اخبار ویژه

اصلاحات کارگری راخوی به انتقام تاریخی از کارگران می‌انجامد

12y2sr

منبع: El publico
٢۵ آوریل ٢٠١۴
نویسنده: وینست کلاورو

تارنگاشت عدالت

اصلاحات کارگری راجوی به انتقام تاریخی از کارگران می‌انجامد

احتمالاً ماریانو راخوی پشیزی اهمیت نمی‌دهد، اما سازمان جهانی کار شدیداً از اصلاحات کارگری او انتقاد کرد. آژانس سازمان ملل متحد، که دولت‌ها، سندیکاها و کارفرمایان را نمایندگی می‌کند، گزارش تندی درباره مذارکره دست‌جمعی در اسپانیا منتشر کرده است. به‌گفته سازمان جهانی کار، اصلاحاتی که از فوریه ٢٠١٢ آغاز شد و شرایط کاری کارکنان بخش عمومی را کاهش می‌دهد آزادی انجمن را نقض نموده و موافقت‌نامه‌های جمعی کارگری را بی‌ارزش کرده است. گرچه سازمان جهانی کار نمی‌گوید، اما راجوی طی بیش از دو سال‌و‌نیمی که سرکار بوده است با این اقدامات بی‌احترامی کامل به حقوق کارگران را نشان داده است و این مانند روز روشن است.

آخرین داده‌های وزارت کار درباره مذاکره دسته‌جمعی حقیقتاً گیج کننده‌اند. در اسپانیا طی سه ماهه اول فقط ۵۷١ موافقت‌نامه امضاء شده است، که به احتمال قوی این رقم برای کل سال از تعداد سال ٢٠١٣ که طی دو دهه گذشته کم‌ترین بود، بیش‌تر نخواهد شد. تعداد ٢٫٠۹۴ توافق‌نامه‌ای که سال گذشته امضاء شد کم‌تر از نیمی از ۴٫۵۸۵ موافقت‌نامه امضاء شده در سال ٢٠١١، و کم‌تر از یک‌سوم ۶٫٠١۶ توافق‌نامه‌هایی است که کارفرمایان و سندیکاها در سال ٢٠٠۷ امضاء کردند. در حالی‌که پیش از بحران حدود ١٢ میلیون کارگر تحت پوشش موافقت‌نامه‌های جمعی تازه امضاء شده قرار داشتند، این تعداد اکنون ٢٫۷ میلیون کارگر است.

البته، این کاهش در مذاکرات دسته‌جمعی تحت تأثیر شرایط اقتصادی بدی بوده است، که کسب امتیاز از کارفرمایان را بسیار دشوار کرده است. اما مؤثرترین عامل اصلاحات کارگری بوده است، که در همه سطوح کارگران و نمایندگان سندیکایی آن‌ها را خلع‌سلاح کرده است. یک نمونه این، لغو قانونی بود که می‌گفت در صورت پایان زمان یک موافقت‌نامه، آن موافقت‌نامه تا زمان امضای یک موافقت‌نامه جدید- هر وقت که باشد – معتبر خواهد بود. قانون اکنون زمان را یک‌سال تعیین کرده است که اغلب بسود کارفرمایان است و نهایتاً می‌تواند به معنی لغو وضعیت کارگران باشد.

پایان این قانون یک ضربه کشنده‌ به سندیکاها و یک هدیه برای کارفرمایان بوده است که با پافشاری زیاد خواهان آن بوده‌اند. دولت، زمانی که تصمیم به لغو آن گرفت، اعلام کرد که این مشوق مذاکره دسته‌جمعی خواهد بود؛ اما ارقام نشان می‌دهند که این دروغ دیگری بود. واقعیت را ببینیم، کارفرمایان اکنون که می‌توانند منتظر انقضای موافقت‌های جمعی بمانند، در تمدید آن‌ها، در روندی که آن‌ها را مجبور به دادن این یا آن امیتاز می‌کند چه سودی دارند؟ بعلاوه، در فضای ترس از دست‌دادن کار، این تنها مکانیسم‌های سنتی فشار سندیکاها را تضعیف می‌کند.

ترساندن کارگران با اخراج آسان و ارزان و از بین بردن قدرت مذاکره دسته‌جمعی دو روی سکه اصلاحات کارگری است. هر دو هدف رسیدن به یک چیز را دنبال می‌کنند: لغو حمایت‌ها از طبقه کارگر در راستای از بین بردن حقوقی که طی سال‌ها مبارزه به دست آورده است، رها‌کردن آن‌ها با فضا یا شهامت اندک‌ برای مخالفت. و همه این‌ها با هدف تسهیل انتقام تاریخی توسط کسانی که دولت ابزارهای قدرتمندی در دست آن‌ها قرار داده است.