پرش به محتوا

متخصص امنیت ملی و دانشگاه پادگانی

4343fggfمنتشر شده در خیزش شمارۀ ۳٦

خاطرۀ 16 آذر به عنوان نماد کوبنده و مستقل مبارزات دمکراتیک و برحق دانشجویان ایران با بیش از نیم قرن مبارزه جنبش دانشجویی علیه خفقان و دیکتاتوری حاکم پیوند خورده است، اما هنوز دانشگاه های ایران زیر چنبرۀ خونین حاکمان، جهنمی برای دانشجویان و اساتید مبارز است. تداوم اعمال سیاست های سرکوبگرانه و متحجرانۀ حاکم بر فضای آموزشی، دانشگاه را از هرگونه نشاط و بالندگی علمی تهی ساخته و دست آخر پایان تحصیلات را با بیکاری، رکود و دلسردی برای جمعیت کثیری از فارغ التحصیلان رقم زده است. تبعیض و بی عدالتی شدید در عرصۀ آموزشی- فرهنگی (مانند سایر عرصه ها) به عنوان نمونه در رو شدن پرونده بورسیه های غیرقانونی به خوبی پرده از مناسبات بین اقلیت سرمایه دار مرفه و اکثریت بی چیز جامعه برداشت و بار دیگر نشان داد که فرزندان و وابستگان خاص متولیان حاکم از چه امتیازات ویژه ای به بهای محرومیت فرزندان زحمتکشان برخوردارند. فرزندانی که روز به روز از تحصیلات و آموزش بازمانده و برای تأمین معیشت روانۀ مراکز کار و خیابان ها گردیده یا در چنگال سیاه مافیای صنعت مواد مخدر قربانی می گردند. همانند سرنوشت دختران و زنان جوانی که به جرم مقاومت در برابر حجاب اجباری و طرح های قرون وسطائی حاکم، طعمۀ ددمنشانی قرار می گیرند که راهی جز «بلند کردن چوب» و جنایت وحشیانۀ «اسید پاشی» بر پیکر زنان و جامعه نمی شناسند. مقابله با بینش و رشد حرکات اعتراضی زنان که با سیاست حذف و بازگرداندن آنان به نقش های سنتی بیش از گذشته دغدغۀ مرتجعان حاکم است، در تأکیدات مکرر «ولی فقیه» بر محدود ساختن تحصیلات و اشتغال زنان نمود آشکارتری یافت. اراجیفی که محور آن چنین بود: «رشتۀ تحصیلی و مشاغل ناسازگار با طبیعت زنان به آنان تحمیل نشود.»، «فرصت تحصیل و رشد و تعالی ضرورت است ولی اشتغال از مسائل مربوط به زنان نیست»، در حالی که 60 درصد دانشجویان دانشگاه ها را زنان تشکیل می دهند ولی نرخ مشارکت اقتصادی آنان تنها 14 درصد است.
سال تحصیلی 93 در دانشگاه ها در حالی آغاز گردید که «روحانی» رو در روی دانشجویان به شاخ و شانه کشیدن پرداخته و بر ممنوعیت آزادی های سیاسی در محیط دانشگاه تأکید نمود و با «تدبیر»ش باز هم وعده داد که «دولت وعده هایش به دانشگاه را فراموش نکرده است» یا به عبارت دیگر محتوای پیامش به دانشجویان تداوم و تأیید وضع موجود بود: «همچنین تلاش ما این بوده که در دانشگاه های ما فضای آرامش حاکم باشد، ضمن اینکه همه گروه ها نظرات سیاسی و نقد خود را داشته باشند و در عین حال همه بدانند که اینجا دانشگاه است و باشگاه سیاسی و مرکز فعالیت احزاب نیست.» (روحانی – مراسم آغاز سال تحصیلی دانشگاه ها)
