اخبار ایران و جهان

جنگ طبقاتی در فرانسه

france_arbeiter
بیش از نیم میلیون دانشجو، دانش‌آموز و کارگر طی چند هفته گذشته به خیابان‌ها آمده‌اند، و اعتصاب، تحصن، اشغال و درگیری با پلیس یک رویداد روزانه شده است. آنچه که رخ می‌دهد یک درگیری سیاسی بین طبقه کارگر متشکل و دولت برای مسیر آینده سرمایه‌داری در فرانسه است. لغو قانون معروف ۳۵ ساعت کار در هفته توسط یک دولت «سوسیالیست» بیش‌ترین توجه را بخود جلب کرده، اما این تنها یک بخش از تلاش دولت برای بازنویسی اساسی کل قانون کار است.

منبع: مورنینگ استار
۱ ژوئن ۲۰۱۶

تارنگاشت عدالت 

 جنگ طبقاتی در فرانسه

نبرد جاری در خیابان‌های فرانسه باید بویژه برای همه بخش‌های جنبش کارگری بریتانیا جالب توجه باشد.

بیش از نیم میلیون دانشجو، دانش‌آموز و کارگر طی چند هفته گذشته به خیابان‌ها آمده‌اند، و اعتصاب، تحصن، اشغال و درگیری با پلیس یک رویداد روزانه شده است.

آنچه که رخ می‌دهد یک درگیری سیاسی بین طبقه کارگر متشکل و دولت برای مسیر آینده سرمایه‌داری در فرانسه است.

لغو قانون معروف ۳۵ ساعت کار در هفته توسط یک دولت «سوسیالیست» بیش‌ترین توجه را بخود جلب کرده، اما این تنها یک بخش از تلاش دولت برای بازنویسی اساسی کل قانون کار است.

دو ماه اعتصابات مستمر وضعیتی بوجود آورده که در آن ۸ پالایشگاه نفت و ۱۶۰۰ جایگاه فروش بنزین-بیش از ۲۰ درصد کل- خالی شده‌اند.

پلیس اکنون به اعتصاب در مارسی حمله کرده است، و مانوئل والس نخست‌وزیر اعلام کرده که قانون کار جدید پس گرفته نخواهد شد و با قهر به اعتصاب‌ها پایان داده خواهد شد.

نفت‌کاران اعتصابی در سراسر فرانسه خدمات را مختل‌کرده‌اند، و دانش‌آموزان ۲۰۰ مدرسه را تعطیل کرده‌اند.

به علت اعتصاب کنترل‌کنندگان ترافیک هوایی، طی دو هفته گذشته پروازها از فرانسه و به فرانسه لغو شده است.

پلیس بطور گسترده از گاز اشک‌آور و توپ آبی استفاده می‌کند. صدها نفر در نانت، تولوز و رن دستگیر شده‌اند و درگیری‌ها در پاریس عادی شده است.

تظاهرات هفتگی ادامه دارد، و تعداد تظاهرکنندگان به ۱,۲ میلیون نفر تخمین زده می‌شود.

جوانان فرانسه با بازار کار انعطاف‌پذیر مخالفند. نود درصد قراردادهای  جدید کار کوتاه مدت بوده و معمولاً برای سه ماه می‌باشند.

تقاضا برای قراردادهای دایم یکی از شعارها است.

تغییرات در قانون کار با فرمان ریاست جمهوری و با دور زدن پارلمان صورت گرفته، رویه‌ای که به استثنای دوره‌های وضعیت فوق‌العاده ملی، بندرت بکار گرفته شده است.

دولت رییس‌جمهور فرانسوا اولاند به استدلال کلاسیک نولیبرالی برای رقابتی کردن بیش‌تر اقتصاد داخلی متوسل شده است. این توهم درباره حمایت اتحادیۀ اروپایی از حقوق کارگران را برملا می‌کند.

برای کسانی که هنوز می‌گویند خروج بریتانیا از اتحادیۀ اروپایی با آزاد‌گذاشتن دست کارفرمایان حقوق کارگران را تضعیف خواهد کرد، توضیح این‌که چگونه اتحادیۀ اروپایی می‌تواند به دولت «چپ» فرانسه اجازه بدهد با این ددمنشی به قانون کار حمله کند کمی حیرت‌انگیز خواهد بود.

البته کارگران بریتانیایی که اکنون بطور متوسط ۴۳,۶ ساعت در هفته کار می‌کنند، باید با رشک به قوانین آن‌سوی کانال نگاه کنند که کارفرمایان را مجبور می‌سازد حتا در چهارچوب یک برنامه عمدتاً نولیبرالی به کارگرانی که بیش از ۳۵ ساعت در هفته کار می‌کنند اضافه حقوق بپردازد.

با توجه به این‌که افکار عمومی قاطعانه علیه دولت است، علایم مصالحه وجود دارد.

سرافکندگی بالقوه دولت طی بازی‌های اروپایی که قرار است کم‌تر از دو هفته دیگر شروع شود، دلیل اعلام افزایش حقوق آموزگاران بمیزان یک میلیارد یورو تا سال ۲۰۱۹ و وعده تسریع مذاکرات تجدید سازمان راه‌آهن ملی فرانسه تلقی می‌شود.

تجدید بودجه قطع‌شده برای تحقیق، و حل اختلاف بر سر بیمه بیکاری هنرمندان نیز ظهور کرده است.

اولاند همچنین در مصاحبه با روزنامه «سود کوئست» گفت که بزودی در کنفرانس شهردارها آهسته کردن قطع کمک مالی به مقامات محلی را اعلام خواهد کرد.

اثرات دو هفته گذشته همچنان نه فقط در فرانسه بلکه در هر کشور پیشرفته سرمایه‌داری، از جمله در این‌جا، احساس خواهد شد. در این مبارزات درس‌های بسیاری برای جنبش و مبارزه ما در این‌سوی کانال وجود دارد.

telegram_majaleh
%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: