سرتیتر

چاله فیل

tchalehfil

چاله فیل*

… 33؟.میلیون نفر, در7 اسفند , رنگی دیگر به زندگی خود دادند. 37 سال باید سپری میشد تا این نیرو با همه ی تفاوت هائی که در اندیشیدن , رفتار اجتماعی , نیاز ها و خواسته های بحق شان , در کنار هم, از شرکت در انتخابات بگویند , بخندند , شاد باشند و تصویر ازشرکت خود بگیرند واین یاد مشترک را به اشتراک بگذارند!

این خیل عظیم را رسانه های حکومتی , احزاب قانونی , سازمانهای موازی با حکومت , فرنگی کاران امنیتی با ریشه ای درخاک , شبکه عنکبوتی ترس از فردا, ترس از هیولای درون به سمت صندوق های رای حکومت اسلامی هدایت کرد. این هم پیوندی ریشه در سالهای دور را با خود بهمراه دارد.برای پاسداشت آنچه بر بستر آن رشد یافت ,تکثیر شد.روز رآی گیری , 7 اسفند روز بر داشت محصول بود.آنها ذره , ذره , به انچه در حال وقوع بود نظر داشتند. 37 سال ا ست, هیولا رادر درونشان , روزی می دهند , گاهی هم بر شانه نشاندند , و اینک در کنار هم به پاهایش چسبیده اند تا حرکت اش رابلکه کند کنند.

حکومت زیرک تر از مخالفین خود عمل کرد, بساط اش را پهن نمود و حریف را از» چاله فیل» * خارج کرد.

. مقسّم ,سهم شلاق و شیرینی را بدرستی اجراء کرد. آنچنان , به مذاق حریف مقابل , خوش آمد که , زندانیان خاص در بندشان و حصر شدگان و رد صلاحیت شده ها ,هلهله کنان انگشت هایشان را 7 اسفندی کردند!

هیچ اتفاق خاصی نیافتاد. از دماغ حتی یک نفر خون نیامد . در آرامش کامل انتخابات بر گزار شد. نه بمبی ترکید , نه ستادی به آتش کشیده شد نه اهل خیابانی دستگیر! چرا که 250 هزار پلیس آماده باش , به همکاری با 300 هزار ناظر انتخاباتی , در 430 شهر, 5491424میلیون نفر, ملت ِواجد شرایط رای دادن را تحت کنترل داشته تا بتوانند انتخابات خود را پیش ببرند.

.اصلاح طلبان پس از 88 دریافتند ظرفیت حکومت, مانند ظروف مرتبط , از مجراهای خاصی بهم راه دارد. انها به درون آن تونل ها راه یافتند و از حداکثر ظرفیت خود, به حداقل نیازشان ,که همان سهیم شدن در قدرت , علیرغم بی مهری های عدیده ,چراغ هایشان را برای عبور آزاد در انتخابات غیر آزاد ! «سبز» کردند .

بخشی از شرکت کنندگان در انتخابات , با هر گرایشی , قبل از اینکه از جانب فرد یا گروهی مورد پرسش قرار گیرند , شکل شرکت خویش را بازتاب دادند. انگار از درون در فشار خاصی بوده باشند, واکنش نشان دادند, پس ازهم رنگ شدن با قدرت , سازش و تمکین را هر دم به نمایش می گذارند.

آری تمکین, از فردا همه چیز رنگ تمکین می گیرد. سازش ,تسلیم داوطلبانه را بهمراه دارد. بعد از 7 اسفند , آنهائی که در انتخابات شرکت کرده اند رمز کلید روحانی را درک خواهند کرد که گفت:[دولت برای حراست از آرای مردم همه توان خود را بکار می گیرد. هر مجلسی با هر ترکیبی که با نظر مبارک مردم شکل گیرد برای دولت محترم است.انتخابات نمادی از استقلال سیاسی و حاکمیت ملی کشور است.رقابت تمام شد. امروز روز ساختن ایرانی در شان ایرانیان است]

این تقسیم کار دولت ـ ملت , انرژی به حکومت در جهت پیش برد مقاصد خاص اش را می دهد.فراهم گشتن این آلتر ناتیو, ریشه در حیات انتخابات های گذشته و عملکرد دولت های پیشین دارد.همه ی آن تلاش های انجام یافته دوری از قدرت , حیات خاموش واراما معترض, شقه شده و در7 اسفند , در خدمت قدرت نهاده شد. این جدائی بخشی از جامعه از هم , چهره دولتی و غیر دولتی را در همه ی عرصه ها ی اجتماعی , خود را نشان داد.

7 اسفند را, حداد عادل حذف شده , «جشن سیاسی ملی» نامید. علی لاریجانی گفت: «حضور مردم در انتخابات مایه مسرت است .زیرا نشان میدهد مردم نسبت به سرنوشت خود حساس هستند«!عبدالله نوری» حضور ملی و شرکت گسترده در انتخابات را پیامی روشن قلمداد کردمگر چه اتفاقی افتاد که امروز مردم دوباره مسئله شدند. مگر نسبت به انتخابات های گذشته چند درصد به آمار شرکت کنندگان افزوده شد با در صد متوسط رشد جمعیت؟چه چیزی تغییر کرد که این گونه شگفت زده شدند و هیجان نشان می دهند؟به میدان آوردن چند درصد «رآی خاموش» و انداختن در چاله فیل , نشان از چه معجزه ای دارد؟ در جامعه ئی که در کوچه و خیابان , شاهد بی تفاوتی مفرط به آنچه «کشتار اجتماعی» نامیده می شود را شاهد هستیم , در اندرون جمعیتی که هیچ باور دمکراتیکی را در بر خورد با هم شاهد نیستیم,چگونه است عده ای دست به لایروبی می زنند و آوار بر می آورند . خود را محق می دانند چهره جنایت کاران را بزک کرده , عده ای را بازخرید کنند و عده ای دیگر را پیشمرگ جلوه دهند؟این کجایش تمرین دمکراسی است؟

آنانی که در انتخابات شرکت نداشته اند , بحساب نمی آیند! نه از جانب قدرت , نه از جانب نیروئی که در انتخابات با آگاهی شرکت کرد.آیا آنان نیز مردمی هستند؟ با اهدافی , خواسته های سرکوب شده ای؟ در کدام از بخش ِ پیوند های اجتماعی می توان جایشان داد؟چون» اثر انگشت» ندارند باید پشت خط قرار گیرند؟

تن دادن به این نوع تقسیم بندی , چشم بستن به رنجی ست که در گذرگاه های حیات لانه گزیده است. آری می توان با قبول ستم بر دیگران زندگی کرد. 37 سال است همین رویه پیش روی ماست. اگر جز این بود منادیان تغییر جامعه را اشخاص باسابقه ی قتل و جنایت اشغال نمی کردند.

این نیز بگذرد!

عبارتی که بر دیوار زند انها حک شد .سالها و سالها , فراموشی دردیست که که درمانش یاد آوری ست.

62 سال قبل , دولت ملی دکتر محمد مصدق را , مشتی دلار آمریکائی , عده ای اوباش با همراهی شیخ ها و شحنه ها و روسپیان و چند تیمسار تربیت شده ی کمیسر های نظامی آمریکائی سرنگون کرد . و دیکتاتور توانست 25 سال دوام آورد. امروزنه از آن دیکتاتور خبری است نه از آن نظام شاهنشاهی! اما , ما پس از 62 سال هنوز نیاموخته ایم درست اندیشیدن را!

در انتخاباتی شرکت می کنیم که می دانیم سررشته دارش چه نیروئی ست! به کسانی رآی می دهیم که می دانیم نه یک قرن قبل , دودهه از» کشتارزندانیان سیاسی» شان گذشته است. آنوقت می توانیم پایبند این باشیم که, از یک میلی متر از آزادیئ که به ما ارزانی داشتند پاسداری کنیم؟

کاوه بنائی ـــ رم

*برای شکار فیل ابتدا چاله کنده می شود پس از اینکه فیل درون چاله سقوط کرد زخمی اش می کنند , سپس عده ای دیگر به درمان فیل می پردازند و فیل مورد محبت قرار گرفته و رام شده را از چاله خارج می کنند.