سياسی

جنگ کوبانی

توضیح درباره ترجمه :

 

در روزهای اخیر شهر کوبانی در شمال سوریه مورد حمله ددمنشانه مرتجعین داعش قرار گرفته. یگانهای مدافع خلق که تهاجمات قبلی داعش را دفع کرده بودند تاکنون در مقابل این حمله جنایتکارانه که با پشتیبانی ضمنی حکومتهای امپریالیست و مرتجع منطقه صورت گرفته مقاومت کرده اند. گروه داعش با به غنیمت گرفتن سلاحهایی که امپریالیستها به دیکتاتورهای دست نشانده شان اهداء کرده بودند و غارت پولهایی که مزدوران بزدل آنها به هنگام فرار بجا گذاشتند، قدرت گرفته و تهدید جدیدی برای مردم منطقه است. قدرت پوشالی مرتجعین رنگارنگ شیعه، کرد، بعثی و … که هر کدام به یک جناح بندی امپریالیستی وابسته اند فرو ریخته و معلوم شده که آنها فقط عرضه سرکوب مردم بی دفاع را دارند. این جنایتکاران ابایی از این ندارند که گروهی وحشی همچون داعش را پایه گذاری و مسلح کنند تا از آن برای فشار آوردن بر رقبای خود استفاده نمایند. در این میان چیزی که برایشان ارزش ندارد زندگی مردم رنجبری است که قربانی این رقابتها می شوند. کسانی که اشتباهات کوچک گروههای مبارز چپ و آزادیخواه را (که خود انقلابیون قبل از همه به آنها اعتراف و تصحیح شان می نمایند) بهانه می کنند تا انقلاب و مبارزه را رد کنند، نه تنها مردم کوبانی را در برابر جنایات فجیع داعش رها می کنند و با گاز اشک آور آوارگان جنگی را پس می زنند، بلکه مستقیم و غیرمستقیم اسلحه، پول و مزدور در اختیار داعش قرار می دهد و با سیاستهای خود از دهها سال پیش زمینه قدرت گیری اسلامگرایان را در منطقه فراهم کرده اند. اما قطعا نیروهای چپ و مترقی به همراه مردم روجاوا (کردستان غربی) که مدتیست خود را از چنگ رژیم فاشیست اسد و مرتجعین رنگارنگ رها کرده اند ساکت نخواهند نشست و در انتظار کمک خارجی هم نخواهند ماند. مقاومت جریان دارد. هر چند که دشمن سلاحهای بیشتر و پیشرفته تر، تدارکات بهتر و مزدوران آموزش دیده ای دارد، اما از پشتیبانی مردمی که دیگر حاضر نیستند ستم را تحمل کنند محروم است و این مهم ترین نقطه ضعف اوست. هر پیشروی چنین دشمنی برایش ننگ و نفرت مردم را به همراه دارد و بدینسان گورکنان خود را می پرورد.
لازم به تذکر است که کمونیستها و آزادیخواهان حقیقی با این که اکنون از مبارزه حزب اتحاد دمکراتیک در سوریه حمایت می کنند ولی از یاد نمی برند که آنها نیرویی پرولتری نیستند و نمی توان از آنها انتظار داشت که عملشان مطابق با سوسیالیسم علمی باشد. لکن ایجاد جبهه مشترک بین پرولتاریا، خرده بورژوازی و بورژوازی ملی پیشرو اکنون در سوریه ضروریست. چنانچه انقلاب دمکراتیک در روجاوا پیروز نشود سوسیالیسم یک رؤیا باقی می ماند. بنابراین لازم است که با تشخیص صحیح وظایف پیش رو، تضاد عمده را در هر مرحله از انقلاب تشخیص داد، به حل صحیح تضادهای درون خلق پرداخت و با حفظ استقلال طبقاتی پرولتاریا به جبهه واحد پیوست.
همچنین از همه انقلابیون دعوت می شود که به فراخوان هماهنگی بین المللی احزاب و سازمانهای انقلابی (ICOR) درباره کمک به روجاوا پاسخ گویند و با کمکهای خود به پیشرفت انقلاب کمک کنند. نحوه فرستادن کمک از طریق پیوند زیر قابل ملاحظه است:

ج. ر.

29/6/1393

 

جنگ کوبانی

 

جنگ در کوبانی شدت می گیرد و سرنوشت این جنگ نه تنها برای کوبانی و روجاوا مهم است، بلکه سرنوشت کردستان را مشخص خواهد کرد.

مورات کارایلان [رهبر حزب ک
ارگران کردستان] گفته است که جنگ در کوبانی و بخصوص رویکرد ترکیه نسبت به آن، همچنین سرنوشت «مذاکرات [صلح]» جاری در جزیره ایمرالی را تعیین خواهد کرد.

داعش برای مدتی طولانی درصدد تسخیر کوبانی بوده است. قبلا دو حمله انجام شده؛ آخرین آنها در ژوئیه امسال پس از تصرف موصل عراق توسط داعش و انتقال تمام توپخانه سنگینی که در آنجا به دست آورده بودند به رقه از طریق القائم و دیر الزور، اتفاق افتاد. رقه مرکز داعش است و بسیار به کوبانی نزدیک می باشد.

داعش به دلایل زیادی می خواهد کوبانی را اشغال کند. اولا، کوبانی درست در بین دو قسمت دیگر روجاوا، سزیره و عفرین است و از نظر جغرافیا و جمعیت کوچکترین بخش می باشد. این شهری است که انقلاب روجاوا در 19 ژوئیه 2012 در آن آغاز شد. عبدالله اوجالان در 2 ژوئیه 1979 به کوبانی رفت تا به سایر مناطق خاورمیانه دسترسی پیدا کند و بعدها پ.ک.ک. را تشکیل داد، و کوبانی که امروز تحت حمله قرار دارد همان کوبانی است.

در طی مبارزه 35 ساله پ.ک.ک.، یک یا دو زن و مرد جوان تقریباً از هر خانواده ای به چریکهای پ.ک.ک. ملحق شدند؛ از سیواس در کردستان غربی تا کردستان شرقی و از آنجا تا کوههای قندیل مزار چریکهای جانفشانده اهل کوبانی وجود دارند.

طی نسل کشی در حلبچه، اهالی کوبانی لباسهای کودکان خودشان را جمع کردند تا برای قربانیان انفال برند.

اکنون، این کوبانی با یکی از بی رحمانه ترین حملات در تاریخ مواجه است.

هدف داعش از اشغال کوبانی قطع ارتباط بین دو بخش دیگر [روجاوا] است. داعش می داند که این ضربه ای سنگین به انقلاب روجاوا خواهد بود و مشکلات زیادی برای آن ایجاد می کند. پس از آن می خواهد اعزاز را از ارتش آزاد سوریه پاک کند تا بتواند به به بخش عفرین حمله برد. درصدد است تا ارتباطی مستقیم بین جرابلس در منطقه غرب تا تل ابیض در شرق برقرار کند. هر دو این مناطق اکنون تحت کنترل داعش هستند. این بدون شک پیروزی عظیمی برای داعش خواهد بود زیرا بدین سان از تل ابیض تا ختای با ترکیه هم مرز خواهد شد. کاملا واضح است که این امر موجب ناخرسندی حکومت ترکیه نمی شود.

دلیل دیگر حمله داعش به کوبانی مرتبط با سیر حوادث در عراق است. همانطور که همه می دانند، یک ائتلاف شامل ده کشور به رهبری آمریکا علیه داعش شکل گرفته. این ائتلاف علیه داعش در عراق است. این ائتلاف اولویت را به عملیات نظامی علیه داعش در سوریه نمی دهد. نقشه این است که موصل عراق را پس بگیرند تا آبروی مورد نیاز برای دولت تازه تشکیل شده عراق را فراهم کنند و به آن توانایی تزریق نمایند. اگر موصل از داعش گرفته شود، دیگر قادر نخواهد بود حضورش را در بقیه عراق حفظ کند. هدف این است که دوباره داعش را متوجه سوریه کنند. داعش و قدرتهای حامی آن، با این پیش بینی، می خواهند مناطق تحت کنترلش را گسترش دهند. آنها فقط در دو منطقه امکان این کار را دارند. یکی سزیره و از طریق الحسکه است؛ راه دیگر تمام سه بخش [روجاوا] از طریق کوبانی است. یگانهای مدافع خلق با پیش بینی این امر، به مواضع داعش در سزیره حمله کرده و آن را عقب راندند. عملیات نظامی هنوز در سرکانیه و تل ابیض ادامه دارد.

در نتیجه، هنگامی که داعش شروع به بیرون رفتن از عراق کند، مجبور است در مناطق دیر الزور و رقه تجمع نماید. کوبانی در شمال این منطقه قرار دارد و داعش با تصرف آن می خواهد برای خود فضای تنفس بزرگتری ایجاد کند.

داعش می خواست این نقشه را در ژوئیه اجرا کند. با این حال، توپخانه سنگین آورده شده از عراق نتوانست بر مقاومت کوبانی غلبه کند. حالا داعش سلاحهای آمریکایی به غنیمت گرفته شده از عراق و سلاحهای روسی به غنیمت گرفته شده از رژیم سوریه را علیه کردها در کوبانی بکار می برد.

به دلیل این تهاجم بی سابقه یگانهای مدافع خلق 100 روستا را با اعلام آنها به عنوان «مناطق نظامی» تخلیه نموده اند. تخلیه غیرنظامیان به معنی قابلیت مانور بیشتر برای یگانهای مدافع خلق است. ما اکنون می دانیم که از دیشب نیروی نظامی بزرگی متوجه کوبانی شده است.

کوبانی سقوط نخواهد کرد. ممکن است داعش کمی در کوبانی پیشروی نماید، ولی در دراز مدت کوبانی زمینه ساز نابودی کامل داعش خواهد شد. از حالا، شکست داعش در کوبانی به معنی شکست آن در رقه خواهد بود، شکست آن در رقه به معنی شکست آن در سوریه خواهد بود، و شکست آن در سوریه نابودی کاملش را به دنبال دارد.

به این دلیل است که معاون رهبر حزب اتحاد دمکراتیک آسیه عبدالله این پیام را به ائتلاف تحت رهبری آمریکا فرستاد:«اگر می خواهی
د داعش را شکست دهید، می توانید به کوبانی بیایید تا تمایل تان را برای جنگ علیه داعش تحقق بخشید.» ما اکنون نمی توانیم انتظار داشته باشیم که این پیام پاسخ گیرد. مدل حکومتی مبتنی بر مردم که در روجاوا برقرار شده موجب ناخرسندی آقایان جهان می شود. این حکومت مردم آماده برقراری روابط دیپلماتیک با جهان است ولی منافع اربابان یا قدرتهای حاکم جهان را نمایندگی نخواهد کرد. این حقیقت برای آمریکا بسیار ناخوشایند است. بدین دلیل، از اینکه روجاوا قبل از مطرح شدن مداخله شان کمی صدمه می بیند – حتی اگر به دست داعش باشد – خوشحال هستند. اربابان انتظار دارند که بعد از مدتی به صحنه آیند و خودشان را به عنوان «ناجیان» نشان دهند. به همین دلیل است که قدرتهای حاکم درباره حملات داعش به کوبانی فقط ابراز «نگرانی» می کنند.

ولی کردها، مردم کوبانی و کسانی که قلبشان برای کوبانی می زند از آزمون پیش رو آگاهند. مادری از کوبانی می گوید:«علیرغم هر نقشه ای که جای دیگر طرح می شود، کوبانی همان کوبانی خواهد ماند.»

Amed Dicle

20 سپتامبر 2014

منبع :

http://kurdishquestion.com/insight-research/analysis/the-kobane-war.html