سياسی

ونزوئلا: بازی کثیف اپوزیسیون دست به‌خون آغشته

منبع: دموکراسی مردم
٢٣‌فوریه ٢٠١۴
نویسنده: آر. آرون کومار

 

تارنگاشت عدالت
اپوزیسیون در ونزوئلا یک‌بار دیگر به بازی قدیمی- سازماندهی درگیری‌های خشونت‌بار، ایجاد هرج‌و‌مرج و آماده کردن فضا برای بی‌ثبات کردن دولت- بازگشته است. آن‌ها مذبوحانه سعی می‌کنند وضعیتی شبیه سال ٢٠٠٢ بوجود آورند، که در آن توانستند یک کودتای هرچند کوتاه علیه دولت چاوز براه اندازند. اکنون که چاوز دیگر نیست، رویای آن‌ها این است که کودتایی شبیه آن شانس بیش‌تری برای موفقیت دارد.
ونزوئلا هر سال در ١٢ فوریه «روز جوانان» را در بزرگداشت و به یاد نقش جوانان در نبرد سرنوشت ساز سال ١۸١۴ در «لا ویکتوریا» برگزار می‌کند. بدین مناسبت گردهمایی صورت می‌گیرد و امسال که دویستمین سالگرد آن است، هم جوانان هوادار دولت و هم جوانان مخالف دولت بسیج شدند. گروه‌های خشونت‌گرای اپوزیسیون با استفاده از این مناسبت به ساختمان‌های دولتی و غیرنظامیان حمله کردند، و با پلیس و هواداران دولت درگیر شدند. دفاتر دادستان کل و دیگر دفاتر قضایی نیز از حمله در امان نماند، و نیکولاس مادورو رئیس‌جمهور ونزوئلا گفت که پس از حمله به دفتر دادستان کل، حدود دویست کنشگر خشونت‌گرا سعی کردند به کاخ میرا‌فلورس، اقامتگاه رئیس‌جمهور، حمله کنند.

 

تظاهرات کنونی در پاسخ به دعوت اپوزیسیون راست‌گرا از هواداران خود برای «تسخیر خیابان‌ها» و نشان دادن «راه خروج» به دولت ونزوئلا است. دانشجویان از ایالات مریدا و تاخیرا متعلق به دانشگاه آندز و دیگر مؤسسات آموزشی، نقاب به صورت، لاستیک آتش زدند، به عابرین و ساختمان‌های دولتی، از جمله به خانه فرماندار، سنگ پرتاب کردند. گروهی از آن‌ها حتا به تیم بیسبال کوبا، که برای بازی در ونزوئلا بود، حمله کردند. دولت با بازداشت دو جوان در ایالت غربی تاخیرا به دلیل «نقض آرامش در جریان تظاهرات» واکنش نشان داد. اپوزیسیون به بهانه این دستگیری، جوانان را به تظاهرات ضدچاوزیستی در سرتاسر کشور تحریک نمود. اپوزیسیون علناً از طريق سایت‌های گوناگون در رسانه‌های اجتماعی دروغ پراکند. برای تحریک مردم از تصاویری از درگیری معترضین با پلیس و خشونت پلیس در سوریه، مصر، یونان، بلغارستان، شیلی، آرژانتین و حتا سنگاپور استفاده شد.

پس از شکست کاپریلس، نامزد اپوزیسیون، در انتخاباتی که بعد از مرگ چاوز برگزار شد، در بلوک احزاب اپوزیسیون که پیرامون یک ائتلاف به نام «میز اتحاد دموکراتیک» (MUD) برای خلع قدرت از دولت گردآمده بودند، شکاف افتاد. به گفته تحلیل‌گران، اپوزیسیون به سه گروه تقسیم شده است: در یک سو انریکه کاپریلس قرار دارد، که در چاوزیسم ستیزی گزینه‌ای برای آن‌چه وجود دارد نمی‌بیند؛ جریان دیگر به رهبری ماریا کورینا ماچادو و لئوپولدو لوپز است، که می‌خواهد دولت ونزوئلا را با عمل برکنار کند، و می‌خواهد از کاپریلس خلاص شود زیرا به او بمثابه یک «سازشکار» نگاه می‌کند؛ جریان سوم، که شهردار کاراکاس بزرگ آن‌را نمایندگی می‌کند «اتحاد در خیابان» را پیشنهاد می‌کند و سعی دارد خود را در شکاف اختلاف بین دو جریان دیگر قرار دهد، اما فاقد حمایت از پایین است. البته، همه این‌ها اختلاف صرف در تاکتیک لازم برای تضمین «خروج» دولت است. مهم‌تر این‌که آن‌ها در درجه اول در یک هدف متحدند- خلع دولت و حذف «چاوزیسم» یا روند انقلابی ساختمان سوسیالیسم در ونزوئلا.
اعتراضات کنونی اپوزیسیون در ونزوئلا در پاسخ به فراخوان لئوپولدو لوپز است، که همان‌طور که امروز در خیابان‌ها می‌بینیم خواهان «عمل» است. او علناً در سخنرانی‌های عمومی خود خواهان سرنگون کردن دولت شده است. لوپز و ماچادو چهره‌های برجسته‌ای در راست افراطی ونزوئلا هستند، که فعالانه در کودتای نافرجام علیه چاوز در سال ٢٠٠٢ شرکت داشتند. او همچنین بخاطر عدم صلاحیت شرکت در انتخابات تا سال ٢٠١١، پس از آن‌که معلوم شد درسال‌های ٢٠٠۸-٢٠٠٠ که شهردار چاکائو بود از منابع عمومی اختلاس می‌کرد، بدنام است.
لوپز و همه گروه‌های اپوزیسیون در واقع زمینه را برای تظاهرات خیاباتی برای چیزی که مادورو یک «جنگ اقتصادی» در ونزوئلا نامیده است، فراهم می‌کنند. آن‌ها به احتکار گسترده، بویژه کالاهای اساسی متوسل شدند که موجب کمبود و افزایش مصنوعی قیمت‌ها شد. دولت برای مقابله با آن، «قانون کنترل عادلانه هزینه، قیمت و منفعت» را به اجرا گذاشت، که هدف آن جلوگیری از سوداگری، احتکار و دیگر فعالیت‌هایی است که می‌خواهد اقتصاد ونزوئلا را بی‌ثبات نماید و به مشکلات اقتصادی موجود بیافزاید.
این قانون برای جلوگیری از گرانفروشی شرکت‌ها، حداکثر منفعت را در سرتاسر اقتصاد ٣٠ درصد تعیین کرده است. دولت امیدوار است این قانون با جرایم اقتصادی مقابله کند و «نظم» را در اقتصاد ملی برقرار نماید، برای مصرف‌کنندگان یک «قیمت عادلانه» تضمین کند. قانون برای ٣٠ جرم اقتصادی، با توجه به نوع جرم، مجازات‌ بین دو و چهارده سال زندان در نظر گرفته است. دولت همچنین مکانیسم‌های کنترل ارزی خود را اصلاح کرد تا بتواند با تقلب و سوداگری ارزی مقابله کند.
همان‌طور که می‌توان انتظار داشت، «فدکاماراس» (Fedecamaras) بزرگ‌ترین فدراسیون سرمایه‌داران ونزوئلا این قانون را «مخالف قانون اساسی» و «غیرقابل اجرا» دانست و مورد انتقاد قرار داد. «فدکاماراس»، آشکارا از گروه‌های راست‌گرای اپوزیسون حمایت می‌کند و از ابتدا مخالف چاوز و الگوی سوسیالیسم او بود. مادورو ضمن اشاره به مخالفت و نقش آن‌ها در کل بحران گفته است : «فدکاماراس تا کی به کشور لطمه خواهد زد… آخرین سرافکندگی شما کودتای حکومتی علیه پرزیدنت هوگو چاوز بود»، مادورو به نقش اصلی آن در کودتای نافرجام آوریل ٢٠٠٢ اشاره می‌کرد. «فدکاماراس» امروز می‌خواهد از بذرهای نارضایتی که در طول سال‌های گذشته افشانده است از طريق تظاهرات خشونت‌بار بهره‌برداری کند.
دولت ونزوئلا به دفعات بسیار، بدون نتیجه، از جوانانی که در ابتدا در گردهمایی‌ها درگیر بودند دعوت کرده است بیایند و موضوعات خود را بحث کنند. دعوت به حفظ صلح و آرامش نادیده گرفته شده است زیرا قصد آن‌ها روشن است- بی‌ثبات کردن کشور از طريق خشونت. اکنون این یک راز برملا شده است، مدارکی وجود دارد که نشان می‌دهد رهبران اپوزیسیون دایماً توسط سفارت ایالات متحده تحریک می‌شوند. مادورو سه مقام [آمریکایی] را بخاطر درگیر بودن آن‌ها در این نوع فعالیت‌های دیپلوماتیک اخراج کرده است و گفته «مقامات مورد نظر در دانشگاهای خصوصی ونزوئلا با داستان دادن ویزا جلساتی برگزار کرده‌اند. در آنجا، مقامات جلسات مشکوکی داشتند، و ما تصمیم گرفته‌ایم که باید به ما احترام بگذارند، و بگذارید آن‌ها به واشنگتن بروند و در آنجا توطئه کنند، و ونزوئلا را به حال خود بگذارند»! دخالت آشکار ایالات متحده به حدی بود که در ارتباط با بازداشت لوپز که علناً خواهان سرنگونی دولت از طريق دامن‌زدن به خشونت شده است، هشدار داد. دولت ونزوئلا طی بیانیه‌ای مداخله ایالات متحده را محکوم کرد.
دولت برای مقابله با حرکت‌های اپوزیسیون خواهان بسیج مردمی گسترده شده است. مردم بسیاری به فراخوان پاسخ مثبت داده‌اند و به خیابان‌ها آمده‌اند، حتا خشونت را تحمل کرده‌اند. تجربه غنی چاوزیست‌ها، زمانی که در سال ٢٠٠٢ علیه کودتا حرکت کردند و چاوز را به ریاست جمهوری باز گرداندند، به آن‌ها آموخته است که همه توطئه‌های شریرانه اپوزیسیون را با تکیه بر قدرت مردم می‌توان خنثا کرد.
طبق آخرین گزارش‌ها، لوپز طی اقدامی که او آن‌را گردن نهادن به دستورات قضایی در یک «نظام ناعادلانه» نامید، خود را به پلیس تسلیم کرده است. در پایان روز معلوم شد این یکی دیگر از بازی‌های آن‌ها برای جلوگیری از کاهش اعتراضات اپوزیسیون و دامن‌زدن به خشونت بیش‌تر بود. متعاقب این، شورش‌هایی در سراسر کشور گزارش شد.

 

بسیاری از کشورهای آمریکای لاتین مانند کوبا، بولیوی، اکوادور طی بیانیه‌هایی همبستگی خود را با دولت ونزوئلا و همچنین مخالفت خود را با مداخله ایالات متحده در امور داخلی یک کشور مستقل، اعلام کرده‌اند. دولت ونزوئلا از همه خلق‌های جهان خواسته است همبستگی خود را با آن‌ها ابزار کنند. این مسئولیت همه نیروهای ضدامپریالیست در جهان است که در کنار دولت ونزوئلا و مردم دلاور آن که پایدار در نبرد علیه اولیگارش‌های راست‌گرا و امپریالیسم می‌رزمند، یک صف بایستند.