در زمان ورود او به فرودگاه با ضرب و شتم ایشان را از نمایندگان جدا کردند و در حصر خانگی نگه داشتند و دولت کره حکم جلب و زندان او را صادر کرد و تا 25 ژوئن 1987 در حصر خانگی بود. 97 و

حزب دمکراتیک جدید توانست با کمپین به جمع آوری 10 میلیون امضا فعالیت خود را ادامه دهد. دولت در کوتاه مدت کلیه دفاتر، مسئولین و جریانات مدنی را سرکوب کرد. شرکت 700 هزار نفر در اعتراضات یکی از فعالیتها آنها در آن دوره بود. در سال 1986 جنبش ائتلافی کمپینی راه انداخت که به دولت امریکا برای قطع حمایتش از دولت نظامی به خاطر ضرب و شتم دانشجویان و کارگران توسط نیروهای نظامی فشار میآورد. رژیم صدها نفر را در رابطه با این کمپین دستگیر کرد. در 13 آوریل 1987 دولت مجبور شد که انتخابات دمکراتیک اعلام کند.98

سازماندهی جنبش اجتماعی کره به دو بازه زمانی تقسیم میشود: از سال 1970 تا 1992 و از 1992 تا به امروز. این سازماندهی همچنین به دو روش صورت میگیرد:

  • سازماندهی مستقیم، ناگهانی که منجر به نوسانات اقتصادی و گاه با خشونت همراه است مانند تظاهرات 1987،1997،2008 و 2013 تا به امروز
  • سازماندهی بدون خشونت و مسالمت آمیز، مدنی و قانونی.

البته نمی توان به نوع سوم مبارزات خودبه خودی اشاره نکرد اما در مقابل دو نوع سازماندهی آگاهانه بسیار ناچیز است. این دو نوع سازماندهی همیشه بستگی به فشار نیروهای نظامی داشته است و فراز و نشیب مبارزات اجتماعی به وضوح دیده میشود. به طور مثال در بین سالهای 1970 تا 1992 اوج مبارزات غیر مستقیم سال 83 است و اوج مبارزات و اعتراضات و اعتصابات هم همان سال 1983 میباشد. 1116 اعتراض دانشجویی، 714 اعتراض کارگری، 162 اعتراض روزنامه نگاران- رسانهها  و چاپخانهها ، 162 اعتراض روشنفکران، 148 اعتراض نهادهای مدنی تا اعتراضات زنان، زندانیان، کشاورزان، کارکنان دادگاهها که در مجموع 3327 اعتراض ثبت شده است. 99

در دهه هفتاد میلادی 32 درصد اعتراضات دانشجویی بودند و 17 درصد اعتراضات کارگری بود و در سالهای 1980 تا 1987، نیز 48 درصد اعتراضات دانشجویی بود در حالی که درهمین دوره اعتراضات کارگری 24 درصد بودند. در سالهای 1988 تا 1992، 22 درصد اعتراضات دانشجویی بودند. ولی در سالهای 1988 تا 1992، 35 درصد اعتراضات و اعتصابات کارگری بودند (منبع قبلی)

تاثیر مبارزات کارگران ماشین سازی هیوندا و کارگران کارخانجات نساجی در تغییر اصلاحات 1987 تاثیر به سزایی داشته است. در منطقه السون که بیشتر بخش صنایع تجاری در آن تمرکز دارد بیشترین اعتراضات کارگری شکل گرفت به خصوص در صنایع متال و پتروشیمی. در همین زمان بود که درگیری زنان فعال کارگری با رهبران جنبش کارگری شکل گرفت و بسیاری از نقدهای روشنفکران دانشگاهی متوجه سندیکاهای مردسالارانه شد که در مقاله مبارزات زنان درکره جنوبی به آن پرداخته میشود.

جنبش اصلاحات سیاسی بر روی جنبش سندیکایی نیز تاثیر گذاشت. به خصوص جنبش سندیکایی با نگاه نقادانه ای، برخورد و تحلیل اکونومیستی خود را با نهاد سندیکایی بازبینی کرد. آنا آگاهی سیاسی خود را بسیار پایین ارزیابی کردند. این درک پایین سیاسی بر استقلال سندیکاها تاثیر گذاشته بود. در همین راستا بود که بعد از تغییر اصلاحات سیاسی، بسیاری از فعالین کارگری بنیان تشکلها ی مستقل کارگری را گذاشتند. 100

عمل مستقیم کارگری و پیشرو بودن کارگران در سال 1987 توانست تغییر اساسی در روابط کار و سرمایه در کره جنوبی بوجود آورد. کارگران توانستند متشکل تر، قوی تر، مبارزه جویانه تر و مستقل تر در خارج از چهارچوب روشنفکری حرکت کنند.

مدیریت سرمایهداری بعد از اعتراضات کارگری که مبارزات عبارت از شکایت در اتحادیه است، سیستم روابط کارگری در محیط خود را تغییر داد سپس در سال 1990 روابط کارگری را تاسیس کرد و موارد کارگری را منطقه ای کرد. استراتژی جدید سرمایه این شد که تا حد توان کل نیروی کار را از حالت تجمع در مراکز کار در آورد و کارگران را به صورت منعطف به استخدام در آورد. در همین زمان سیستم دفاعی خود را به روز کردند و از تجربیات مقابله با مبارزات بلوک شرق و بخصوص کشور لهستان برای سرکوب کارگران استفاده کرد. تا حد ممکن استقلال سندیکا را با زیر ضرب بردند، با احضار متناوب فعالین کارگری به سازمان امنیت و پلیس- بازجوییها ی طولانی و زندانهای طویل المدت جنبش كارگري را مورد تهاجم قرار دادند. در سال 1990 اکثر فعالین کارگری سرشناس یا در زندان بودند یا مخفی شده بودند. رژیم کره اجازه استفاده از وکلا را از فعالین کارگری سلب کرده بود. وضعیت مالیات سالانه فعالین کارگری دائما بررسی میشد. از ژانویه 1990 تا ژانویه 1991، 48درصد تشکلات کارگری از بین رفت و اعضای سندیکا45 درصدکاهش یافت. (منبع قبلی ص 190)

رژیم کره در سال 1989 اقدام به تقویت انجمن تشکلهای صنایع کره و فدراسیون کارفرمایان کره نمود. کارفرمایان با شعار» نه کار و نه حقوق » و عدم اجازه برای پرداخت بیش از دو درصد حقوق برای عضویت در سندیکا، عملا سندیکاها را با مشکل مواجه کردند. خرید نیروی کار منعطف بر اساس قطعه کاری موضوع جدی جنبش کارگری شد و از سال 1990 رژیم با وارد کردن نیروی کار مهاجر و مقابل هم قرار دادن کارگران سیاستها ی خود را دنبال کرد. کارفرمایان گروه چبولی با شعار» جنبش فرهنگی کمپانی «101 سعی کردند از طریق مبارزه فرهنگی بر روی مسائل خانواده، فرهنگ، سمبلهای اجتماعی، زبان و ملیت بر روي جنبش کارگری کره تاثیر بگذارند. دادن کمک هزینه، مسافرتهای تفریحی، فستیوالهای موسیقی در کلوپهای خانوادگی و فرستادن کارگران به خصوص به کشورهای سابقا کمونیستی و فرستادن کارگران برای آموزش به جزایر تفریحی برای آموزشهای شناخت مشکلات و حل مشکلات در چارچوب جامعه سرمایهداری و آموزشهای ایدئولوژیک تامول 102به کارگران اوج گرفت، این آموزشها برای بازگشت به کره ای بود که «همیشه در معرض خطر قرار دارد و باید از کلیت اش حفاظت شود». ( منبع قبلی 193)

مشابه این برنامه را به شکلهای گوناگون میتوان در جنبش کارگری کشورهای مختلف مثال زد. مانند فعالیتهای خانه کارگر و انحمنها ی کارگری دست ساز دولتی در ایران. سرمایه توانسته بود که سندیکاها را تضعیف کند، جنبش کارگری که در سال 1987، 7883 سندیکا تشکیل داده بود و اعضایش 1.932.000 بود از 18.2 درصد کل جنبش به 11.2 در سال 1997 رسید. در دسامبر 1996 و ژانویه 1997، کره جنوبی بزرگ ترین تجربه اعتصاب سازمان یافته در تاریخ خود را داشته است، زمانی که کارگران در صنایع خودروسازی و کشتی سازی در اعتراض به انعطاف پذیری ساعات کار و محدودیت حقوق کار که به کارفرمایان امکان بیشتری برای اخراج آسانتر کارگران میداد، دست به سازماندهی وسیع زدند. اعتصاب با لغو قانون کار توسط دولت به پایان رسید. در 26 دسامبر 1996 چند روز قبل از تعطیلات سال جدید دولت مرکزی در مجلس بدون هیچ گونه مخالفتی، قانون کار جدید را در عرض 7 دقیقه تصویب کرد. در قانون کار جدید قدرت کارفرما به حدی رسید که امکان بیشتری برای اخراج نیروی کار را داشت و میتوانست کارگر را با قرارداد موقت استخدام کند. کنفدراسیون شوراهای کارگری ( کی سی تی یو) در همان روز جلسه گذاشتند و اعتصاب عمومی را اعلام کردند و 145 هزار کارگر از کارگران کارخانه ماشین سازی هیوندا و کیا همان روز به اعتصاب عمومی پیوستند. فردای همان روز فدراسیون کارگران کره ( اف کی تی یو) به اعتصاب پیوست و 372 هزار کارگر به این اعتصاب پیوستند. این اولین اعتصاب عمومی بزرگ بعد از جنگ جهانی دوم بود. تاثیر اعتصاب به حدی بود که دولت در 21 ژانویه 1997 قانون کار جدید را لغو کرد.( منبع قبلی ص 199 ) این اعتصاب عمومی توانست در سراسر دنیا تاثیر خودش را بگذارد و آی سی اف تی یو به همراه آی ال او یک هیئت بررسی به کره فرستاد. به تبعیت از اقتصاد جهانی و پایین آوردن هزینه کار، دولت کره دست به تعدیل اقتصادی زد و بسیاری از نیروهای کار را در بخشهای متفاوت اقتصادی اخراج کرد. کره نتوانست خواستهها ي صندوق بین المللی پول ( آی ام اف ) را برآورده کند. در همان سال صندوق بین المللی پول 57 بیلیون دلار کمک مالی به دولت کره جنوبی داد. اما سندیکاهای کارگری با هم توافقی کردند که از لحاظ تاریخی برای جنبش کارگری مشکل ساز شد. در این توافق اخراج کارگران تا سال 2000 به تاخیر میافتاد ودر مقابل سندیکاها  روابط كار را ميپذيرفتند.این توافق در بدنه جنبش کارگری، به خصوص در بخش ماشین سازی اعتراضات بسیاری راعلیه رهبری سندیکاها  بوجود آورد و کلیه رهبران در انتخابات بعدی رای نیاوردند. در سال 2000، 52درصد نیروی کار را کارگران پاره وقت تشکیل میدادند.

در سال 2000 شورای فدراسیون کارگری کره (کی سی تی یو) انتخاباتش را برگزار کرد و در انتخابات دن بیوینگ هو(Dan Byung Ho) با شعار مبارزه برای لغو کار موقت، نیمه وقت و غیراستاندارد و حمایت از جنبش بیکاران و با شعار همبستگی با کارگران موقت(Precarious)فعالیت خود را شروع کرد. بعد از تحمیل قرارداد صندوق بین المللی پول ،دولت کره برای خصوصی سازی و تعدیل اقتصادی همطراز با کشور امریکا خیز برداشت. جنبش کارگری کره از سال دو هزار سعی کرد از فعالیتهای کمپینی جنبش کارگری امریکا استفاده کند و بسیاری از تاکتیکهای خود برای مبارزه با کمپانیهای چند ملیتی را از جریانات امریکایی کپی برداری کرد. بخشی از این دیدگاهها  توسط فعالین جنبش کره ای که در امریکا درس میخوانند و در جامعه امریکا کار میکنند، وارد جنبش کارگری کره جنوبی شد. 103

در سال 2000 کمپانی تله کام 7000 کارگر دائم را تبدیل به کارگر موقت کرد، سندیکا دست به اعتصابی زد که 517 روز طول کشید. آنان تمامی تاکتیکهای رادیکال را به کار بردند اما موفق نشدند. نمونه دیگر 250 کارگر الکتریک که سازنده رادیو الکترونیکی بودند و کارفرما این کارگران را به کارگر موقت تبدیل کرد و آنها 1895 روز در اعتصاب بودند. سندیکا در جمعبندی خودش از عدم موفقیت سه نکته را اعلام کرد:

1 عدم حمایت کارگران ثابت

2- ایزوله شدن کارگران در میان جنبش عمومی کارگری

  1. کمبود موارد قانونی.

سندیکاها از شکست در این مبارزه به این نتیجه رسیدند که در دهه دوهزار سندیکاهای کره سه مدل سازماندهی را برای خود باید برگزیند: سندیکاهای منطقه اي، سندیکاهای صنعتی و سندیکاهایی که بر اساس عضوگیری اعضا در میان زنان، مهاجرین و جوانانی که در محیطها ی کارگری که کارگران غیر رسمی مشغول به کارند پايه گذاري شده بود. پنجاه سندیکای منطقه ای وجود داشت که به کارگرانی متعلق بود که مشاغل آنها و صاحبان کار مشخص بودند. در شهرها و ایالات کره در مجموع سه درصد از نیروی کار متشکل را کارگران غیر رسمی و موقت تشکیل میدهند. سندیکاها تمام سعی خود را میکنند که در فضاهای عمومی برای متشکل کردن کارگران غیر رسمی و نیمه وقت تبلیغ و ترویج کنند و همبستگی خودشان را با دیگر بخشهای این کارگران گسترش دهند، کارگرانی که نیروی کار خود را به صورت موقت، غیراستاندارد، پاره وقت و ارزان میفروشند و بخش عمده آنان را زنان و جوانان تشکیل میدهند و به این ترتیب برای بوجود آوردن نوعی جنبش اجتماعی اتحادیهها ی کارگری برای سازماندهی کارگران بخش غیر استادارد (موقت، نیمه وقت، زنان، جوانان) کوشش میکنند. آنان در سال 2006 دست به جمع آوری کمک مالی زدند و توانستند 4 میلیون دلار جمع کنند که بتوانند این کارگران را سازماندهی کنند. 104

سازماندهی این بخش با شناسایی محیطها ی کار، وجود سندیکا در بخشها ی دیگر و ارتباط گیری با بخش غیراستاندارد در سه بعد انجام میشد:

یک- کار دراز مدت، دفاع از مالکیت عمومی

دو- نقش قوی سندیکا

سه- تاثیر گذازی بر کارگران که یا انجمن یا سندیکای مستقل را قبول کنند.

سازماندهندگان توانستند 4000 کارگر تمیزکار متروها را به عضویت فدراسیون کارگری در بیاورند. تشکل زنان کره توانست سندیکای کارگران جوان کره را تاسیس کند. سندیکای کارگران جوان کره توانست با دامن زدن به اعتصاب در محیطها ی کاری که جوانان در بخش غیر رسمی کار میکردند شرائط كار را بهتر كنند. به طور مثال کارگران بخشها ی اتومبیل سازی هیوندا، کارخانهها ی دوو (Daewoo Motors) و کارگران متال توانستند  دستمزد بیشتری برای اعضایشان بگیرند.

برای سازماندهی بخش غیر استاندارد چند مشخصه برای خود نیز درنظر گرفتند، مانند : فعالین موها ي سر خود را میتراشند، تحصن کردن، آویزان کردن بنر در مکانهای بلند، اعتصاب غذا و در نهایت خودکشی. سازماندهی بخش غیراستاندارد پروسه زمانی طولانی را نیاز داشت، به خاطر اینکه کارفرمایان میخواستند در یک پروسه طولانی سندیکا را برای مذاکره قانونی به رسمیت بشناسند و مهمتر اینکه کارگران را نسبت به مبارزات رادیکال خودشان خسته و ناامید کنند و با اخراج کارگران فعال، بقیه کارگران را از فعالیت کارگری باز دارند. کارگران کره دریافتند برای مبارزه باید به فعالیت دراز مدت فکر کنند که نمونه آن اعتصاب کارگران دستیار معلم * جی ای تی یو بود که از سال 2007 شروع شد و 2076 روز ادامه داشت. 105

اعتصاب 5000 معلم برای به رسمیت شناختن سندیکا توسط کارفرما در سال 2007 شروع شد و 12 نفر از معلمان که مایل به لغو عضویت شان در اتحادیه معلمان نبودند، اخراج شدند .در طول 5 ماه اعتصاب ،مدیریت 17 بار درخواست مذاکره کرد ولی موفق نشد و بعد از 202 روز اشغال محیط کار توسط معلمان، کارفرما مجبور شد 12 دستیار معلم را به کار بازگرداند.

در سال 2006 کارفرما شرکت ای لند *106 2000 کارگر تمام وقت صندوقدار فروشگاههای ای لند را به کارگر نیمه وقت تبدیل کرد که اکثر آنها را زنان تشکیل میدادند. فدراسیون شوراهای کارگری این کارگران را در سال 1993 متشکل کرده بود و فدراسیون اعلام اعتصاب کرد که 510 روز طول کشید. در طول مسابقات جام جهانی سئول کارگران 21 روز در مقابل 41 فروشگاه بست نشستند، 37 نهاد مدنی و فدراسیونهای جهانی کارگری کلیه محصولات این فروشگاهها را بایکوت کردند، کارفرما شکست را پذیرفت و 180 کارگر اخراجی بعد از اتمام اعتصاب به کار خودشان برگشتند و کارفرما 800.000 وان جریمه شد.

از سال 2008 سندیکاها شروع به عضوگیری کارگرانی كردند که از سالمندان نگه داری و مراقبت میکردند، تا سال 2013 توانستند 200هزار کارگر خانگی و 22 هزار کارگر دستیار را عضو اتحادیه کنند که از دولت حقوق دریافت میکنند. این اعتراضات همچنان در سالهای بعد و تا به امروز ادامه داشته و دارد. در زیر به سالشمار برخی از این اعتراضات مروری داریم:

2008

ماه جولای اعتراض کارگران رسانهها  به خصوصی سازی توسط دولت،کارگران معتقدند دولت با هدف اعمال قدرت وکنترل بیشتر بر رسانهها  اقدام به خصوصی سازی میکند.107

22 مه 2009

976 تن از کارگران شرکت سانگ یانگ موتور به مدت 77 روز دست به اعتصاب زدند و کارخانه اتومبیل سازی را اشغال کردند. آنها چندین بار مورد حمله نیروهای نظامی وشبه نظامی قرار گرفتند. سپس توافقی با تایید دادگاه محلی توسط مدیریت و رئیس اتحادیه محلی برای پایان دادن به اشغال امضا شد. اما اوضاع برای کارگران اعتصابی به شدت وخیم شد و دادگاه و پلیس تعداد زیادی از کارگران اعتصابی را تحت تعقیب قرار داده و به جرم 5/4 میلیون دلار زیان برای اشغال و اعتصاب زندانی کرد تا بدین وسیله قدرت اعتصاب و اعتراض کارگران را در آینده مهار و ایستاگی آنان را تضعیف کنند. 108

4 دسامبر 2009

کارگران راه آهن کره بعد از 8 روز اعتصاب، به دنبال اعلام غیر قانونی بودن اعتصاب توسط دولت و حمله به دفاتر اتحادیهها  و صدور حکم بازداشت 15 تن از رهبران اتحادیه به اعتصاب خود پایان دادند. نزدیک به 15هزار نفر از کارگران راه آهن در این اعتصاب شرکت کردند آنان خواهان پذیرفتن قراردادهای دستجمعی توسط کارفرما و جلوگیری از فسخ قراردادهای شغلی خود بودند. 109

11 و12 نوامبر 2010

تظاهرات و اعتراض کارگران، اتحادیهها ی کارگری، دانشجویان و سایر سازمانها ی چپ گرا در سئول با دیگر فعالان بین المللی علیه اجلاس گروه 20 (G20).

15 نوامبر 2010

اعتصاب و اشغال کارخانه اتومبیل سازی هیوندای موتور توسط کارگران رسمی و غیر رسمی کارخانه و اعلام اتحاد و همبستگی بین کارگران و اعلام حمایت بین المللی کارگران از کارگران معترض این کارخانه.

کارگران غیر رسمی قراردادهای موقت دارند. این کارگران 48 درصد از کل کارگران کارخانه را تشکیل میدهند و اخراج آنها برای کارفرما بسیار آسان میباشد. به دنبال حمله و درگیری با پلیس، برخی از رهبران اتحادیه کارگران موقت توسط نیروهای امنیتی و اراذل و اوباش ِشرکت در اثر ضرب و شتم در بیمارستان بستری شدند. اما این امر اراده کارگران موقت را برای احقاق حق شان متوقف نکرده وبه مبارزه ادامه دادند. این مبارزه به ویژه بعد از صدور بیانیه مشترک کارگران رسمی و موقت ،شکل بسیار منسجمی به خود گرفت.

در این اعتصاب قدرت کارگران به طور کامل نشان داده شد. تولید کارخانه به مدت 25 روز تعطیل شد. هزینه این اعتصاب برای کارفرمایان و سرمایه دارها 277 میلیون دلار برآورد شد. بر اساس گزارشها در ماه نوامبر خودروسازان کره ای بدترین فروش را داشتند. .این اعتصاب علاوه بر همبستگی بیشتر بین کارگران اعتماد به نفس بیشتری به کارگران سایر کارخانهها  داد. به گفته یکی از تحلیل گران این گل مبارزه جدید از دانه قدیمی است. 110

24 می2011

بیش از 3000 پلیس ضد شورش به کارگران اعتصابی کارخانه Yoosung در آنسان، جنوب سئول حمله کردند.

14 جولای 2011

نزدیک به 2000 کارگر در یک کارخانه تولید پوشاک متعلق به کره جنوبی در ویتنام دست به اعتصاب در اعتراض به دستمزدهای پایین زدند. پلیس ضد شورش با پشتیبانی بالگردها و توپ آب اعتصاب نشسته کارگران عضو اتحادیه کارخانه قطعات خودرو در کره جنوبی را شکست.111

20 ژانویه 2014

اعتصاب کارگران راه آهن کره جنوبی علیه خصوصی سازی

کارگران راه آهن کره جنوبی یک اعتصاب 22 روزه را سازمان دادند که طولانی ترین حمله در تاریخ این کشور علیه خصوصی سازی بود. گر چه آنها یک پیروزی آشکار بدست نیاوردند، اما توانستند فکر عموم مردم را بر موضوع خصوصی سازی متمرکز کنند.

24 آپریل 2015

260 هزار نفر از کارگران کره جنوبی علیه انعطاف پذیری قانون کار(قانون بازارکار) و اصلاح بازنشستگی دست به اعتصاب زدند. دهها هزار نفر از کارگران اتحادیه در سراسر کشور علیه دولت از محل کار خود اقدام به راهپیمایی کردند. دولت در نظر داشت برای اصلاح سیستم بازنشستگی کارکنان خدمات عمومی و معرفی ساعات کار انعطاف پذیرتر اقدام کند.

21 نوامبر 2015

در سحرگاه 21 نوامبر نیروهای پلیس دولت کره جنوبی به دفاتر کنفدراسیون اتحادیهها ی کارگری KCTU, KPTU و سایر اتحایهها  حمله و به بازرسی و مصادره این دفاتر به روش حیرت انگیزی اقدام کردند. بیانیهها ی متعددی از سوی اتحادیهها ی کارگری سراسر جهان در محکومیت حمله پلیس دولت کره جنوبی به دفاتر اتحادیهها ی کارگری منتشر شد. رییس جمهور گسترش اعتراضات کارگری در سراسر کره جنوبی را با داعش مقایسه کرد. پارگ گونها ی به معترضان هشدار داد و تظاهرات ضد دولتی را ناشی از نفوذ «عناصر تروریستی » اعلام کرد.

با اشاره به تظاهرات توده ای که در سئول 10 روز قبل صورت گرفته بود، پارک معترضانی را که صورت خود را با پوشیدن ماسک یا پوششها ی دیگر مخفی کرده بودند را به اعضای گروه افراطی بدنام نسبت داد و خواستار ممنوعیت استفاده از ماسک در تظاهرات شد. این تظاهرکنندگان، به دلیل انتشار کتابها ی تاریخ جعلی برای مدارس و اصلاحات بازار کار، دولت را محکوم کردند. درگیریها ی خشونت آمیز میان پلیس و تظاهرکنندگان، که برخی از آنها صورت خود را پوشانده بودند دیده شد.

11 سپتامبر 2016

درگیری میان پلیس و فعالان کارگری و حامیان آنها رخ داد، همانند اعتراضی که در تاریخ 14 نوامبر در شمال مرکزی سئول صورت گرفت. در این اعتراض به اصلاحات کارگری طرفدار کسب و کار، کنفدراسیون اتحادیهها ی کارگری کره (KCTU)، دومین سازمان کارگری در این کشور پس از فدراسیون اتحادیهها ی کارگری کره ای (FKTU)، نقش اصلي را داشت

22 ژوئیه 2016

150 هزار کارگران فلز کار کره جنوبی دست به اعتصاب زدند. اتحادیه کارگران فلزکار کره،فرا خوان اعتصاب عمومی در سراسر این بخش را در حمایت از اعتراضات کارگران هیوندای اعلام كرد .

دهها هزار نفر از فعالین اتحادیه ای در سئول تظاهرات کردند، جمعه 22 ژوئیه 150 هزار نفر از بخش صنايع فلري  دست به یک اعتصاب عمومی درحمایت از اختلاف بر سر حقوق و شرایط کاردر گروه هیوندای موتور زدند.

هیوندای یکی از شرکتها ی چند ملیتی مختلط به نام «چائبول» در بخش صنايع فلزي در کره جنوبی است.

کارگران در کارخانه هیوندای موتورز در اولسان در روز جمعه پیاده روی کردند و به کارگران کیا موتورز، کشتی سازان از هیوندای صنایع سنگین و دیگر شرکتها ی وابسته ملحق شدند. آنها اعلام کردند 26 ژوئیه اقدامات بیشتری برای اعلام اعتراض شان صورت خواهند داد. 112

29 سپتامبر 2016

اعتصابات کارگران راه آهن و کارگران مترو و همچنین کارگران هیوندای موتور باعث آسیب بیشتر به اقتصاد کشور شده است، خسارت مالی از اعتصاب کارگران اتحادیه هیوندای موتور، بزرگترین خودروساز کشور، در حال حاضر به یک رکورد بی سابقه رسیده است: از دست دادن تولید 126هزار اتومبیل به ارزش بیش از 2.78 تریلیون وون (2.53 میلیارد دلار) طی 22 بار اعتصاب در سال 2016. این مقایسه با رکورد قبلی در سال 2012، هنگامی که 12 اعتصاب باعث 1.7 تریلیون خسارت مالی به بار آورد، قابل ملاحظه است.

اتحادیه کارگران خدمات عمومی و حمل و نقل نیز اعتصاب خود را برای سومین روز تمدید کردند. فقط 32 درصد از حمل و نقل ،عملیات حمل و نقل به طور منظم مطابق گزارش وزارتخانه» زمین، زیربنا و حمل و نقل» انجام شد. 113

5 اکتبر 2016

کارگران هیوندای تهدید به اعتصاب سراسری کردند و اعلام کردند در صورتی که دولت حکم اضطراری حق بازگشت به کار کارگران را صادر نکند، دست به اعتصاب سراسری خواند زد .وزیر کار گفت: اگر اتحادیهها ی کارگری و مدیریت موفق به سازش و پایان دادن به اعتصاب نشوند اعتصاب در هیوندای موتور به طور جدی به بخشها ی زیر مجموعه اتومبیل و اقتصاد به طور کلی آسیب جدی وارد خواهد آورد. 114

تعداد زیادی از کارگران کره جنوبی در صنایع مختلف طی روزهای اخیر در اعتصاب بسر بردند، اعتراض به یورش دولت رئیس جمهور پارگ گونها ی به شرایط کار علت اصلی این اعتراضات است. این اقدامات نشانه روشنی از تمایل به مبارزه در لایهها ی گسترده ای از طبقه کارگر با وجود تلاشها ی اتحادیه برای مهار و مانع جنبش شدند میباشد.

رئیس کنفدراسیون اتحادیهها ی کارگری کره، که در حال حاضر مشغول گذراندن محکومیت زندانش برای سازماندهی تظاهرات سال گذشته است برنده جایزه آزادی 2016 ،جایزه بیم یا هراس (Fear Award ) از طرف اتحادیه یونی گلوبال (Global Union) و فدراسیون اتحادیهها ی بین المللی شد.115

اکنون نیز روزهاست که هزاران و شاید میلیون نفر از مردم کره جنوبی در اعتراض به فساد گسترده مالی در خیابانها هستند و خواستار برکناری دولتند. این اعتراضات گسترده جز با همکاری و همراهی تشکلهای مختلف دانشجویی، زنان و کارگری امکان پذیر نیست. آنان پیگیرانه خواستهها ی خود را دنبال میکنند و رسانهها ی سرمایهداری کمترین پوشش خبری را از این اعتراضات گسترده دارد.

  

منابع و زیرنویسها:

1-https://www.theguardian.com/world/2015/oct/28/nepalese-parliament-first-female-president-bidhya-devi-bhandari

2- برای شناخت بهتر جنبش مسلحانه مائوئیستی در دوران معاصر باید به جنبش مسلحانه راه درخشان در کشور پرو پرداخت و این جنبش را بررسی کرد. جنبشی که در دهه هشتاد میلادی شکل گرفت و در سال 2008 افول کرد.