سرکوبگرانی که طی دهۀ خونبار 60 به بهانۀ «انقلاب فرهنگی»، با کشتار دانشجویان مبارز و قلع و قمع تشکل های دانشجویی، ردِ خون را با تالانگری های دهۀ 70 و سرکوب های وسیع خیابانی دانشجویان در 88 ، بر پیکر دانشگاه ها همچون لکۀ ننگِ نفرت آمیزی، برجای نهادند نیز با همین منطق «روحانی» که «اینجا دانشگاه است» به زعم خود «آرامش حاکم» را در فضای دانشگاه ها برقرار نمودند! این منطق روحانی و همپالگی های دیرینش حتی تا بدانجا پیش رفت که اقدامات امنیتی پیرامون مراسم نیز نتوانست در فضای ملتهب دانشگاه و دانشجویانی که قبل از هر چیز خواستار تحقق آزادی های دمکراتیک نه تنها در محیط های آموزشی بلکه همگام با مبارزات اعتراضی کارگران، زنان و جوانان بودند، آرامش را حاکم کند: «سئوالی از سوی دانشجویان از حسن روحانی پرسیده نشد و هیچ دانشجویی نتوانست خود را حتی به حیاط جلوی کتابخانه برساند. چرا که داربست های به بنر آذین شده مانع این کار شده بودند. در حیاط هم نیروهای امنیتی گشت زنی می کردند تا مبادا کسی خیال آمدن به محوطه کتابخانه را در سر داشته باشد. … به دلیل اینکه به تشکل های دانشجویی اجازه داده نشد با رییس جمهور صحبت کنند این مراسم را تحریم کرده اند و نیامده اند. … یکی از مسئولان برگزار کننده مراسم در باره چرایی حضور اندک دانشجویان در سالن … گفت: ما برای سالن 450 نفره علامه امینی 150 دانشجو از تشکل های دانشجویی دعوت کرده ایم. خب وقتی خودشان نمی آیند تقصیر ما چیست. فقط خود نهاد 50 میهمان دعوت کرده است. … مسئولان برگزاری مراسم، مسجد دانشگاه را که روبروی کتابخانه است به ویدیوپروجکشن مجهز کرده بودند تا دانشجویان از این طریق بتوانند صحبت های حسن روحانی را بشنوند. هر چند با وجود فضای کافی مسجد، استقبال خوبی از سوی دانشجویان از این برنامه نشد، به خصوص از سوی دختران دانشجو که حضورشان بخش کوچکی از مسجد را پر کرده بود. … تعدادی از دانشجویان با پلاکاردهایی در دست سعی کرده بودند حرف هایی را به گوش رییس جمهوری برسانند: «آقای رییس جمهوری وضعیت بورسیه های غیرقانونی چه شد؟» «جرمش این بود که اسرار هویدا می کرد» «نگاه امنیتی را از دانشگاه بردارید» «دانشگاه پادگان نیست آقای رییس جمهور» (شرق 16 مهر) اما روحانی در سخنرانی خود در دانشگاه با افتخار به سوابق امنیتی خود و در جنگ لفظی با رقبا بر این وجه از تخصص خود مباهات ورزید: «لااقل این رییس جمهور در امنیت ملی متخصص است حتی اگر در موضوع دیگری تخصص نداشته باشد.» (همانجا)
مبارزه دانشجویان برای حقوق و آزادی های سیاسی عمومی، از مبارزۀ کارگران، زنان و وسیعترین توده های مردم جدا نیست. بخش کثیری از دانشجویان فرزندان خانوارهای کارگری اند که پس از تحصیلات نیز به صفوف این طبقه تعلق خواهند داشت و از همین جایگاه نیز برای دستیابی به مطالبات انبوه خود رو در روی سرمایه داران قرار دارند، و بخش دیگری از جنبش دانشجویی را دختران تشکیل می دهند که چه به لحاظ موقعیت فرودست زنان و چه معضلات گریبانگیر جامعه، پتانسیل مبارزاتی بالایی دارند. بنابراین ماهیت جنبش دانشجویی و گرایش آن به مبارزۀ توده های بی چیز جامعه که با رادیکالیسم طبقۀ کارگر پیوند دارد، مانعی اساسی در برابر پیشبرد سیاست های سرکوبگرانه و ارتجاعی رژیم در دانشگاه ها و مراکز آموزشی است که بیش از هر زمان دیگر نیازمند سازماندهی آگاهانه دانشجویان مبارز و اساتید معترض به نظم موجود می باشد. چگونگی شیوه های سازماندهی (تشکل های مستقل دانشجویی و اشکال مخفی مبارزه) و ضرورت پیوند آن با حلقه های دیگر مبارزات جاری گامی جدی در تدارک دگرگونی در اوضاع فلاکتبار کنونی است.
کارگران انقلابی متحد ایران

 

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: