گوناگون, سرتیتر

«آیا من وطنی داشته‌ام؟»

«آیا من وطنی داشته‌ام؟»

ali_rasouli

از پنجره

هیاهوی کودکان می‌آید

نسیم

صدای کوه‌های مقاوم را می‌رساند:

_سال‌هاست بر این سرزمین

کار می‌کنم

آجر کنار هم میگذارم

مزارع را شیار می‌زنم

لوکوموتیوها را به حرکت وا می‌دارم

و هر روز خسته‌تر می‌شوم

خسته

خسته.

ستاره‌ها عریان می‌شوند

ابرها میگریزند

آویشن‌ها از شبنم آبستند

ماه از میان برگ‌های سپیدار به سختیِ پیشانی‌ام می‌خورد

به تپه‌های دوردست می‌نگرم

به سوسوی چراغ های معدن

و یقین دارم:

_ حق با مردم است

با کسانی که در دست‌هایشان زخم دارند

و شبانه سیاهی زغال

و بوی خستگی را به خانه می‌آورند

کسانی که هرگز از این خاک سهمی نبرده‌اند_.

برف‌ها بر قله‌ها آب می‌شوند

گل‌ها کژی‌ها را پوشانده‌اند

گرما تنم را سیاه می‌کند

بناها اوج می‌گیرند

و من بازخسته می‌شوم

خسته

خسته.

می خواهمیک سپیده‌ هم که باشد

کار را رها کنم

زیر درختان پرشکوفه به خواب روم

به تو فکر کنم عشق من

به لبخندهایت و خال‌های ریزِ روی شانه‌ات

به چشمانت که جستجوگر شادی‌های منند

به مرزهای دورتر

و انسان‌های ناشناخته

و خورشید که نگاه همه‌ی ما را بی‌مرز می‌سوزاند.

چنین است که می‌پندارم:

_نمی‌توان برای کار، نان

دوست داشتن

و خستگی

وطنی ساخت_.

«علی رسولی_اورست»

www.alirasoli.com

www.facebook.com/ali1917