سرتیتر

حدیث کارگران معدن طلاق آق دره

Agh-Dareh

این گزارش نگاهی است به وضعیت زندگی و اوضاع معیشتی کارگران معدن طلای آق دره، کارگرانی که خبر اجرای حکم شلاق در مورد آنها، این روزها فضای رسانه ها را پرکرده است.

تأمین ۲۴/ «شیر گوسفند سرطان زاست، آب آلوده است. دستمان به کاری نمی رود، بیکاریم. کاری نیست که خرج زندگی را از دلش بیرون بیاوریم، نه زمینی مانده برای شخم زدن و نه آب و علوفه ای باقی مانده که دامداری کنیم.»

اینها درد دل یکی از کارگران آق دره است، کارگری که هم شلاق خورده و هم این روزها بیکار است.

حدیث کارگران فصلی معدن طلا در آق دره علیا، روستایی در سی و چند کیلومتری شهرستان تکاب آذربایجان غربی طولانی است، بی بهره از کار، زمین و در آمد  و در محرومیت منطقه ای مرزی روزگار می گذرانند، صدای دادخواهیشان به هیچ جا نرسیده است  که هیچ، شلاق هم خوردند، جریمه هم شدند، هم  سابقه کیفری پیدا کردند.

دی ماه سال گذشته شرکت پویا زرکان به عنوان پیمانکار اصلی معدن طلای آق‌ دره ۳۵۰ نفر از کارگران فصلی این معدن را به دلیل تمام شدن مدت قرارداد کاری‌شان تعدیل کرد. در اعتراض به این اقدام کارفرما، تجمع گسترده ای توسط کارگران اخراجی صورت گرفت که در نتیجه برخورد عوامل نگهبانی با معترضین، حوالی ساعت ۸ شب روز ششم دی ماه سال ۹۳ یکی از کارگران که تحت فشار روحی وارده شده قرار داشت در اعتراض به از دست دادن شغلش اقدام خودکشی کرد. در آن زمان دادگاه تکاب با شکایت کارفرمابه اتهام ایجاد اغتشاش حدود ۲۶ نفر از کارگران را بازداشت کرد.

همین شکایت کارفرما، باعث شد که حکم جریمه و شلاق برای 17 نفر از همین بازداشتی ها اواخر ماه گذشته اجرایی شود. کارگرانی که ماههاست بیکارند و قرارداد شغلی ندارند،  کارگرانی که تنها دلخوشیان کار در معدن طلایی است که از سال 1383 در محدوده سکونتشان به بهره برداری رسیده، به جرم برگزاری یک تجمع صنفی، تجمعی که حاصل و نتیجه ای هم برای آنها دربرنداشته، شلاق می خورند.

«مدتهاست قرارداد نداریم، فقط یکی از ما 17 نفر این روزها در معدن کار می کند، با بقیه ما قرارداد نبستند، ماههای گذشته خیلی تحت فشار بودیم، به ما مشکوک هستند، همه اتفاقات را گردن ما می اندازند، همه کاسه کوزه ها سر ما شکسته می شود».

از این کارگر که حتی حاضر نیست نام کوچکش جایی نوشته شود می پرسم، چگونه گذران می کنید، منبع درآمدتان کجاست، با تلخندی که از پشت تلفن هم احساس استیصال و غم آن به خوبی منتقل می شود، می گوید: نصف سال آواره کوهستانیم، نصف دیگر سال دربدر شهرهای بزرگ و تهرانیم. چند نفری هم هرسال می رویم بندر دستفروشی می کنیم.  از روستاها و شهرهای دیگر بیش از 1000 نفر در معدن طلا کار می کنند، ولی از آق دره علیا فقط 60 نفر امسال قرارداد دارند و در معدن مشغولند.

این کارگر  تازه از تهران برگشته است، چند روزی یک کار موقت ساختمانی داشته: «معدن در محدوده روستای ماست، به نظر شما این عدالت است که با وجود این همه طلای زیر پاهایمان، آواره و سرگردان شهرها باشیم، شبها روی نیمکت های پارک  بخوابیم و روزها فعلگی کنیم؟»

خانه های کاهگلی روستا سالهاست که از شدت انفجارهای معدن ترک خورده است، خبر شلاق خوردن کارگران که رسید، این ترک ها عمیق تر شد، شلاق هم یک سرطان دیگر بود ، یک آلودگی دیگر، حاصل همان طلاهایی که زیر پای روستاییان آق دره علیا، زیر خاک خانه های آنها خوابیده است.

این روزها رسانه ها پر شده است از اخبار این شلاق خوردن، چند تا از  تشکل های رسمی کارگری هم در اعتراض به این حکم بیانیه و اطلاعیه صادر کرده اند، انگار همین امروز صبح هم مدیرکل استان آذربایجان غربی به دلیل بی اطلاعی از اجرای این حکم شلاق برکنار شده است،  همه فعالان کارگری همه آنها که دغدغه معاش فرودستان را دارند معتقدند که قوه قضاییه نباید به این پرونده ورود می کرد، معتقدند که صدور حکم شلاق و از آن مهمتر، اجرای این حکم، کمال بی عدالتی و بی قانونی ات.

همه این واکنش ها در عرض همین یک هفته، شاید توانسته باشد کمی این کارگران را آرام کند، شاید هم بتواند مرهم ناچیری باشد بر زخم شلاق های ماموران و معذوران، اما تا وقتی که کارگران آق دره بیکارند، تا زمانی که نصیب آنها از گنجینه طلای زیر پاهایشان، آوارگی و دربدری و داغ مجرمیت باشد، خوشبختی و امنیت واژه  های گنگ و گمنامی هستند که در قاموس دورافتاده منطقه محروم و  مرزی آق دره ، به این زودی‌ها معنا نمی شوند.

منبع: ایلنا، نسرین هزاره مقدم