سياسی

«انقلاب طبقه متوسط»: یک پایان تاریخ جدید؟

منبع: وبلاگ زلتان زیگدی

تارنگاشت عدالت
١۸ ژوئیه ٢٠١٣ 


فرانسیس فوکویاما در سال ١۹۹٢، در پی سقوط اتحاد شوروی و کشورهای سوسیالیستی اروپا «پایان تاریخ» را اعلام کرد. پس از گذشت بیش از دو دهه، وی در ٢۸ ژوئن ٢٠١٣ با انتشار نوشته «انقلاب طبقه متوسط» در «وال‌استریت ژورنال» پایانِ «پایان تاریخ» خود را اعلام نمود، و طبقه متوسط را بمثابه عامل انقلاب در جهان معرفی کرد. ایده جدید فوکویاما تحت عناوین گوناگون از جانب چپ «سبز» ایران مورد استفاده قرار می‌گیرد و تبلیغ می‌شود. تازه‌ترین نمونه نوشتار «کارگران و طبقه متوسط جهان متحد شوید» است که به‌مناسبت روز جهانی کارگر در «مهرگان»، شماره ٢٢، ١٣۹٣ منتشر شده است.

در آن نوشته از جمله گفته شده است:
«از آتن تا نيويورك، از رم تا پاريس و از مادريد تا لندن هم اكنون كارگران دوشادوش كارمندان، روشنفكران، مديران ميانى و عموم مزدبگيران در صف مبارزه قرار دارند و پرچمهاى احزاب كمونيستى و چپ دمكراتيك در كنار بيرقهاى متنوع نهادهاى مدنى در اهتزاز است. در چنين شرايطى پلتفرمهاى مبارزات طبقاتى می‌بايست حيطه عمل خود را گسترش داده و با وارد شدن به عرصه عمومى اجتماعى مطالبات متنوع‌ترى را در تئورى و پراتيك مطرح كنند. در اينجا است كه شعار تاريخى ماركس را می‌توان در سطح عمومی‌تری مطرح و با دعوت از لايه‌هاى ميانى جامعه براى احقاق حقوق و منافع مشترك از اتحاد طبقه كارگر و متوسط استقبال كرد…. نمونه حزب چپ دمكرات «سريزا» در يونان و استقبال گسترده مردمى از اين حزب می‌تواند يك تصوير رنگين كمانى جديد از نقش مبارزات چپ مطالبه محور در عرصه عمومی‌تر اجتماعى باشد. در موقعيتى كه راست ميانه و سوسيال دمكراسى اروپايى در طى سال‌هاى اخير در همه عرصه‌هاى سياسى، اقتصادى، اجتماعى و جغرافيايى به هم نزديك شده و اتحاد بى‌ريخت خود را شكل داده‌اند ضرورت تاريخى ايجاب می‌كند كه جنبش چپ در عرصه عمومى از شكاف بين منافع صاحبان سرمايه و طبقات – لايه‌هاى برخوردار بيش‌ترين بهره را ببرد.»

نوشتار زیر ایده جدید فوکویاما را نقد می‌کند و می‌تواند در مبارزه ایدئولوژیک-نظری-سیاسی با چپ «سبز» مفید و مؤثر باشد.

 

«انقلاب طبقه متوسط»: یک پایان تاریخ جدید؟


ایالات متحده  در نامهربانی با «روشنفکران» انگشت‌نما است. فرهنگ رایج روشنفکران را بمثابه اشخاص فراموش‌کار، جداشده از جهان روزانه، و گرفتار وسواس فکری با تجریدات بی‌فایده، اما بی‌خطر ترسیم می‌کند. آن‌ها برای این خوبند که در دانشگاه‌ها محصور شوند تا بتوانند در آن‌جا به مُهره‌های آینده ماشین سرمایه‌داری، مزه، اما نه شور و شوق، افکار غیرعملی را منتقل کنند. متأسفانه، کسانی که خود را روشنفکر می‌دانند در پذیرش تحقیر، استفاده از زبان‌های رمزی ویژه خواص و مناظره‌های مدرسی (اسکولاستیک) زیاد پبش رفته‌اند.

این بدین معنی نیست که در ایالات متحده جایی برای متفکرین وجود ندارد، بلکه بدین معنی است که آن‌ها «صاحب‌نظر»، «کارشناس»، «پژوهش‌گر»، «مشاور» نامیده می‌شوند، کلماتی که عمل‌گرایی و یکدنگی را تداعی می‌کنند؛ آن‌ها تأمین کنندگان ایده‌های کوچک، سهل‌الهضم،  و نه ایده‌های «بزرگ» مرتبط با روشنفکران می‌باشند.

در ایالات متحده، به ما می‌آموزند به ایده‌های بزرگ اعتماد نکنیم مگر این‌که در پیوند با مذاهب باشند. اما مذهب تکه‌تکه شده است، به صبح یک‌شنبه یا عروسی و عزا محدود است. ‌همه ایده‌های بزرگی که ما نیاز داریم با تصویب قانون اساسی مشخص شده‌اند.

ما می‌توانیم برای ادامه از خودبیگانگی‌مان از ایده‌های بزرگ، و علاقه‌مان به ایده‌های کوچک از بازارگرایان و اربابان آن‌ها سپاسگزار باشیم. آن‌ها ایده‌هایی را ترجیح می‌دهند که به آسانی و با زرق‌و‌برق بسته‌بندی می‌شوند سهل‌الهضم بوده و سریعاً منسوخ می‌شوند. آن‌ها برای ما ایده‌های را برمی‌گزینند که می‌توانند «ویروسی» شوند و توجه نه هزاران، بلکه میلیون‌ها را جلب کنند. آن‌ها ایده‌هایی را برمی‌گزینند که به آسانی در تفسیرهای تلویزیونی دو دقیقه‌ای یا ستون‌های ۶ یا ۸ اینچی مطبوعات خبری می‌گنجند. روشنفکران اصطلاح «بسته صوتی» («ساند بایت»)، یا «توئیتر» را اختراع نکردند. سرمایه‌داران ذائقه‌ساز این‌ها را اختراع کرده‌اند. نتیجتاً چیزی که ما در بازار ایده‌ها می‌گیریم اید‌ه‌های کوچک است، ایده‌های کالایی شده در بسته بندی‌های براق.

لذا، درک این ممکن است دشوار باشد که فرانسیس فوکویاما چگونه در دنیای ایده‌ها می‌گنجد. ما او را از کتاب معروفش در سال ١۹۹٢ می‌شناسیم. «پایان تاریخ و آخرین انسان»، یک کار روشنفکرانه بلندپروازانه برای این‌که سرمایه‌داری پیروزمند و دموکراسی بورژوایی همراه آن‌را در قله یک روند تاریخی، دیالکتیکی طولانی قرار دهد. یک ایده واقعاً بزرگ! البته یافتن انگیزه برای این ستاره در حال طلوع راست چندان دشوار نبود. در پی سقوط اتحاد شوروی و کشورهای سوسیالیستی اروپا، فوکویاما فرصت یافت با اقتباس «دیالکتیک» هگلی که مارکس آن‌را خوانده بود و با جایگزین کردن ایده‌آل سوسیالیستی با چیزی که بنحو خارق‌العاده‌ای شبیه نظام اجتماعی-اقتصادی سرمایه‌داری قرن بیستم ایالات متحده بود، مارک «تمام شده» را بر شالوده‌های تئوریک مارکسیسم بزند. بعلاوه، چون فوکویاما «پایان تاریخ» را کشف کرده بود، ما لازم نبود دریاره هیچ آتش‌افروزی نظامی یا شورش‌های آینده نگران باشیم، زیرا ما وارد عصر سعادت‌بار عدالت بازار، دمکراسی پارلمانی، و حقوق بشر می‌شدیم.

ایده‌‌های بزرگ فوکویاما برای جنگ‌های صلیبی دیندارانه بسرکردگی طبقه حاکم ایالات متحده در بالکان، عراق، افغانستان، و اخیراً در لیبی و سوریه، و همچنین مداخله در اروپای شرقی، خاورمیانه، آمریکای لاتین و آفریقا، مسؤولیت اندکی می‌پذیرد. کسانی که پایان تاریخ را نپذیرفتند خیلی زود خشم اعمال کننده آن‌را احساس کردند. در عین‌حال، مقاومت در برابر نگرش پایان تاریخ فوکویاما ایده بزرگ او را چالش ‌کرد. ستیز شدید بین ایالات متحده و خلق‌های خاورمیانه و آمریکای لاتین این ایده را که با مرگ اتحاد شوروی جهان بسمت پذیرش ارزش‌های ایالات متحده و اروپا خواهد شتافت، متلاشی کرد.

با متوقف شدن «پایان تاریخ» توسط رویدادهای پیش‌بینی نشده، فوکویاما بر در مؤسسه پژوهشی/اتاق فکر/ محفل آکادمیک کوبید، کتاب‌ها نوشت و در مقابل وسوسه پیوستن به درباری‌های رسانه‌ها که به تجارت ایده‌های کوچک، کثیف مشغولند مقاومت کرد. او دنبال درآمدهای کلانی نیفتاد که در دسترس امثال اُرایلی (O’Reill)، لیمبا (Limbaug) یا دیگر اریستوکرات‌های «حزب باد» قرار دارد. در عوض، او چشم‌انداز را رصد کرد تا فرصت‌های جدیدی برای طرح ایده‌های بزرگ پیدا کند.

و اکنون او با یک ایده بزرگ جدید بازگشته است.

فوکویاما در آخر هفته ٢۹-٢۸ ژوئن وال‌استریت ژورنال نوشتار تفکر برانگیز «انقلاب طبقه متوسط» را منتشر کرد. او می‌گوید که «در سرتاسر جهان، هرج‌و‌مرج سیاسی امروز یک موضوع مشترک دارد: شکست دولت‌ها در برآوردن انتظارات فزاینده ثروتمندان و تحصیل‌کردگان جدید.» فوکویاما، آگاه از خیزش‌های گسترده سال‌های اخیر در سرتاسر جهان، این لحظه را برای ارائه یک توضیح، یک توضیح تئوریک از این خیزش‌ها، توضیحی مورد‌پسند و آرامش‌بخش برای نخبگان ایالات متحده انتخاب می‌کند.
 
او بدرستی درک می‌کند که مرتبط ساختن تازه‌ترین خیزش‌های گسترده به ایده‌های بزرگ نیاز دارد. در کنار شباهت‌های بسیار، تفاوت‌های بسیاری نیز وجود دارد. توضیح موفقیت‌آمیز مشخصه‌های مشترک آن‌ها اطلاع زیادی در باره روندهای زیرین آن‌ها، و احتمالاً نگاهی اجمالی به آینده آن‌ها، به ما خواهد داد. بطور خلاصه، این به ما یک تئوری از تغییر اجتماعی معاصر، یک ایده تعیین کننده بزرگ، خواهد داد.

بدون تردید، او همه را بد فهمیده است.

او بحث خود را برمحور تأملات دربارۀ رویدادها در خیابان‌های تونس، مصر، برزیل، و ترکیه بنا می‌کند، مجموعه‌ای مختلط که نه کل فعالیت گسترده زمان ما را منعکس می‌کنند و نه مشخصه‌های مشترک زیادی دارند. فوکویاما، گمراه شده توسط سرتیترها و گزارش‌های حس‌باور، «طبقه متوسط» را بمثابه عامل انقلابی در همه موارد نشان می‌دهد. اغفال‌ کنندگی اصطلاح بجای خود، او بغیر از جوانان، تلفن‌های همراه، و حضور روحیه مبهم کارآفرینی برای توجیه محول‌کردن این نقش مدرکی ارایه نمی‌کند. و او به همان اندازه در توضیح چیزی که «طبقه متوسط» را تشکیل می‌دهد، فریبکار است. در عوض، او یک‌سری کاندیداها را در نظر می‌گیرد: درآمد (۶٫٠٠٠ تا ٣٠٫٠٠٠ دلار در سال )، درآمد نسبی (در وسط توزیع درآمد کشور)، و سطح نسبی مصرف (بیش‌تر از سطح معیشتی فقرا). با رد این‌ها، او «آموزش، اشتغال، و تملک دارایی» را جایگزین می‌کند، که هیچ‌یک از این‌ها را در ارتباط با کشورهای مورد نظر شاهد نمی‌آورد. در واقع، ویژگی‌های جمعیت‌شناسی چهار «انقلاب» نه مشخصه مشترکی دارند؛ و نه یک «طبقه متوسط» در حال صعود را نشان می‌دهند.

زمانی‌که محمد بوعزیزی، یک میوه‌ فروش دوره‌ گرد در دسامبر ٢٠١٠ خود را آتش زد، او به نماد قیام‌هایی مبدل شد که «صاحب‌نظران» به آن «بهار عربی» نام دادند. تونس، تحت بن‌علی، یکی از داستان‌های موفق نئولیبرالیسم، الگویی برای «رقابت‌گری» جانبدار سرمایه بزرگ، و سرمایه‌گذاری خارجی بود. اقتصادهای صنعتی و خدماتی آن نسبتاً خوب توسعه یافته بود. 

گرچه رژیم نئولیبرالی موجب رشد، تولید ناخالص داخلی/سرانه متوسط، برخی مزایای اجتماعی (آموزش و رفاه) شده بود، اما با تازیانه بحران اقتصادی و بیکاری بالا تکان خورد. جوانان (که تقریباً نیمی از جمعیت را تشکیل می‌دهند) یکی از بالاترین نرخ‌های بیکاری در جهان را تحمل می‌کردند: ٣٠٫۷ درصد. جوانان تونس، مانند جوانان ایالات متحده، نسبتاً تحصیلات خوب دارند، اما از دسترسی به اشتغال مناسب محرومند. سطح زندگی نسبتاً بالای نخبگان تونس که از ثمرات رشد اقتصادی بهره‌مند بودند و نبود فرصت برای جمعیت جوان محرک سرنگونی بن‌علی شد. 

مصر تصویر متفاوتی را نشان می‌دهد. گرچه سادات و مبارک نیز اصول نئولیبرالسم را پذیرفتند، اما آن‌ها آن‌را در سایه میراث ضدامپریالیستی، مالکیت عمومی و رفاه اجتماعی ناصر انجام دادند. بعلاوه، سرمایه‌داری بازار آزاد نتایح بدتری در این کشور داشت. مصر، برغم پایه صنعتی بزرگ و بخشاً به‌علت بخش کشاورزی نسبتاً بزرگ آن (۵۶٫۵ درصد مصری‌ها خارج از مناطق شهری زندگی می‌کنند) تقریباً فقط دو سوم تولید ناخالص داخلی/سرانه تونس را داشت.

اما مصر مانند تونس یک جمعیت شدیداً جوان، بی‌کار و کم‌کار دارد. با میزان ناچیز هزینه آموزشی دولت، تعجب‌آور نیست که مصری‌ها مشارکت نسبتاً کم‌تری در آموزش عالی دارند.

مصری‌های صاحب مشاغل حرفه‌ای- پایگاه اجتماعی اخوان‌المسلمین- می‌توانند یک «قشر میانی» بشمار آیند، گرچه آن‌ها بخش کوچکی از جمعیت را تشکیل می‌دهند. اما، اکثر مصری‌ها، درآمدی کمی بیش‌تر از خط فقر دارند، که درست‌تر آن است که طبقه کارگر محسوب شوند.

رکود اقتصادی جهان فقط فلاکت جوانان مصری را آشکار کرد و موجب عمل گسترده و برکناری مبارک شد. متعاقب آن، ریاست جمهوری مرسی موجب فروپاشی اقتصادی و افزایش در بیکاری و فقر شد.  اخوان‌المسلمین در خروج از نئولیبرالسم قصور کرد و سیاست خارجی مبارک را احیاء نمود، حتا به دولت سوریه در ارتباط با امپریالیسم خیانت کرد.

مردم دوباره به خیابان‌ها آمدند. به گفته صالح عدلی، دبیرکل حزب کمونیست مصر، کمونیست‌های مصر معتقدند «که آن‌چه در ٣٠ ژوئن اتفاق افتاد دومین موج انقلاب مصر است که از نخستین موج در سال ٢٠١١ نیرومندتر و ژرف‌تر است. این برای تصحیح مسیر انقلاب و بازپس گرفتن آن از نیروهای راست مذهبی افراطی صورت گرفته است…»

تظاهرات خیابانی در ترکیه، کشوری که یک پای تاریخی در جهان عرب و یک پای غیرقطعی در اروپا دارد، بیش‌تر سیاسی است تا انفجار نارضایتی اقتصادی. مشخصه‌های جمعیتی ترکیه بیش‌تر شبیه یک کشور اروپایی است، یک کشور فقیرتر اروپایی مانند پرتغال یا لهستان، اما با درصد بالاتری از جوانان در جمعیت. اردغان، رییس جمهور اسلام‌گرا، سنن فرهنگی را نمایندگی می‌کند که با سنن جوانان سکولارتر در ستیز است. البته دیگران، از جمله کارگران، که تقاضاهای اقتصادی دارند، از تظاهرات حمایت می‌کنند، همان‌طور که جوانان بیکار از تظاهرات حمایت می‌کنند. اما آن‌ها ساختارهای دموکراسی بورژوایی یا سرمایه‌داری انحصاری را چالش نمی‌کنند. کمونیست‌های ترکیه این فاکت را تأیید می‌کنند. همان‌طور که کمال اوکویان، عضو کمیته مرکزی حزب کمونیست ترکیه می‌گوید «… این انفجار انرژی اجتماعی عظیمی است. این از نقطه نظر بستر و تأثیر  نیرومند است. اما برخی معیارهای مارکسیسی برای تعریف شرایط بمثابه یک بحران انقلابی وجود دارد. ما از آن بسیار دور هستیم. حداقل در حال حاضر…» 
 
برزیل، مثال آخر فوکویاما از انقلاب «طبقه متوسط» مشخصه‌های جمعیتی و نقاط ضعف خاص خود را نشان می‌دهد. برزیل، برغم رشد اقتصادی استثنایی، یکی از کشورهای دارای بیش‌ترین نابرابری اقتصادی بشمار می‌آید. با درصد بالای شهر نشینی، فقر برزیل در محلات شهری متمرکز است. با تشدید همه مشکلات اجتماعی و فقر همراه آن. بخش بزرگ و درحال رشد خدمات مشاغل کافی برای نگه داتشن بیکاری زیر سطوح بحرانی ارایه می‌کند. اما فقر شدید و در مقابل آن تمرکز شدید ثروت یک وضعیت قابل انفجار دایمی را بوجود می‌آورد.

دولت سوسیال دموکرات برزیل در مواردی شهامت ضدامپریالیستی نشان داده است، در زمان‌های گوناگون در مقابل نخوت ایالات متحده ایستاده است. این، در کنار مدیریت با کفایت اقتصاد سرمایه‌داری توسط دولت، و برخی طرح‌های رفاه اجتماعی، غرور ملی ایجاد کرده است. در عین‌حال، حمایت از دولت، به علت ناتوانی آن در مقابله با نابرابری‌های اقتصادی و اجتماعی عظیمی که زحمتکشان با آن مواجه هستند، شکننده است. این تضاد بین احساس ملی و  تحقیر طبقه کارگر با مخالفت گسترده با یک ورزشگاه فوتبال، در یک کشور دیوانه فوتبال، خود را در برخی تظاهرات نشان داد. 

چیزی که همه این کشورها در آن مشترکند آشکارا یک پاسخ همگانی به شکست رهبران، مؤسسات، و احزاب سیاسی در غلبه بر میراث و واقعیت استعمار، امپریالیسم، و سرمایه‌داری جهانی است. فوکویاما این شکست را در پشت افسانه نارضایتی طبقه متوسط از سطح مصرف‌گرایی و بیان فرهنگی پنهان می‌کند: آن‌ها شورش می‌کنند زیرا می‌خواهند شبیه ما در اروپا و ایالات متحده بشوند. شخص هرگز حدس نخواهد زد که یک بدنامی اقتصادی تقریباً بی‌سابقه و مستمر شالوده‌های احتماعی و سیاسی هر یک از این کشورها را طی پنج سال گذشته به لرزه درآورده است. شخص هرگز حدس نخواهد زد که همه چهار کشور مورد بحث از مشکلات اقتصادی و سیاسی شدید حل نشده توسط رهبران گذشته و کنونی خود رنج می‌برند.
 
در تونس، پذیرش بنیادگرایی نئولیبرالی توسط بن‌علی یک پاسخ ورشکسته به بیکاری جوانان بود. در مصر، رهبران فاسد برای تقویت حکومت منزوی خود بر مردم سرکوب شده، بی‌شرمانه بر تسامح با امپریالیسم تکیه کردند. رهبر ترکیه، مانند رهبران سیاسی-مذهبی دیگر مرام‌ها، فراتر از حدود حکمرانی گام نهاد و در را برای ابراز شکایات بسیار اپوزیسیون، که قبلاً با تعهد مذهبی پوشیده می‌ماند، بازکرد. و دولت سوسیال دموکرات برزیل حماقت تلاش برای مدیریت سرمایه‌داری همراه با قول رفع نابرابری‌های آن‌را کشف کرد.

از جنبش «خشمگین» (Indignados اسپانیا) تا جنبش «اشغال»، از احیای چپ آمریکای لاتین تا «بهار عربی»،  قیام‌های اصیل مردمی از شکست سرمایه‌داری در تحویل آینده و امنیتی ظهور کرده‌اند که قبل از بحران ٢٠٠۸ بسیار تضمین‌شده به‌نظر می‌رسید. میلیون‌ها نفر از مؤسسات، احزاب و رهبرانی که قبلاً به آن‌ها اعتماد داشتند، زده شده‌اند. این بدین معنی نیست که برای آن‌ها دست بد آمده است، بلکه بدین معنی است که هیچ دست خوبی در ورق‌های بازی پیدا نمی‌شود. 

بازی‌های تئوریک براساس یک ایده جامعه‌شناسانه فاسد مانند «طبقه متوسط» شکست را تضمین می‌کند. البته شخص نمی‌تواند فوکویاما را بخاطر خریدن یکی از کلاهبرداری‌ها روشنفکرانه زمان ما کاملاً مقصر بداند. همه کس، از اتاق بازرگانی تا نارهبران کارگری، دوست دارند به ما خاطر نشان شوند که ما همه عضو یک مجموعه وسیع از مردم هستیم که از نظر اقتصادی بین ثروتمندان و فقرا واقع شده است. همه ما در مالکیت مسکن، یک کار خوب، تعطیلات، خانواده، و ارزش‌های آرامش‌بخش شریک هستیم، و تخیل ادامه می‌یابد. فقرای شوم‌بخت را داریم چون موفق نشده‌اند، البته آن‌ها سزاوار مهربانی و، شاید، صدقه ما هستند. ثروتمندان را داریم چون موفق بوده‌اند و شایسته احترام ما می‌باشند. این تصویر موزون تنها زمانی مختل می‌شود که ثروتمندان بیش از حد حریص یا فقرا شورشی شوند.

این افسانه به طبقه حاکم، به رد شدگان سیاسی آن، و سازش‌کاران طبقاتی کار در حفظ صلح و ثبات طبقاتی خدمت می‌کند. اما مهم‌تر از همه، این اختلاف طبقاتی واقعی بین کارفرمایان و کارکنان را پنهان می‌کند.

اختلافاتی که موجب انقلاب اصیل می‌شوند اختلاف بین تصوری مبهم از طبقه متوسط که با شبح یک دولت به همان اندازه  مبهم مخالف است، نیست بلکه بین قدرت و سلطه سرمایه‌داران کلان و کارگران گوناگون و عمدتاً بدون نمایندگی است که سرمایه‌داران را ثروتمند می‌کنند. این اختلاف طبقاتی آشکارا ترسیم شده عمدتاً علت از خودبیگانگی اقتصادی، و همچنین از خودبیگانگی فرهنگی و روحی جوانان است. آگاهانه یا غیرآگاهانه، این اختلاف نارضایتی و خشم تولید می‌کند. ستیز بین کارفرمایان و کارکنان آن‌ها، که از راه‌های گوناگون ابراز می‌شود، در پشت ستیزهای قرن بیست‌و‌یکم قرار دارد. و تنها حل آن به سود طبقه کارکن- طبقه کارگر- به این ستیزها پایان خواهد داد.
 
این ایدۀ جدیدی نیست، این یک ایده بزرگ، اما نه خیلی بزرگ است؛ و این ایده است که رهایی از شکست سرمایه‌داری، سوسیالیسم را مژده می‌دهد.

..

http://zzs-blg.blogspot.com/2013/07/middle-class-revolution-new-end-of.html

 

 

۱ دیدگاه

  1. حسن says

    من این مطلب را نخوانده ام.
    فقط در رابطه با فرانسیس فوکویاما و عنوان آن می خواهم ابراز نظر کنم.
    فوکویا از نمایندگان پست هیستوریسم است.
    پست هیستوریسم بر آن است که در ساختار بنیادی جوامع غربی، تحول ماهوی صورت نخواهد گرفت
    یعنی گذار به فرماسیون سوسیالیستی صورت نخواهد گرفت.
    در پست هیستوریسم انسان پست هیستوریستی (انسان ما بعد تاریخ) وارد صحنه می شود.
    مشهورترین کاراکتر پست هیستوریستی را فریدریش نیچه در اثر خود به نام «چنین گفت، زرتشت»، تحت عنوان « آخرین انسان» مطرح می سازد.
    پست هیستوریسم را نباید با پست مدرنیسم عوضی گرفت.
    پست مدرنیسم از پایان فلسفه تاریخ و یا از تحول فونکسیونی فلسفه تاریخ سخن می گوید.
    پست هیستوریسم را باید به مثابه کلیشه توضیحی فلسفه تاریخ تفسیر کرد.
    فوکویاما ضمنا مبلغ و مدرس ندانمگرائی است که مکتبی در تئوری شناخت است.
    فوکویاما منکر سرسخت لیاقت معرفتی (شناختین) انسان است.
    شیادی او اما در این است که علیرغم این ادعا، کلی پیشگوئی پیامبرانه در آستین دارد:
    کسی که ندانمگرا ست، قاعدتا باید سکوت کند.
    فوکویاما اما مرتب تحلیل های بند تنبانی در رسانه های تمام ارضی (گلوبال) طبقه حاکمه منتشر می کند.
    حالا ظاهرا تئوری جدیدی راجع به طبقه متوسط سرهم بندی کرده است.
    در اخبار شب هم حریفی شعار تشکیل جبهه متحد طبقه متوسط با طبقه کارگر را تئوریزه کرده است که من هنوز آن را نخوانده ام.
    احزاب و دار و دسته های چپ وطنی هم عمدتا از همین طبقه متوسط کذائی تشکیل شده اند که شب و روز تئوری های فوندامنتالیستی و فاشیستی را بازتولید، تکثیر و توزیع می کنند.
    طبقه متوسط کذائی اصلا طبقه به معنی واقعی کلمه نیست.
    طبقه متوسط کذائی فقط بلحاظ اسم شبیه بورژوازی مترقی آغازین است.
    و گرنه ملغمه ای بی در و پیکر و مصنوعی است.
    این ملغمه یکی از شگردهای طبقه حاکمه برای گسترش پایگاه اجتماعی خود است.
    بورژوازی انحصاری از تعداد انگشت شماری تشکیل می یابد.
    یعنی در اقلیتی مطلق قرار دارد.
    برای حل این معضل به توسعه «طبقه متوسط» از خیلی سال ها پیش دامن زده است:
    طبقه متوسط کذائی اصلا ریشه طبقاتی ندارد.
    بوسیله بورژوازی انحصاری تشکیل می شود و در عین حال در منگنه مکانیسم شیوه تولیدی سرمایه داری انحصاری تخریب می شود.
    دیالک تیک تشکیل و تخریب جالبی در جریان است.
    این طبقه قلابی عملا دشمن آشتی ناپذیر پرولتاریا و سوسیالیسم و مدافع سرسخت و سینه چاک مناسبات تولیدی سرمایه داری است.
    ایدئولوژی این طبقه قلابی همان ایدئولوژی طبقات اجتماعی واپسین است.
    یعنی بلحاظ ایدئولوژیکی با امپریالیسم کمترین فرقی ندارد.
    نسبت دادن تضاد با امپریالیسم به این طبقه واره خطای خطری است.
    ما وقتی به این شگرد طبقه حاکمه پی بردیم که اتحاد شوروی فروپاشید.
    انگاه تئوریسین های امپریالیستی با معضلی مواجه شده بودند.
    معضل فقدان همین طبقه قلابی تا وارد عرصه شود و از مناسبات تولیدی سرمایه داری دفاع کند.
    به همین دلیل در زمان گورباچف تربیت هسته های اولیه این طبقه قلابی را کنسرن های اروپائی بویژه آلمانی به عهده گرفتند.
    حریفی این طبقه واره را معجونی از جیم و جاک تلقی می کند.
    فیس بوک، جولانگاه شبانه روزی همین طبقه واره است.
    برای آشنائی با ایدئولوژی حقیقی این طبقه قلابی باید به محتوای تبلیغاتش در فیس بوک دقت کرد:
    زمانی که احمدی نژاد از سوی طبقه حاکمه ابلیس واره می شد، فیس بوک از تبلیغات ضد احمدی نژاد موج می زد.
    حالا که طبقه حاکمه با روحانی موافق است.
    به دشواری می توان در فیس بوک چیزی بر ضد روحانی پیدا کرد.
    این ملغمه، طبقه واره طیف گونه ی حیرت انگیزی است.
    بخشی از آن مخالف انقلاب سفید و مدافع فوندامنتالیسم خمینی بوده و کماکان است.
    بخشی دیگر مبلغ تمایلات پست مدرنیستی است.
    بخشی از آن مبلغ سرسخت و سینه چاک شریعتی و یا عرفان و تئولوژی و خرافه های رنگارنگ است.
    بخشی از آن جفنگیات فاشیستی آشکار و مستور (اگزیستانسیالیستی و غیره) و شاملوئیستی و هدایتیستی و آنارشیستی و تروتسکیستی و غیره اشاعه می دهد.
    این طبقه واره در هر صورت فقط به درد تبر می خورد.
    به درد تبر روشنگری علمی و انقلابی

    دوست داشتن

  2. Name کسرا says

    استدلال در متن درست بود اما مقدمه ربطی به متن نداشت. در مقاله ای که در مهرگان منتشر شده است به طبقه متوسط گوشزدن شده است که در همراهی با شعارها و خواسته های طبقاتی طبقه کارگر است که می تواند به خواسته هایش برسد. این کجا و انقلاب طبقه متوسط کجا؟ اتفاقا این مقاله به نوعی پاسخی است به کسانی از قماش فوکویاما که نظایر فراوانی هم در ایران دارند و هم پاسخی است به کسانی که دم از پایان کار و زوال کار می زنند. در صفحه اول مهرگان به این موضوع هم اشاره شده است.

    دوست داشتن

دیدگاه‌ها بسته شده‌اند.