اخبار ایران و جهان

وقتی خون یمنی بی رنگ باشد

reza_rakhshan_09855

دیروز هواپیماهای سعودی در حمله به یک مراسم ترحیم در شهر صنعا، دهها تن از مردم بیگناه یمن را بخاک وخون کشانیدند.برخی از منابع تعداد کشته ها را تا450نفر  هم اعلام کرده اند.والبته بیش از 350نفر هم زخمی شدند.کشتاری که طبق موازین بین الملل مصداق بارز جنایت جنگی محسوب میشود. البته خون  زنان وکودکان وکلا مردم یمن دیر زمانیست که دیگر رنگی ندارد. وقتی که اقای بان کی مون اعتراف می کند بخاطر مشتی دلار مجبور شدیم که نام عربستان را از لیست ناقضان جنایت بر علیه کودکان یمنی حذف کنیم دیگر جای هیچ شبهه ای باقی نمی ماند که در دنیای سرمایه داری ،سود وزیان سرمایه بر همه موازین دیگر ارجحیت دارد.و تنها زمانیکه منافع سرمایه ایجاب می کند دیگر مسائل اخلاقی وانسانی و غیره مطرح میشود.مانند جنگ سوریه که غرب در تلاش است تا با سلطه بر ان هژمونی خود را در منطقه افزایش دهد تا در تقابل با دول رقیب از موضع بالاتری برخوردار گردد.درین راستا با استفاده از مدیای وابسته از تمامی اهرمهای اخلاقی وعاطفی مدد می گیرند تا با ایجاد جنگ روانی ،رقیب را مرعوب سازند.درین رابطه هجمه گسترده رسانها در مورد وقایع حلب را میتوان مشاهده کرد. با این حال ،در مورد جنایت اخیردر یمن هم دول غربی که داد وبیدادشان در مورد وضعیت انسانی سوریه به آسمان رفته است  با اعلام مواضع بسیار محتاطانه و دست به عصا ،تلاش  کرده اند که احیانا سخنی نگویند که  به قبای دولت سعودی بر بخورد.تا مبادا منافعشان در عربستان به خطر بیافتد.اما تاسف بار تر رفتار دوگانه مدیای سرمایه داریست .دیروز در بی بی سی این خبر کلا نادیده گرفته شد .و امروز هم با تقلیل تعداد کشته شدگان تلاش نمود تابعنوان یک خبر عادی از مقابل آن گذر کند.در دیگر رسانه های سرمایه داری هم اوضاع بدین گونه است.این جور رفتارهای دوگانه مبین این واقعیت است که مدیای سرمایه داری بر خلاف ادعای خود در مورد استقلال حرفه ای شان ،بواقع به مانند بلندگو و توجیه کننده اعمال دولت های بورژوازی عمل می کنند.این واقعیت تلخ روزگار ماست.سرمایه داری فقط بمنافع خویش می اندیشد. این منعت مادیست که مشخص می کند که خون چه کسانی ودر چه جاهایی پرنگ باشد و یا بی رنگ.

رضارخشان

18/7/1395

1 Comment on وقتی خون یمنی بی رنگ باشد

  1. حمید محوی // اکتبر 11, 2016 در 12:53 ب.ظ. //

    همکاری رسانه های غربی یعنی رسانه های آتلانتیست با سیاستهای امپریالیستی موضوع تازه ای نیست، در رسانه های آلترناتیو غربی روزنامه نگاران رسانه های حاکم را ( در واقع به خود نظام سرمایه داری تعلق دارند) پتیاره یا فاحشه می نامند. این موضوع کاملاً شناخته شده است. این پتیاره ها اگر نخواهند به سفارشات صاحب کار عمل کنند، البته باید در صف بیکاران ثبت نام کنند. در فرانسه روزنامه نگارانی مثل آلن سورال که در عین حال فعال اجتماعی نیز هستند مخارجشان را از منابع دیگری تأمین می کنند، یعنی از سوی خود مردم یا بخشی از مردم…با فروش کتابهایشان…یعنی موردی که برای مثال برای ما ایرانی ها ممکن نیست. پتیارگی روزنامه نگاران غربی با این وجود هنوز برای خوانندگان ایرانی تازگی دارد و مثل توده های عظیم غربی با چشم ناباورانه به آن می نگرند و هنوز چشم و گوششان به تلویزیون های رسمی دوخته شده، علت این است که تروریسم فرهنکی و پتیارگی اپوزیسیون های ایرانی پنتاگونی به یمن اختناق داخلی در سطح عمومی پیروز شده است. من فکر می کنم که پیشگامان ایرانی باید امکانات بیشتری بخودشان بدهند… نمی دانم شاید تکلیف این رسانه های در سرنوشت سوریه روشن شود، یعنی با شکست جهان تک قطبی، گرچه بعید می دانم… ولی ناممکن نیست، ولی غرب باید از نظر نظامی شکست بخورد…
    علاوه بر این بی رنگ بودن خون یمنی، ایرانی، افغان و پاکستانی صرفاً به پتیارگی رسانه های غربی خلاصه نمی شود، متأسفانه و با روحی رنجیده باید بگویم ما ، فرهنگمان، شیوۀ زیستی و تفکرمان و خاصه تفکر شهادت طلبانه، برای زندگی انسانها ارزشی قائل نیستیم. بخش بزرگی از بی رنگ بودن این مردمان بی دفاع جهان سومی و چهارمی به خود ما باز می گردد. این آن چیزی ست که باید پیش از همه تحول یابد. این آن چیزی ست که باید به آن آگاهی بیابیم.

    دوست داشتن

دیدگاه‌ها بسته شده‌اند.

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: