سياسی

روحاني در داووس

بريم ببينيم چقدر نفت ميتونيم بفروشيم و چقدر مفت بديم بره؟

ایران همواره چراگاه امپریالیسم ،در حکومتهای شاه و شیخ بود و هست.

 

رئیس «دولت بنفشه ای» برای شرکت در چهل و چهارمین اجلاس مجمع جهانی اقتصاد، با صاحبان صنایع و شرکت‌های بزرگ که برای چپاول مشترک سرمایه های داخل ایران دندان تیز کرده اند ، حاضر شد.

دولت روحانی به خیال خود که از برگ برنده سوریه و نشست کشورهای مختلف برای حل بحران سوریه به اندازه کافی بهره برده است ، پیروزمندانه ، میگوید » ریسک‌های مختلف سیاسی و اقتصادی ایران در حال کاهش و اقتصاد ایران در حال طلوعی دوباره است و فرصت‌های کم‌نظیری برای سرمایه‌گذاری‌های پرسود در ایران در حال پدیدار شدن است.»

روحانی در مورد جذابیت سرمایهگذاری در ایران به حدی غلو میکند، که یکی از شرکت کنندگان چنین شرایطی را «سکسی» مینامد.این یعنی بیاید وارد مملکت بشوید و اینبار، هر طور مایل هستید عمل کنید.

روحانی حتما با کشتار های اخیر در زندانها ایران این زیگنال را به غرب داده که امنیت سرمایه گذاری در ایران تامین گشته، ولی آیا بحران درونی را حل کرده است؟

روحانی تا کنون برای همراه کردن کشورهای امپریالیستی در چپاول ثروتهای مردم ایران از آمریکا و انگلیس و بسیاری دیگر از کشورهای دیگر برای سرمایه‌گذاری و فعالیت در شاخه‌های صنعتی، بویژه انرژی و صنایع خودرو دعوت کرده بود.

از قرار معلوم، این دولت بنفشه ای ادامه سیاست دولت احمدی نژاد میباشد که بارها مدعی بود » ما میخواهیم در معماری سیاست جهانی نقش داشته باشیم.»

روحانی میگوید «در ماه‌های گذشته تمام تلاش ما این بوده تا با اتخاذ اقداماتی عاجل، بازارها و اقتصاد کلان را از یک شرایط پرنوسان به سمت ثبات هدایت کنیم.»

همه به خوبی میدانیم، تلاشی که مد نظر روحانی برای نجات بازار و اقتصاد کلان میباشد، شاید به اقتصاد سرمایه داری داخلی و جهان در کوتاه مدت برای چپاول مشترک داخلی کمک کند، اما نمیتواند سرمایه داری جهانی را از بحران درونی نجات دهد. اقتصادی که بر پایه جنگ تدوین شده است.

این در حالیست که هنوز ایران و بسیاری از کشورهای حواشی در بحران عمیق قرار دارند و احتمال یک جنگ قریب الوقع بسیار زیاد است. اما گویی برای هر دو طرف غرب و ایران، فقط تاراج سرمایه ها، آنهم در کوتاه مدت مهم است. در سیاست جدید ایران میتوان به ماهیت زبون سرمایه داری در ایران و حکومت اسلامی پی برد. حکومت اسلامی تلاش دارد با پیوند دادن هر چه بیشتر سرمایه خارجی با سرمایه داخلی، به عمر خود بیافزاید. اما آیا جهان سرمایه داری برای درازمدت چنین برنامه ای را در نظر دارد؟

حکومت اسلامی در طی ماههای گذشته در رابطه با انرژی هسته ای، مجبور شد زیر قراردادهای دیکته شده و خفتبار «پنج وَ یک» امضا بگذارد تا بتواند امتیازهای بیشتری از غرب دریافت نماید. رهبری ملایان نیز آنرا «نرمش قهرمانانه خواند»

آنچه که آقای روحانی تحت عنوان»جهان علیه خشونت و افراطی‌گری» مطرح میکند، توافق مشترک دولت ایشان با غرب علیه نیروهای مخالف رژیم میباشد. در «دولت رفاه» رفسنجانی در سالهای نود،نیز یکی از پایه های توافق بین غرب و ایران، مقابله با تروریسم و ایجاد نظم در منطقه قرار داده شده بود.این طرح از طرف دولت انگلیس داده شده بود.

مطمئنن رژیم اسلامی نخواهد توانست با جذاب ساختن ایران برای سرمایه گذاری غرب توجه آنها را برای دراز مدت جلب کند.

با رژیم ایران بهتر از رژیم لیبی برخورد نخواهد شد. رژیم لیبی در ماههای آخر، درهای خود را به روی سرمایه های خارجی باز گذاشته بود ، ولی آغاز هجوم غرب به منزله پایان رژیم او گشت.

رژیِمهایی مانند رژِیم اسلامی، از آنجایی که هیچگاه دارای پایگاه توده ای نیستند، به راحتی میتوانند توسط غرب تحت فشار و محاصره قرار گیرند. توانایی اینگونه رژیمها فقط در سرکوبی داخلی میباشد و شعار دفاع از مرزها و مقابله با «شیطان بزرگ» یک شوخی خطرناک است که تاوان آنرا مردم ایران میدهند. سازمانهای اطلاعاتی و امنیتی رژیم که در حاکمیت شاه و توسط سازمانهای «سیا و موساد» سازماندهی شده بودند، گاها تحت کنترل رژیم قرار ندارند و اگر از توانائیهایی برای ایجاد نظم برخوردار باشند فقط در خدمت بخشی از رژیم قرار میگیرند. گاهی این ناموزونی سازمانهای امنیتی رژیم برای خود رژیم اسلامی، مانند قتلهای زنجیره ای و ترور مخالفین در برلین دردسر آفرین میشوند

رژیم اسلامی هیچگاه توانایی ایجاد امنیت برای سرمایه گذاری خارجی را نخواهد داشت. این را غرب نیز به خوبی میداند. اما آنچه که مد نظر سرمایه خارجی و داخلی میباشد فرم دادن هر چه بیشتر سرمایه تجاری میباشد. در اینجا کمترین هزینه متوجه هر دو طرف معامله میگردد و هجم سود دهها برابر خواهد شد. چنین اقتصادی نه تنها تولید کار نمیکند، بلکه جامعه ایران را هر چه بیشتر وابسته به تولیدات غربی خواهد کرد و بقیه تولیدات داخلی را نیز درهم خواهد شکست. اینها آمدهاند که در کوتاه ترین مدت غارت کرده و با خود ببرند، دیگر هیچ.

 

سیروس کار 2013 ژانویه