پرش به محتوا

دلقک ها کاخ سفید را گرفتند!

interviefghw
منبع: دیلی تریبیون (فیلیپین)
۶ ژانویه ۲۰۱۵
نویسنده: کِن فولر
تارنگاشت عدالت
اگر سیاست خارجی ایالات متحده به تراژدی و جان باختن  انسان های بیشماری در این همه کشور نیانجامیده بود، شخص ممکن بود به حالت نیمه شوخی بگوید دلقک ها طی سال ها آن را اداره می کردند. اکنون، اما مدرک روشن در دست داریم که دیوانه ها دیوانه خانه را گرفته اند- یا به عبارت درست تر، دلقک ها کاخ سفید را گرفته اند.اشاره من، البته، به سروصدا درباره فیلم هالیوودی «مصاحبه» است، یک «کمدی» دربارۀ ترور کیم جونگ –اون رهبر کره شمالی.

به طور خلاصه: سونی، شرکت ژاپنی درگیر در تولید، هک شد و ایمیل های زیادی به سرقت رفت، که به سرافکندگی برای چندین مدیر آن انجاميد. سپس، در پی یک تهدید ادعایی علیه ایمنی سینماروها، و امتناع متعاقب سینماهای زنجیره ای از نشان دادن فیلم، پس از رگباری از انتقاد، شرکت موافقت کرد فیلم را آنلاین پخش کند و آ نرا در تعداد محدودی از سینماهای مستقل نشان دهد.

واشنگتن مذبوحانه می خواهد باور کند پیونگ یانگ مسؤول هک کردن سونی و صدور تهدید بود. هنگامی که گروهی که خود را «نگهبانان صلح» می نامد مسؤولیت را به عهده گرفت، برای مفسرین بسیار ساده بود که شانه بالا بیاندازند و بگویند «خوب بله، کره شمالی ظاهراً کار را از طريق دیگران انجام داده است.» سپس اف. بی. آی. ادعا کرد که تحقیقات آن نشان می دهند که پیونگ یانگ در واقع مسؤول هک کامپیوترهای سونی بوده است.»

مشکل این است که بسیاری از کارشناسان سایبری با این موافقت ندارند. کورت استامبرگر، معاون ارشد یک شرکت امنیت سایبری به نام «نورس» به بخش اخیار سی. بی. اس گفت: «ما اطمینان کامل داریم که این حمله کار کره شمالی نبوده است و این که خودی ها کلید اجرای یکی از مخرب ترین حملات در تاریخ بوده اند.»

به گفته استامبرگر، زنی که در ماه مه شرکت سونی را ترک کرد، و برای یک دهه برای شرکت در لوس آنجلس کار کرده بود، احتمالاً مسؤول حمله است. او می گوید: گر چه «اثرات انگشت مشخصی از کره شمالی وجود دارد… اما وقتی آن ها را ردیابی می کنیم معلوم می شود واقعی نیستند.»

گزارش سی. بی. اس به یک فاکت اساسی اشاره می کند، که اکثر رسانه ها نادیده گرفتند: اولاً، هک کنندگان مطلقاً به «مصاحبه» اشاره نکردند، بلکه درخواست پول کردند. این را مشکل بتوان کار کره شمالی دانست. برخی اظهارنظرها در باره فیلم در «نیویورک تایمز» نظر حتا بدبینانه تری دارند و سونی را به داغ کردن بازار برای یک فیلم مشخصاً پیش پا افتاده متهم کردند. یک نظر گفت: «بزرگ ترین غلط اندازی پس از نمایش رادیویی اورسون ولز به نام «جنگ جهان ها».»

اما، بدون توجه به این که مسؤول هک سونی یا صدور تهدید به سینماها که بود، و بدون توجه به این که شخص در بارۀ کیم یا رژیم کره شمالی چه فکر می کند، به نظر می رسد پرسش اساسی فراموش شده است.

به محض این که این داستان به تیتر اول اخبار مبدل شد، من بلافاصله از خود پرسیدم «پاسخ واشنگتن چه می بود اگر کره شمالی یک فیلم درباره ترور باراک اوباما یا (جدی تر) درباره جورج دبلیو بوش یا دیک چنی ساخته بود؟» من شرط می بندم که به جای هک کردن چند کامپیوتر اقدامات سخت تر احتمالاً مرگباری پیش گرفته می شد.»

در زمان نگارش این سطور، تعداد کمی در ایالات متحده این سؤال را از خود می پرسند. یکی از آن ها جاستین مویر است که در مقاله ای در «واشنگتن پست» نوشت: «این نخستین بار است که کشتن یک رهبر خارجی موضوع یک فیلم هالیوودی شده است، و این که حتا طنز چارلی چاپلین درباره آدولف هیتلر در فیلم «دیکتاتور بزرگ» در دهه ۱۹۴۰ ماهیتاً تخیلی بود.

اکثر مفسرین، به جای قبول- محکوم کردن پبشکش- این که خطی که در گذشته عبور از آن غیرقابل تصور بود، نادیده گرفته شده، گله کرده اند که هک کنندگان، هر کس که هستند، حق آزادی بیان «و بیان هنری» (که جوکی بیش نیست) مصرح در متمم اول قانون اساسی را نقض کرده اند، آن ها ظاهراً معتقدند آمریکایی ها حق انکارناپذیر توهین، تمسخر و بی احترامی به همه کس در جهان را دارند، حتا اگر آن ها سران حکومت های خارجی باشند.

به نظر می رسد این نظر مورد قبول سینماروهای روز کریسمس باشد، که بسیاری از آن ها فکر می کردند با تماشای این فیلم مبتذل یک کار بسیار میهن دوستانه انجام می دهند. یکی از مشتریان فیلم در حالی که بلیط خود را در مقابل دوربین نشان می داد گفت: «این آزادی است.»

اوباما گزارش اف. بی. آی درباره تقصیر کره شمالی را قبول کرد و دنبال سازندگان فیلم، که نتیجتاً اختیار تعیین سیاست خارجی ایالات متحده را در دست گرفته اند، افتاد.

در بحث از فیلم، لازم به یادآوری است که «ست روگن»، یک از کارگردانان، نویسندگان و بازیگران فیلم را دشوار بتوان «ترقی خواه» نامید، او سال گذشته علناً از تهاجم جنایتکارانه اسرائیل به غزه حمایت کرد.

«مصاحبه» یک فرومایگی جدید در دیپلماسی جهانی و یک نقطه اوج در نخوت ایالات متحده است.

در حالی که همه این ها در جریان بود، کره جنوبی حزب چپگرای «ترقی خواه متحد» را به بهانه حمایت از ایدئولوژی کره شمالی منحل کرد، پنج نماینده آن را از پارلمان اخراج و دارایی های آن را مسدود کرد. آیا شما اعتراض خشم آمیز واشنگتن به این حمله به دمکراسی را خواندید؟ نه شما، و نه من در این باره چیزی نخواندیم.

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: