اخبار ایران و جهان

ادعاهای بزرگ,با دستاوردهای کوچک – رضا رخشان

naghd_89jk

.  مگر این اعتصاب غذا در اعتراض به امنیتی کردن فعالیتهای صنفی و تجمعات و اعتصابات کارگران و معلمان ، دستمزدهای زیر خط فقر ، ممنوعیت برگزاری مستقلانه و آزادانه روز جهانی کارگر و روز جهانی معلم، عدم شفافیت و عمل موثر سازمان جهانی کار ILO در قبال نقض حقوق بنیادین کارگران و معلمان ایران و با خواست خارج کردن اتهام «اجتماع و تبانی به قصد اقدام علیه امنیت ملی کشور» و دیگر اتهامات امنیتی از پرونده های مفتوح کارگران و معلمان معترض و برداشتن اینگونه اتهامات جعلی و ساختگی از پرونده های خود و دیگر فعالین کارگری و معلمان زندانی ,صورت نگرفت؟ خب اکنون که بیش از هفتاد روز از اول ماه می می گذرد دستاورد آن چه بوده است؟ اگر قرار باشد از نقطۀ عطفی در جنبش کارگری ایران صحبت شود، کدام نتایج حاصله از این اعتصاب غذا کوچکترین بهبودی به نفع طبقۀ کارگر ایران به دنبال داشته است؟ حتی بزرگترین مبارزات دست جمعی کارگران هم اگر قرار باشد هیچ دستاوردی نداشته باشد نمی تواند به عنوان فصل نوینی در جنبش کارگری معرفی شود تا چه رسد به یک اعتصاب غذای فردی.

توی چند مدت اخیر اگر سایتهای منتسب به چپ را اگر ملاحظه کنید متوجه میشوید که تبلیغات خیلی سنگینی از طرف بخش قابل ملاحظه چپ در حمایت از اعتصاب غذای جعفر دیده میشود. این اعتصاب غذا را فصل نوینی در مبارزات توده کارگر می خوانند و شب وروز به تمجید از آن می پردازند.

اولا از اینکه اقای عظیم زاده ازاد شده بسیار خوشوقتیم. دوما مگر این اعتصاب غذا در اعتراض به امنیتی کردن فعالیتهای صنفی و تجمعات و اعتصابات کارگران و معلمان ، دستمزدهای زیر خط فقر ، ممنوعیت برگزاری مستقلانه و آزادانه روز جهانی کارگر و روز جهانی معلم، عدم شفافیت و عمل موثر سازمان جهانی کار ILO در قبال نقض حقوق بنیادین کارگران و معلمان ایران و با خواست خارج کردن اتهام «اجتماع و تبانی به قصد اقدام علیه امنیت ملی کشور» و دیگر اتهامات امنیتی از پرونده های مفتوح کارگران و معلمان معترض و برداشتن اینگونه اتهامات جعلی و ساختگی از پرونده های خود و دیگر فعالین کارگری و معلمان زندانی ,صورت نگرفت؟ خب اکنون که بیش از هفتاد روز از اول ماه می می گذرد دستاورد آن چه بوده است؟ اگر قرار باشد از نقطۀ عطفی در جنبش کارگری ایران صحبت شود، کدام نتایج حاصله از این اعتصاب غذا کوچکترین بهبودی به نفع طبقۀ کارگر ایران به دنبال داشته است؟ حتی بزرگترین مبارزات دست جمعی کارگران هم اگر قرار باشد هیچ دستاوردی نداشته باشد نمی تواند به عنوان فصل نوینی در جنبش کارگری معرفی شود تا چه رسد به یک اعتصاب غذای فردی.

قبل از آن لازم به یاد آوریست همانطور که اعتصاب کنندگان اعلام کرده اند تقریبا هیچ خواست شخصی در شروع آن مطرح نبوده است بلکه خواسته هایی که عموما مربوط به وضعیت اسف بار طبقه کارگر و معلم هستند، اعلام شده بودند.با این همه، توی سنوات اخیر بسیاری از فعالین سیاسی و مدنی در زندان به دو دلیل مشخص دست به اعتصاب غذا می زدند. اول اینکه خواستار ازادی ویا اعاده دادرسی منصفانه میشوند ودوم اینکه خواستار بهبودی شرایط زندگی خود در زندان هستند که در اعتصاب اخیر اصلا بحث این جور مسائل در میان نبوده است. اما در عالم واقع وپس از پشت سر گذاشتن شصت وچند روز ، نتیجه این اعتصاب غذا در نهایت به خواسته های فردی شخص اعتصاب کننده ختم شد. یعنی ازادی واعاده دادرسی. با این حال ، این پرسش در اینجا به ذهن می رسد که ،مگر این افراد نمی دانستند که ادعاهایی که مربوط به وضعیت کلی طبقه کارگر است از طریق عمل فردی، یعنی اعتصاب غذا ممکن نمی باشد؟ با این حساب، آیا نتیجه این اعتصاب غذا را باید دستاوردی شگرف و تاریخ ساز در امر مبارزات طبقاتی بدانیم؟ ازاینکه رفیق ما ازاد شده است باید خوشحال بود. خب این چه نفعی وچه ربطی به کل طبقه کارگر دارد؟مگر چند درصد از کارگران درگیر این اعتصاب غذا شده بودند؟ کدام تجارب جمعی به تجارب جنبش کارگری اضافه شده است؟ در کدام کارگاه یا کارخانه در نتیجۀ این اعتصاب تشکلی کارگری شکل گرفته است؟ کدام یک از قوانین بر علیه کارگران لغو شده است؟ هیچکدام.

بعدش هم در اعتصاب غذا هایی که سایر فعالین سیاسی مدنی انجام میدادند معمولا این نتایج شخصی تحصیل میشد که بهترین نمونه آن اعتصاب غذای اکبر گنجی بود. حتی اگر اکبر گنجی برای مطالبات عمومی طبقۀ سرمایه داران هم اعتصاب کرده بود نتیجۀ آن همان آزادی خودش و بعد هم راهی خارج از کشور شدن بود.  خب از جنبه نتائج فرق این اعتصاب غذا با سایرین چیست؟ بعدش هم ایا اعتصاب غذا برای کارگر نان میشود؟ یا موجب میشود که قرار دادهای سفید امضا برچیده شود؟ و یا دیگر خواسته هایی که بقول لنکستن هیوز با ترس وریش گرو گذاشتن ایجاد نمیشوند.نه امروز ونه فردا ونه هیچ وقت دیگر؟. من معتقدم تا زمانیکه طبقه کارگر متشکل نشود .و این تشکلها, نمود عینی نداشته باشند و صاحب وزن اجتماعی اقتصادی و سیاسی نشوند,تا قیامت در برین پاشنه می چرخد.در مورد این جریان همانطور که قبل گفته شد این پروژه در راستای قهرمان سازی از سوی طیف چپ دنبال میشود.و گرنه نتایج عینی آن, از قبل قابل پیش بینی بود .

در این اعتصاب غذا معلوم شد که از نقطه نظر چپ چه شرایطی برای رهبر شدن در طبقۀ کارگر لازم است. جعفر نه تاکتیک و استراتژی مبارزاتی معینی را پیش پای طبقه کارگر گذاشت و نه راه های دستیابی به تشکلهای نیرومند کارگری را نشان داده بود. با این حال چپ مدال رهبری طبقه کارگر را به گردن او آویخت و فداکاری و قهرمانی فردی او را برای اعلام رهبری کافی می دانست. این یعنی ضربه زدن به جنبش کارگری. کدام کارگری می تواند یک تنه به جنگ دولت و طبقۀ حاکم برود و اعلام کند که تا به آخر دست از اعتصاب غذا نخواهد کشید؟ کدام کارگر مرد یا زنی می تواند زن یا شوهر و فرزندان خود را گرسنه و به امان خدا رها کند و نقش هرکول را بازی کند؟ کدام تشکل و سازمان کارگری است که می تواند خانواده های کارگرانی را که درگیر اعتصاب و زندان هستند مورد حمایت خود قرار دهد؟ کسی که اینها را نمی خواهد ببیند و برای کارگر از فداکاری روضه می خواند، دوست کارگران نیست، می خواهد سوار کارگران شود.

و یه سئوال اساسی که در پایان مطرح میشود اینکه، پروسه اعتصاب غذایی که با تبلیغات گسترده بشارت یک ناجی برای طبقه کارگر می دهد.کسی که عیسی وار برای رفاه وآسایش دیگران سخیتهای فراوانی بر خویش تحمیل می کند و شب و روز هم  از طرف مدیای چپ گرفته تا راست مانند بی بی سی وصدای امریکا و رادیو فردا ودیگران  برین طبل می نوازند. حال که به نتیجه نگاه می کنیم، ایا موجب سر خوردگی ویاس طبقه کارگر نمی شود؟ ایا کارگران آنرا شکستی دیگر در زندگانی خویش تعریف نمی کنند؟ به راستی اگر کارگران این مبارزه را مبارزه طبقه خود بدانند به جز ناامیدی هیچ نتیجه ای نخواهند گرفت. چه خوب که طبقۀ کارگر ایران این مبارزه را مبارزه خود ندانست و پیروزی و شکست خود را به آن وصل نکرد.

با آرزوی پیروزی مبارزات کارگری

رضارخشان

16/4/1395

telegram_majaleh

1 Comment on ادعاهای بزرگ,با دستاوردهای کوچک – رضا رخشان

  1. اصلاً مگر جعفر عظیم زاده آزاد شده است، مگر پرونده ی او بسته شده است؟ مگر همین دو روز پس از شروع مرخصی او از طرف دادگستری ساوه به همان اتهامات احضار نشد و دو هفته به او برای دادخواست مهلت نداده اند؟ این نوشته وانمود می کند که عظیم زاده به رغم هدف های اجتماعی اعتصاب خود به خواسته های فردی اش رسید و ضرورتی ندارد مبارزه ی او را فصلی نوین در مبارزه کارگران بخوانیم. تا ببینیم منظور از فصل چیست؛ اگر کسی انتظار داشته باشد با اعتصاب غذای یک فرد جهانی بیکباره دگرگون شود، نه این فصل نوینی نیست؛ ولی اگر همانطور که خود نوشته اعتراف کرده است برای اولین بار این اعتصاب غذا با هدفی اجتماعی انجام شده است، بله خود همین اولین بار و رسیدن به این فاز کیفی که فرد اعتصاب کننده هم تعلق تشکیلاتی خود را به اتحادیه ای غیرقانونی اعلام می کند و هم جمع کردن غیر قانونی امضا از ۴۰ هزار کارگر را اعلام می کند و هم حکومت را متقابلاً متهم می کند که به رغم قانون حق ندارد این اعمال را اقدام علیه امنیت ملی جلوه دهد و حق ندارد مبارزین کارگری را زندانی کند، بله خود همین فاز کیفی یک سر فصل نوین است.

    دوست داشتن

دیدگاه‌ها بسته شده‌اند.

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: