سرتیتر

واردات تحت کنترل دولت

«ما باید  از سلاح رسانه‌ای و فرهنگی  برای روشنگری خلق استفاده کنیم». ونزوئلا از پیامدهای  بحران اقتصادجهانی رنج می‌برد ولی سرنگونی رئیس جمهور نیکولاس مادورو هنوز به آسانی مقدور نیست. گفتگوئی با لوئیس بریتوگارسیا

chavez65g

منبع: دنیای جوان

تارنگاشت عدالت

۳ مارس ۲۰۱۶

وقتی که چندین سال با شما صحبت می‌کردم، انتقاد می‌کردید که نمایندگان بولیواری کوتاهی کرده‌اند تا در آن زمان که از اکثریت لازم برخوردار بودند، یک سیستم حقوقی سوسیالیستی را در ونزوئلا برپاسازند. با در نظرگرفتن وضعیت جدیدکه مجمع ملی تحت کنترل نیروهای اپوزیسیون قراردارد، اوضاع را چگونه می‌بینید؟

وقتی که بین‌سالهای ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۱ تقریباً اکثریت مطلق آرا مجلس در اختیار ما بود ، زیرا که احزاب دست راستی آنتخابات را تحریم کرده بودند، یک موقعیت طلائی در اختیار داشتیم. ولی متاسفانه از این موقعیت بهره‌برداری نشد تا قوانین لازم برای بنای سوسیالیسم فراهم گردد. اکنون هرچند‌که اکثریت کرسی‌های پارلمانی در اختیار اپوزیسیون قرار دارد ولی این مسئله مستقیماً مبین تناسب قوای واقعی بین اردوگاه بولیواری و اپوزیسیون نیروهای دست راستی نیست. نیروهای دست راستی توانستند نسبت به انتخابات مجلس سال ۲۰۱۰ تنها ۴  درصد به آرای خود بیافزایند. حدمتوسط آرای آنان در سطح کشور ۵۴ درصد بود ولی این امر باعث شد که آنها به اکثریتی دست یابند که بتوانند هر اقدام قانون‌گذاری که مایل باشند را عملی سازند. این وضعیت بسیار ناخوش‌آیندی است زیرا که به اصطکاک بین قوه‌های دولتی منجر خواهد شد. مجلس قادر خواهد بود وزرا و معاون رئیس جمهور را به مجلس احضار کرده و آنها را برکنار کند، می‌تواند کلیه قوانین مترقی، که جنبش بولیواری در سال‌های اخیر تصویب کرده بود را تغییر دهد. ولی البته ما چون دارای سیستم برابری قوه‌ها هستیم، رئیس جمهور دارای حق وتو است.

اپوزیسیون تهدید می کند که خواستار رای‌گیری در مورد عدم کفایت رئیس جمهور خواهد شد. در کشور ما هرکاربری که از طرف مردم انتخاب شده باشد، پس از گذراندن نیمی از دور مسئولیت خویش می تواند از کار برکنار شود، بشرطی که تعداد کسانی که خواستار برکناری او هستند بیش از تعداد کسانی باشد که او را انتخاب کرده بودند. اپوزیسیون این هدف را مد نظر دارد. هم‌اکنون در این مورد گمانه زنی می‌شود که آیا آنها در این اقدام موفق خواهند شد یا خیر. احتمالاً خیر. رئیس جمهور نیکولاس مادورو در سال ۲۰۱۳ با اختلاف ۱٫۵ درصد در انتخابات پیروز شد ولی یک سال بعد حزب سوسیالیست‌متحده ونزوئلا همراه با هم‌پیمانان خود در انتخابات شهری ۱۱ درصد آرای بیشتری از اپوزیسیون بدست آورد. در نتیجه مطلقاً معلوم نیست که نیروهای دست راستی بتوانند رئیس جمهور را ساقط کنند ولی بدون شک ما با یک وضعیت خطیر روبرو هستیم.

چطور ممکن شد که این وضعیت پدید آید؟

بحران جهانی اقتصاد دامنگیر ونزوئلا نیز شد. قیمت نفت که حدود ۱۰۰ دلار در اذاء هر بشکه بود، اکنون به ۲۳ دلار رسیده است، در حالی که هزینه تولید آن در اذاء هربشکه ۱۸ دلار است. این بدان معنی است که منابع موجود بسیار محدود گردیده و در نتیجه وضعیت را مشکل تر ساخته.

شما در یکی از سخنرانی‌های خود در نمایشگاه بین‌المللی کتاب در هاوانا وضعیت ونزوئلا را با یک فرد محکوم مقایسه کردید که حکم اعدام خود را قرائت می‌کند. به نظر شما، کشور چگونه می تواند خود را نجات دهد؟

حکمی که من از آن سخن گفتم، در این رابطه بود که رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا باراک اوباما ونزوئلا را یکی از کشورهائی نامیده بود که دخالت ایالات متحده آمریکا در آن ضروری است. اوباما علناً گفته بود که باید دست و بال دولت ونزوئلا  را بست و ونزوئلا را خطر فوق‌العاده‌ای برای امنیت ایالات متحده آمریکا اعلام کرده بود. این امری است که به حکم اعدام شباهت دارد.

ولی معتقدم که هنوز محرز نیست که آیا این حکم اعدام اجرا شود یا خیر. از یک طرف قیمت نفت نمی‌تواند برای همیشه این‌قدر نازل بماند. اکثر کنسرنهای نفتی کشورهای صنعتی هم‌اکنون لب پرتگاه فروپاشی قرار گرفته‌اند، زیرا که هزینه تولید آنها در اذای هربشکه۴۰ دلار و شاید بیشتر است. اگر روند قیمت‌ها بر همین پایه بماند ، این شرکت‌ها ویران خواهند شد. فکر می‌کنم که در ۳ یا ۴ سال آینده ما شاهد چرخش روند قیمت‌ها خواهیم بود، زیرا که اقتصاد جهانی هنوز بر نفت تکیه دارد  و نفت در سطح جهان هنوز مهم‌ترین منبع تولید انرژی است. در نتیجه ونزوئلا باید این دوران را پشت سر گذارد و در چارچوب هنجارهای سیستم دمکراتیکی که مورد تائید عمیق همه ماست حرکت کند. اپوزیسیون در انتخابات به اکثریت کرسی‌های پارلمان دست یافت. این واقعیت فوراً به رسمیت شناخته شد. اکنون که نمایندگان آنها در مجلس شورای ملی حضور دارند، باید به سیاست پرداخت.

ما اکنون باید از نظر سیاسی فعال شده و از سلاح رسانه‌ای، فرهنگی  برای روشنگری خلق استفاده کنیم زیرا همانطور که کل جهان با بحران اقتصاد جهانی روبروست، دوران سختی نیز در انتظار ما می‌باشد.

برای جلوگیری از بازگشت به دوران گذشته، کدام وظیفه مشخص در مقابل جنبش بولیواری ونزوئلا قرار گرفته است؟

به نظر شخصی من ضروریست که واردات کلیه محصولات اساسی در کنترل دولت قرارداشته باشد. کوشش برای قراردادن واردات در اختیار شرکت‌های خصوصی و پرداخت ارز زیر قیمت بازار به آنها با شکست روبرو شد. آنها شرکت‌های صندوق پستی تاسیس کردند و اظهارنامه‌های جعلی در مورد واردات اعلام کردند و کارهائی از این قبیل. علاوه برآن باید اولویت ویژه برای مسائل دفاعی و علیه اقدامات نفوذی گروه‌های شبه نظامی و مبارزه با بزهکاری قایل شد. و سرانجام باید وزنه اصلی روی تامین مواد غذائی نهاده شود. ما مجبوریم مواد غذائی وارد کنیم ولی دولت باید واردات و توزیع را کنترل کند و مانع از این شود که کالاها سرمرز ناگهان ناپدید شود.  رئیس جمهور مادورو بر این عقیده است که ۴۰ درصد محصولاتی که تولید و یا وارد می‌شود، سر مرز دست به دست می‌گردد. بسیاری از کالاها در ونزوئلا زیر سوبسید است و برای قاچاقچیان معامله بسیار بصرفه‌ای ‌است که این کالاها را ارزان در کشور ما خریداری کنند و در کشورهای همسایه به قیمت‌های کلان بفروش رسانند. قبل از هرچیز ما نیازمند یک تهاجم اطلاعاتی هستیم تا نشان دهیم که ما در بحران اقتصاد جهانی سنگینی زندگی می‌کنیم و در نتیجه بی معنی است که به نفع دست راستی‌ها رای دهیم. تا بالا رفتن مجدد قیمت نفت امکان دیگری جز از استقامت کردن، صرفه‌جوئی نمودن و صبر و تحمل پیشه کردن وجود ندارد. ولی در آن صورت باید این ثروت را صرف تولیدی کرد که کشور ما را از وابستگی به درآمدهای نفتی رها سازد. این عمده‌ترین معضل ماست و افراد زیادی در ونزوئلا از مدتها پیش لزوم استقلال از درآمدهای نفتی را گوشزد کرده‌اند. ولی این یک وظیفه سنگین و مشکل است که تاکنون از طرف هیچ یک از کشورهای تولید کننده نفت با موفقیت اجرائی نشده است.

اگر ما سال دیگر مجدداً یکدیگر را در نمایشگاه بین‌المللی کتاب در هاوانا ملاقات کنیم، نام  رئیس جمهور ونزوئلا چه خواهد بود؟

نیکولاس مادور. او خواهد ماند.