سياسی

يک اٸتلاف جنگى گسترش يافته

15532890277_009fb3bee0_o

نويسنده: کنت هالده بو

مترجم: پيام پرتوى

در حال حاضر ۲۸ کشور جهان عضو ناتو هستند· پس از تلاشى پيمان ورشو براى ۲۵ سال پيش٬ ناتو بر خلاف وعده هاى داده شده در مورد انحلال سازمانش٬ کليه شعارهاى خود را در مورد اٸتلافى دفاعى فراموش نموده٬ گسترش و به اٸتلافى جنگى مبدل گشته است·

تا فروپاشى ديوار برلن٬ ۱۹۸۹ ٬ چهار عضو جديد به ناتو پيوست· پس از آن در مورد انحلال اين اٸتلاف نظامى٬ که در مورد پيمان ورشو رخ داد٬ اميدهايى وجود داشت· همزمان ناتو توسعه اى وحشيانه را آغاز و شمار آن در حال حاضر از ۱۶ تا ۲۸ عضو گسترش يافته است·

ناتو در ضمن ۲۲ کشور را در «مشارکت براى صلح» (PfF) و با «يک اقدام امنيتى عملى» ۱۳کشور را در آفريقا و خاورميانه به يکديگر پيوند داده است·

در آنزمان هنگاميکه آمريکا ۱۹۹۱ ٬ با حمايت کشورهاى اروپايى عضو ناتو٬ به نيروهاى نظامى عراق در کويت يورش برد (عمليات طوفان صحرا) وقايع در انتظار روشن بودند·

رٸيس جمهور آمريکا جرج بوش پدر اعلام نمود: «امروز مشاهده ميکنيم که جهان چگونه بنظر خواهد رسيد· اين نظم نوين جهانى است»

با اين دکترين هيچ اميدى نه براى صلح و نه براى خلع سلاح وجود داشت و دارد· از ۱۹۹۰ ناتو ازيک سازمان رسمى دفاعى به اٸتلافى جنگى با جنگهاى تهاجمى بعنوان ابزار براى کسب مقاصدش در سطح جهان دوباره خود را سازماندهى نمود·

جنگ ناتو در يوگسلاوى٬ ليبى و افغانستان نتيجه ايست از اين نظم نوين جهانى· بمنظور تقويت توان ضربه٬ يک نيروى ضربتى سريع ايجاد شده است: Nato Response٬ Force «نيروى واکنش ناتو» با ۱۳۰۰۰ سرباز- ه آماده جنگ و يک نيروى تقويتى Response Forces Pool «نيروهاى واکنش مشترک» با ۱۶۰۰۰ سرباز٬ که در صورت نياز مکمل تلاشها باشند·

نيروى واکنش ناتو از جمله به هواپيما و کشتيهاى جنگى دسترسى داشته و بايد با دريافت هشدارى فورى قادر به انجام ماموريت٬ در سراسر جهان بر عليه کشورهايى باشد که در مقابل فرامين امپرياليسم شهامت ايستادگى از خود نشان ميدهند· اتحاديه اروپا نيز با هدفى مشابه از چنين نيرويى جنگى برخوردار است· سوٸد در هر دو نيرو مشارکت دارد·

در صورت عدم وجود جنگى در دستور کار٬ قابليتهاى جنگى نيروهاى سريع اتحاديه اروپا و نيروى واکنش ناتو با تمرينات جنگى منظم در سراسر اتحاديه اروپا و بقيه جهان٬ از جمله سوٸد٬ تقويت ميشوند·

پس از ۱۹۹۴ سوٸد با عضويت در «مشارکت براى صلح» همکارى نزديکى را با ناتو داشته است· بر اساس توضيحات رسمى٬ اين سازمان بمنظور «امکانپذير نمودن ترويج يک همکارى ميان ناتو و کشورهاى غير عضو» ايجاد شده است·

در سازمان «مشارکت براى صلح» روسيه و روسيه سفيد نيز٬ بعنوان تلاشى باقيمانده از گذشته بمنظور ادغام کامل اين کشورها در اٸتلاف غرب٬ عضو هستند·

علاوه بر حمايت از ناتو در جنگ٬ ۱۲ کشور در اروپاى شرقى٬ از جمله جمهورى چک٬ مجارستان و لهستان٬ از طريق عضويت در سازمان «مشارکت براى صلح» با ناتو همراه شده اند· کشورهايى که بمنظور عضويت در ناتو در نوبت ايستاده اند عبارتند از گرجستان٬ آذربايجان٬ ارمنستان و مولداوى·

برنامه ريزى شده است که در آينده سوٸد٬ فنلاند و اطريش و هشت کشور ديگر به عضويت ناتو درآيند· ناتو بدين طريق امکانات خود را بتدريج براى سرکوب کليه شورشها بر عليه نظم نوين جهانى که براى بيش از ۲۰ سال پيش تنظيم نموده بود٬ افزايش ميدهد·

در حال حاضر کليه کشورهاى اروپايى بطريقى به ناتو ملحق و تابع آن گشته اند· اين يک اٸتلاف جنگى گسترش يافته و تهدديست بر عليه کليه مردم عاشق صلح در جهان·

ناتو در جنگ: بالکان/يوگسلاوى ۱۹۹۴

۱۹۹۴ نيروهاى نظامى ناتو هواپيماهاى صرب بوسنى را در مرکز بوسنى و هرزگوين سرنگون نمودند· ماموريت ايجاد فضاى پرواز ممنوع بود· يک قطعنامه سازمان ملل متحد با ماموريت «حافظ صلح» يکسال پيش از آن آغاز شده بود· اما نقش ناتو در بالکان در انجام آن تعهد متوقف نشد·

۱۹۹۹ پس از امتناع رهبران يوگسلاوى از امضاى قرارداد موسوم به رامبوییه ناتو يک حمله هوايى ۱۱ هفته اى را بر عليه يوگسلاوى سابق آغاز نمود·

حمله بدون يک اعلام جنگ رسمى آغاز و هرگز مورد تاييد سازمان ملل متحد قرار نگرفته بود· جنگ پس از امضاى قراردادى در شباهت بسيار با قرارداد رامبوییه توسط رهبر يوگسلاوى اسلوبودان ميلوشويچ٬ اما بدون مطالبه اشغال کامل يوگسلاوى٬ بپايان رسيد·

پس از آن «نيروهاى بين المللى حافظ صلح» تحت رهبرى ناتو KFOR «نيروى کوزوو»٬ رهبرى را بمنظور «ايجاد صلح و امنيت عمومى در کوزوو» بدست گرفتند·

ناتو بدون گذارادن وقعى به سازمان ملل متحد نيروهاى غيرنظامى را بمباران و يک ميليون نفر را آواره نمود· و همه اينها براى متوقف نمودن يک نسل کشى اعاديى و بدليل قرارگرفتن تصادفى کشور ميان منطقه اى که آمريکا و اروپا به آن علاقه بسيارى داشتند·

ناتو در جنگ: افغانستان ۲۰۰۱

رٸيس وقت ناتو جرج روبرتسون در ۱۱ سپتامبر ۲۰۱۱ ٬ پس از حمله تروريستى به آمريکا مدعى شد که حملات شامل ماده پنج ناتو ميشد٬ به عبارت ديگر حمله اى بر عليه يکى از کشورهاى عضو ناتو حمله ايست به همه·

آمريکا به تنهايى به هدايت جنگى بر عليه رژيم طالبان در افغانستان تصميم گرفت· پس از شکست رژيم طالبان ناتو از «سازمان ملل متحد اجازه اى مبنى بر ارسال نيروهاى ٽبات به افغانستان» دريافت نمود٬ که به بزرگترين جنگى که تا کنون در آن شرکت نموده است تکامل يافت·

۲۰۰۳ ناتو به گسترش منطقه فعال براى Isaf «نيروهاى بين المللى کمک به امنيت» از کابل تا تمام افغانستان٬ و اغلب ۱۳۰۰۰۰ سرباز از ۵۰ کشور مختلف جهان در آن وجود داشتند٬ تصميم گرفت·

نيروهاى بين المللى کمک به امنيت يک نيروى حافظ صلح وابسته به سازمان ملل نيست· اين نيرو با اينحال از شوراى سازمان ملل متحد ضمانت اجرايى دريافت و در عمل توسط آمريکا رهبرى ميشود· سوٸد نيز با حداکٽر ۹۰۰ سرباز در جنگ شرکت نموده است·

ناتو در جنگ: ليبى ۲۰۱۱

بمبارانهاى ليبى توسط ناتو در مارس ۲۰۱۱ بلافاصله پس از تصويب قطعنامه ۱۹۷۳ توسط شوراى امنيت٬ هدايت شده توسط آمريکا٬ فرانسه و انگليس٬ آغاز شد·

شرايط در کشور تهديدى بر عليه صلح جهانى محسوب نميشد و بهمين دليل شوراى امنيت براى گرفتن تصميم در مورد دخالت مسلحانه در آن قدرتى نداشت· شوراى امنيت قادر به تغيير ضوابط سازمان ملل نيست· بهمين دليل حمله به ليبى نقض قوانين بين المللى بود·

هدف واقعى حمله ايجاد يک رهبرى وفادارتر به غرب و تقويت کنترل بر روى برخى از بزرگترين منابع نفتى آفريقا بود·

بمبارانهاى ناتو توسط «شورشيان» ليبيايى با مقر خود در بنغازى در شرق هماهنگ شده بود· اما آنهايى که کشورهاى عضو ناتو و سوٸد با بمبارانها هوايى٬ اراٸه تسليحات و ديگر کمکهاى خود از آن حمايت نمودند قهرمانان دمکراسى و حقوق بشر نبودند ·

پس از بمبارانهاى ناتو ليبى به کشورى در هرج و مرج٬ که جنگ سالاران محلى با يکديگر و دولت رقابت مينمايند٬ مبدل گشته است·