http://www.coha.org/the-rise-and-fall-of-shining-path/

  1. در مطلب بعدی ما به به بررسیس جنبش کارگری آرژانتین خواهیم پرداخت.
  2. شبه جزیره کره از سال 1392 تا 1897 میلادی توسط خاندان پادشاهی چوسون اداره میشد و اسم قدیم این کشور، چوسون و مستعمره کشور چین بود. در سالها ی 1592 تا 1598 توسط ژاپنیها  اشغال شد. در سال 1897 این خاندان نام این کشور را به امپراطوری کره تغییر دادند. قبل از این تغییر نام، جنبش دهقانی دانگهک در سال 1894 شکل گرفته بود. این جنبش یا انقلاب دهقانی یکی از مهم ترین جنبشها ی تاریخی آسیا است. این جنبش دستاورد عظیمی داشت از جمله مالیات گذاری بر روی در آمد ثروتمندان، تقسیم زمین و فشار آوردن بر حکومت چو سون و رهایی از زیر یوغ چین . بعد از جدایی از سیطره چین در سال 1897 به لحاظ فرهنگی به کشور ژاپن نزدیک شد. فرهنگ سیاسی زیر تعالیم اخلاقی کنفسیوس بود، این تعالیم به معنی بوجود آوردن یک رابطهها رمونیک با جهان هستی از طریق سلسله مراتب هرمی، که برای رسیدن به سلسله مراتب اجتماعی بالاتر افراد از طریق سلسله مراتب بوروکراتیک انتخاب شده و در یک سلسله رقابت امتحان پس میدهند. قدرت سیاسی از طریق پادشاه اعمال میشود و اوست که حق رفتن به بهشت را تعیین میکند. در چنین جامعه ای 80 درصد مردم هیچ نقشی نداشتند. این کشور در سال 1910 دوباره توسط ژاپن اشغال شد و تا سال 1945در اشغال باقي ماند که در پنج سال اول آن، وحشتناک ترین فشار بر روی جامعه کره آورده شد. استبداد ژاپنی در تمامی ابعاد این جامعه کره را در بر گرفت، فرهنگ ژاپنی بر کل جامعه حکمفرما شد، مردم کره به عنوان شهروندان درجه دو حساب میشدند و آموزش تاریخ کره و زبان کره ای در مدارس ممنوع و مدارس کره محلی برای واردات محصولات نظری و فرهنگی ژاپن شد، تمامی ارکان رسانهها ی اجتماعی، روزنامهها ، مجلات، اطلاعیهها ، رادیو و سینما زیر نظر ژاپن بود، نژاد پرستی ژاپنی در تمامی ارکان کره نمود داشت، تمامی مشاغل حساس کره در دست ژاپنیها  بود از مدیریت مدارس تا ارکان دولتی، مردم کره باید نام ژاپنی بر روی فرزندان خود میگذاشتند اما حتی بعد از نام گذاری هم آنها را به عنوان ژاپنی به رسمیت نمی شناختند. شعار ژاپنیها  همزیستی و موفقیت با هم تنها یک شعار بود. بسیاری از مدارک تاریخی و ادبیات کره و کتابها  سوزانده شد. کره به زندان و شکنجه گاه سیاسی برای کره ایها تبدیل شده بود. با محاصره ژاپن در 15 اوت 1945 که به شکست ژاپن در جنگ جهانی دوم منتهی شد، کره از اشغال ژاپن آزاد شد اما به دو کشور تقسیم شد. نیروی امریکا در جنوب و نیروی شوروی در شمال شبه جزیره کره مستقر بودند. ژاپن در محاصره نیروهای جنگی بود و تقسیم کره طی سی دقیقه مذاکره مابین شوروی و امریکا انجام گرفت. فرهنگ سیاسی کنفسیوسی یا هرمی سد بسیار مهمی در تغییر ساختار سیاسی جامعه ايجاد کرده بود. کره جنوبی همزمان با اشغال نظامی امریکا از سال 1945 تا 1948 توانست تا حدودی با آزادی مذهب، مطبوعات و احزاب سیاسی آشنا شود.
  3. Republic of Korea

http://www3.nccu.edu.tw/~lorenzo/Hao%20Chinas%20Decision.pdf

  1. http://www.bbc.co.uk/history/worldwars/coldwar/korea_hickey_01.shtml

دولت امریکا هنوز با 47 پایگاه نظامی بیشتریت دخالت را در مسائل کره دارد، البته 17 پایگاه آن در چند سال گذشته بسته شده است.

7-https://en.wikipedia.org/wiki/List_of_United_States_Army_installations_in_South_Korea

8 http://www.theatlantic.com/international/archive/2013/07/what-we-learned-from-the-korean-war/278016/

9 Syngman Rhee

10-Park Chung-hee – military junta

11- https://en.wikipedia.org/wiki/Assassination_of_Park_Chung-hee

12- Change and Continuity in Korean Political Culture An Overview – Hong Nack Kim West Virginia University

روشنفکران کره در دهه هشتاد و نود میلادی در یک زمینه بسیار فعال بودند و آن هم شناخت جامعه خودشان بوده است. مطلب تحقیقی نمی توان یافت که در ابتدا در زمینه جامعه شناسی کره صحبت نشده باشد، الگو برداری در سنت آنها نیست و سعی آنها بر این است که با شناخت از یک جامعه سنتی چگونه میتوان فعالیتها  را پیش برد. شعار اصلی روشنفکران کره این بود که سیستم سیاسی دمکراتیک نمی تواند بوجود آید بدون فرهنگ مشارکت سیاسی و این امر نیز در گرو آگاهگری است. فرهنگ روزنامه خوانی از هر صد نفر پنج نفر روزنامه خوان در سال 1965 به 24 نفر از صد نفر دز سال 1979 رسید بود فرهنگ مشارکت سیاسی و این امر نیز در گرو آگاهگری است. فرهنگ روزنامه خوانی از هر صد نفر پنج نفر روزنامه خوان در سال 1965 به 24 نفر از صد نفر دز سال 1979 رسید بود.

13- Korean Central Intelligence Agency (KCIA)

14- Choi Kyu-hah

15- https://en.wikipedia.org/wiki/Choi_Kyu-hah

16- National Alliance for the Rapid Realization of Korean Independence

17- Liberal Party

18- Democratic Unification Party

19-https://en.wikipedia.org/wiki/Labor_Party_%28South_Korea%29

20-https://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%AD%D8%B2%D8%A8_%DA%A9%D8%A7%D8%B1%DA%AF%D8%B1%D8%A7%D9%86_%DA%A9%D8%B1%D9%87_%D8%AC%D9%86%D9%88%D8%A8%DB%8C

21- http://www7.irna.ir/fa/News/81434058/

22- https://en.wikipedia.org/wiki/List_of_political_parties_in_South_Korea

23- https://en.wikipedia.org/wiki/Democratic_Labor_Party_%28South_Korea%29

24- People’s New Party for Reform

25- https://en.wikipedia.org/wiki/People’s_New_Party_for_Reform

26- Minjoo Party of Korea

27- https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Minjoo_Party_of_Korea&oldid=715675012

28- Park Geun-hye

29- Park Chung-hee

30- Chaebol

31-https://en.wikipedia.org/wiki/Democratic_Labor_Party_%28South_Korea%29

32 https://www.britannica.com/topic/conglomerate-business

33- https://www.britannica.com/topic/chaebol

34-

کتاب رشد و توسعه اقتصادی در کره جنوبی لی گون یانگ ترجمه مرتضی سلطانپور ابیانه شرکت انتشارات علمی و فرهنگی 1386 ص 55

35-http://thediplomat.com/2016/11/south-koreas-most-bizarre-corruption-scandal-yet/

36- کتاب رشد و توسعه اقتصادی در کره جنوبی لی گون یانگ ترجمه مرتضی سلطانپور ابیانه شرکت انتشارات علمی و فرهنگی-1386

37-

بررسی سیاست شهری سازمان همکاری اقتصادی و توسعه کره جنوبی مترجم دکتر حسین محمد پور زندی ناشر رستان 1394

38-رقابتها ی بی حد و حصر در محیطها ی کارگری و اجتماعی به حدی است که روزانه 40 نفر در کره خود را میکشند. این نوع عمل حتی در محیطها ی کارگری افزایش یافته و حتی زهبران کارگری نیز در مقابل اداره کار میسوزانند. کار بجایی رسیده که در مدارس و محیطها ی کار تابوت میگذارند تا دانش آموزان و کارکنان برای ساعتها در آن بخوابند تا تجربه کنند در زنده بودن اشان مرگ را. عکس زیر اعتراض کارگران برای خودسوزس رهبر کارگری در مقابل اداره کار است.

38-http://www.bbc.com/news/magazine-34797017

1987: The Great Workers› Struggle in South Korea

39- The Struggles of Iregularly-Employed Workers in South Korea, 1999-2012 Jennifer Jihye 40.Chun Department of Sociology November 25, 2013

41- irregular employment (bijeonggyujik),

در دهه اول سال دوهزار میلادی ترمنولوژی یا اصطلاح کار غیر استادار یا پرکی ریس یا مشاغل حقوق کم، بدون امنیت شغلی، نبود حمایت قانونی مطرح شد.

– Precarious work https://en.wikipedia.org/wiki/Precarious_work

مبارزه برای کار غیر استاندار در تمامی دنیا به یکی از اصلی ترین مبارزات کارگری تبدیل شده است.

42- the Special Committee on Non-regular Workers (SCNW),

in-house subcontracting

43

شركتها ي چند ملیتي كه در دهه‌ی 60 و 70 قرن بیستم گسترش یافته بودند، سعی در به چنگ آوردن منابع ثروت و مواد خام و صدور كالا به همه جهان داشتند. اين بار نه تنها به كشورهاي تحت استعمار قبل از جنگ جهاني، كه به برخي از كشورهاي شكست خورده و ويران شده از جنگ، چنگ انداختند. اين شركتهاي چند‌مليتي كه حوزه‌ی عملكردشان را به كشورهاي تحت تسلط سرمايه داری گسترش دادند، روزبهروز بزرگتر شدند و به منابع ثروت و مواد خام جديدي دسترسي پيدا کردند. سرمایه‌های آنها به تنهایی بیش از مجموعه‌ی گردش اقتصادی تعدادی از کشورها است (در سال 2003 از صد اقتصاد بزرگ جهان چهل ونه عدد آن شرکتها بودند وشرکتی مانند اکسون اقتصادی بزرگتر از کشوری مانند اسپانیا داشت.)

هر كدام از این شركتها  نيز بخشي از جهان را تحت سيطره خود درآورده‌اند. آنان اين بار نه با چند قرارداد و مقاولهنامه كه با هزاران قرارداد و پيمان‌نامه سعي در كنترل اقتصاد ساير مناطق جهان دارند. پس از سه دهه مطلق‌العنان بودن و گردش نسبتاً آزاد سرمايهها ي اين شركتها در كشورهاي ديگر، گسترش اين سرمايهها  در چارچوب قوانين ملي كشورها با مشكل مواجه ميشود. هنوز بعضي از قوانين ملي كشورها در اثر مبارزات مردمي يا جنبشهاي آزادي بخش و تغييرحكومتها، یا رقابت میان قدرتهای پیروز در جنگهای جهانی، موانعي در جهت گردش بدون قيدوشرط سرمايه ايجاد ميكند. سرمايه‌اي كه به خصوص پس از فروپاشي شوروي و اروپاي شرقي و غارت اين كشورها بسي حجيمتر و بزرگتر شده است و زمينههاي آماده‌تري براي گردش خود در بخش ديگري از جهان يافته است و برای حرکت خود به عرصه‌ی وسیع‌تری نیاز دارد. اين سرمايه‌داري همراه با ديوارهایي مرئي، نظير ديـــــــوار برلين، شروع به برداشتن آخرين ديوارهاي نامرئي مي‌كند. در دوره‌ی پس از جنگ جهاني دوم در اثر مبارزات و جنبشهاي آزادي‌بخش و همچنين آزادي نسبي جنبش‌هاي اتحاديه‌اي و كارگري در قسمت‌هاي مختلف جهان، قوانين حمايتي از صنايع و نيروي كار و منابع و مواد خام بوجود آمده بود. از جمله در ایران مي‌توان به قوانين ملي شدن صنعت نفت، قوانين حمايت از نيروي كار مانند حداقل دستمزد و يا 8 ساعت كار روزانه و يا بيمههاي اجتماعي و اشاره كرد. اما اين آخرين بازمانده‌هاي امتيازات بدست آمده در جريان جنبش‌هاي مختلف اجتماعي، مانعي در جهت گسترش آزاد سرمايه است.

44-Kongdoli

45- Kongsuni

46- Korean Workers The Culture and Politics of Class formation Hagen Koo Cornel university 2001 P12

47Nodongia

48 منبع قبلی صفحه 14

49- این قسمت از کتاب سیرتحولات استعمار جلد دو علیرضا ثقفی است که زیر چاپ است.

50- https://www.scribd.com/document/25522653/South-Korea-Disposable-labour-Rights-of-migrant-workers-in-South-Korea

51-https://en.wikipedia.org/wiki/Gwangju_Uprising

52- Chun Doo-hwanhttps://en.wikipedia.org/wiki/Chun_Doo-hwan

https://en.wikipedia.org/wiki/Chaebol

53-https://archive.monthlyreview.org/index.php/mr/article/view/MR-049-03-1997-07_8

گرچه نویسندگان روشنفکر مانتلی ریویو مانند همیشه نگران تکرار اشتباه کی تی یو سی در دام فدراسیون امریکا بودند ولی تاریخ نشان داد که جنبش کارگری کره نه از دل روشنفکران بلکه از دل طبقه کارگر بیرون آمده بود و نهادهای سرمایهداری نمی توانستند این جنبش را به بیراه بکشانند.

54- Industrial estates of Ulsan

55- Pusan, Changwong and Masan,

1987: The Great Workers› Struggle in South Korea

56- https://archive.monthlyreview.org/index.php/mr/article/view/MR-049-03-1997-07_8

57-Federation of Korean Trade Unions

58- http://kctu.org/kctu

59- https://en.wikipedia.org/wiki/United_States_beef_imports_in_South_Korea

60

کانون مدافعان در تاریخ 23 اوت 2016 طی نامه ای از هگن کو استاد جامعه شناسی دانشگاهها وایی در امریکا که چندین کتاب و مقالات بسیاری در رابطه با جنبش کارگری کره نوشته است سوال کرد که در تمامی مطالبی که در رابطه با جنبش دانشجویی و کارگری کره جنوبی آمده است در هیچ جا اشاره ای به جنبش سوسیالیستی و کمونیستی دانشجویان کره و یا جنبش کارگری نیست؟ آیا این بدان معنی است که گرایش پرو چین یا پرو روسیه هواداری در کره ندارد؟ ایشان توضیح دادند که در تمامی سالهای تحقیق اش هیچ جا به چنین گرایشی برخورد نکرده است اما این بدان معنی نیست که در حلقهها ی دانشجویی کتابهای چپ و مارکسیست مطالعه نشده است که حتما باید مطالعه باشد اما دلیل علنی نبودنش شاید بر میگردد به شرایط امنیتی خود کره.

61-Minjung

62- Silhak – https://en.wikipedia.org/wiki/Silhak

63- Park Chung Hee

64-https://en.wikipedia.org/wiki/YH_Trading_Company

65- https://en.wikipedia.org/wiki/Minjung

66- city of Gwangju, South Korea, from May 18 to 27, 1980

67-

دولت کره جنوبی برنامه سازی بسیاری کرد تا نشان دهد که این تعتراض مردمی توسط ارتش کره شمالی صورت گرفته است که نیروهای اجتماعی اعتراضات وسیعی راه انداختتند برای افشای این سیاست دولت

http://koreajoongangdaily.joins.com/news/article/article.aspx?aid=2971886

68- Chonnam National University

69-https://en.wikipedia.org/wiki/Gwangju_Uprising

70 https://libcom.org/history/1980-the-kwangju-uprising

73- Yun Sang-won

74- http://www.atimes.com/article/the-truth-about-yun-sang-won-and-the-gwangju-uprising-in-1980/

75- Chun Doo-hwan

76- https://en.wikipedia.org/wiki/Chun_Doo-hwan

77- https://en.wikipedia.org/wiki/386_Generation

78- Chun Doo-hwan

79- https://en.wikipedia.org/wiki/Chun_Doo-hwan

80- Change and Continuity in Korean Political Culture An Overview. Hong Nack Kim. West Virginia University

81-Roh Moo-hyun

82- https://en.wikipedia.org/wiki/Roh_Moo-hyun

83- Lee Myung-bak

84- https://en.wikipedia.org/wiki/Comfort_women

85- Minjung

86- Great Struggle

87- https://en.wikipedia.org/wiki/Lee_Myung-bak

88- Korean Confederation Trade Union

89- http://www.icnl.org/research/library/files/South%20Korea/KoreanStudies.pdf

90-

Emergency Decrees, National Security Law, Anti -Communist Law, etc.), the use of military, the Korean Central Intelligence Agency, and the Defense Security Command

91- https://en.wikipedia.org/wiki/March_1st_Movement

92- https://en.wikipedia.org/wiki/Gwangju_Student_Independence_Movement

93- https://en.wikipedia.org/wiki/June_Democratic_Uprising

94- https://en.wikipedia.org/wiki/Lee_Myung-bak_government

95-The People’s Movement Coalition for Democracy and Reunification (PMCDR).

96- the New Korea Democratic Party (NKDP)

97- Kim Dae Jung

اما کیم دا جنگ کیست؟ ایشان از فعالین جنبش دانشجویی دهه شصت بود که در سالهای 1963 تا 1967 نماینده مجلس شد، دولت پارک او را تبعید کرد و در ژاپن به او سوءقصد شد و دولت کره او را ربود و دوباره به کره بازگرداند. وی از سال 1976 تا 1978 در زندان بود. عفو بین الملل او را به عنوان زندانی عقیدتی معرفی کرد. بعد از ترور رئیس جمهور پارک جنگ دوباره به فعالیت سیاسی پرداخت که در سال 1980 دستگیر و به مرگ محکوم شد بعد از اعتراضات بسیار او را به20 سال و بعد 11 سال زندان محکوم کردند. پاپ ژان پل دوم برای آزادی او نامه نوشت. ایشان همان سال به امریکا تبعید شد، در دانشگاهها روارد به تدریس پرداخت. او در سال 1997 رئیس جمهور کره شد.https://en.wikipedia.org/wiki/Kim_Dae-jung

98-http://nvdatabase.swarthmore.edu/content/us-officials-nonviolently-intervene-south-99-korea-protect-leading-dissident-kim-dae-jung-1985

99https://aparc.fsi.stanford.edu/sites/default/files/KDP_Report_%28final%29-1.pdf

100- Korean Workers Hagen Koo Cornel University 2001 P185

101 Company cultural Movement

102- Tamul Ideology 

103- Organizing at the Margins – Jennifer Jihye Chune-Cornell University 2009

104-

The struggles of Irregularly-Employed Workers in South Korea 1999-2012 Jennifer Chun University of Toronto   

105

Jaenung Educational Tutors Union (JETU),

106 * Eland Workers Union, 2007-2009: 510 days

107 http://nvdatabase.swarthmore.edu/content/south-korean-media-workers-resist-privatisation-television-networks-2008-2009

108

https://libcom.org/news/ssangyong-motors-strike-south-korea-ends-defeat-heavy-repression-17082009

109- http://www.themilitant.com/2009/7349/734958.html.

110- http://links.org.au/node/2056

111- http://news.blogs.cnn.com/2011/05/24/riot-police-break-up-sit-down-strike-at-south-korean-auto-parts-plant

112- http://www.industriall-union.org/south-korea-150000-hyundai-workers-strike

113-http://www.koreaherald.com/view.php?ud=20160929000856

114- http://www.theinvestor.co.kr/view.php?ud=20161005000777

115- اتحادیه یونی گلوبال در ژانویه سال 2000 مبتنی بر صنعت بین المللی است ودر حال حاضر بیش از 1000 اتحایه در بیش از 160 کشور در جهان به نمایندگی از 20 میلیون کارگرعضو این اتحادیه میباشند.300هزار نفر از کارگران زیر چتر اتحادیهها ی کره هستند که بخشی از شورای اتحادیهها ی یونی گلوبال هستند میباشند. اتحادیه ملی کارگران رسانهها ، اتحادیه کارگران سلامت وبهداشت پزشکی، فدراسیون کارگران خدماتی،فدراسیون اتحادیهها ی کارگران لوازم تحریر و مالی و…..

نظرتان را درباره این مطلب بنویسید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: