اخبار ایران و جهان

روی دیگر زندگی در تهران

collage_tehran_09
برای لمس فاصله طبقاتی و درک میزان نابرابری در برخورداری از رفاه در کشور، لزوما نباید راهی مناطق دور افتاده و اصطلاحا زیر پونز نقشه ایران شد.

 به فاصله فقط 10 کیلومتر از تهران پر زرق و برق، روستاهایی را می توان یافت که مردمانش در نهایت فقر و تنگدستی، پر مشقت ترین شغل ها را در بدترین شرایط آب و هوایی برای بدست آوردن کمترین دستمزد بخور و نمیر، به جان می خرند. کارگاه های آجر پزی روستای قاسم آباد تهرانچی، مملو از خانواده هایی است که سابقا در شهرستان خواف به کشت و زرع مشغول بودند اما خشکسالی امانشان را بریده و سرانجام ناگزیر از ترک خانه و کاشانه و مهاجرت به حاشیه تهران شده اند. مردان، زنان و کودکان، کار در کارگاه های آجر پزی را از ساعت 3 نیمه شب آغاز و هر روز سه شیفت کار می کنند در حالی که از زمانی کوتاه برای استراحت برخوردارند. در کارگاه های آجرپزی هر خانواده به صورت هفتگی مبلغ ناچیزی را برای خورد و خوراک دریافت می کند و خانواده ها در اتاق هایی کوچک اقامت دارند، از بیمه هم خبری نیست. شمار مهاجران افغانی نیز در این کارگاه ها قابل توجه است. آجرپزی در عین حال دائمی نیست و یک شغل فصلی است که فقط در 6 ماهه نخست سال تنورش گرم است. ساکنان روستای قاسم آباد با آغاز پاییز و فصل سرما دوباره راهی خانه و کاشانه شان در خواف می شوند تا نیمه دوم سال را سپری کنند با این امید که چک های مدت دار دستمزدهایشان نقد شود. همه رنج های این مردمان سختکوش و مقاوم حاصل خشت های کج اقتصاد است که بنای کشاورزی ایران را سست و آسیب پذیر کرده.

 

telegram_majaleh

1 Comment on روی دیگر زندگی در تهران

  1. مسئلۀ فقر این خانواده ها یک موضوع است و آجر به مثابه مسالح ساختمانی یک چیز دیگراست. روشن است که ایدئولوژی اسلامی مثل بورژوازی داعیه ای در زمینۀ الغای شکاف طبقاتی ندارد، کاملاً بر عکس حیاتشان به همین شکاف بستگی دارد، از این منظر خواص و عوام باید وجود داشته باشد. ولی مسئلۀ آجر از این جهت اهمیت دارد که منطقۀ فلات ایران کاملاً زلزله خیز است، و ساختن خانه های آجری به معنای قتل عمد خواهد بود. از یکسو مدعی می شوند که عضو باشگاه فضائی هستند، و ما دائماً در پست الکترونیک خودمان تبلیغات مربوط به کنفرانسهای علمی بین المللی را دریافت می کنیم بی آن که از محتوای آنها چیزی برایمان بفرستند…و از سوی دیگر می بینیم که در ایران هنوز آجری پزی در اشکال سنتی که شاید به 6 هزار سال پیش باز گردد جاری و ساری است. بوئینگ و ایرباس سفارش می دهند و از سوی دیگر می بینیم که دهقانان ایرانی هنوز با داس گندمهایشان را درو می کنند.
    تأسف ما باز هم بیش از اینهاست زیرا هیچ جایگزین معتبری در 10 هزار و پانسد کیلیومتری دیده نمی شود.

    دوست داشتن

دیدگاه‌ها بسته شده‌اند.

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: