سياسی

برافروختگی تصنعی

آندره شئر

دنیای جوان

تارنگاشت عدالت

در سوریه شکنجه می‌شود! بعد از این که سرموعد و قبل از آغاز مذاکرات صلح در مونترو و ژنو رسانه‌های انگلیسی، ترک و آمریکائی عکس قربانیان مظنون به شکنجه در سوریه را انتشار دادند، اکنون در آلمان هم رسانه‌ها برای سبقت از یکدیگر در مورد پخش اخبار هولناک از سوریه سرو کله می‌شکنند. ولی تاچه حد این منبع ناشناس قابل اعتماد است، تقریباً هیچ مورد توجه قرار نمی‌گیرد. حتا اشاره به این که امیر نشین قطر که به طور مستقیم در رابطه با شورشیان در جنگ سوریه قرار دارد، مبتکر تهیه و پخش به موقع این گزارشات بوده است نیز مسکوت گذارده می‌شود.

البته شکنجه به طور سیستماتیک ده‌ها سال‌ است که در سوریه به کار گرفته می‌شود و دیگر راز سر به مهری نیست. توجه ویژه‌ای که ناگهان امروز عطف این امر می‌گردد در تضاد شدید با موقعیتی که همین مسئله درگذشته داشت، زمانی که رئیس جمهور بشار الاسد به عنوان یار و یاور «غرب» هنوز مورد لطف بود، قرار دارد.

چه کسی محمد حیدر زمار را به خاطر دارد؟ این شهروند آلمانی که در حلب به دنیا آمده بود در دسامبر سال ٢٠٠١ در مراکش دستگیر و به سازمان جاسوسی آمریکا سیا تحویل داده شد. سیا این فرد مظنون به اسلام‌گرائی را به سوریه برد. بنابرگزارش مجله تایم مامورین آمریکائی سئوالاتی را تهیه و به سوریه ارسال داشتند. این سئوالات توسط همکاران سوری آنها برای زندانی مطرح شد. ظاهراً سئوالات سازمان جاسوسی آلمان BND نیز از همین طریق پاسخ گرفته بود. برای بازرسان این نحوه عمل بسیار مطلوب بود، زیرا آنها نیازی به دانستن این‌که مامورین سوری از چه طریق پاسخ‌های مورد نیاز آنها را جمع‌آوری کرده‌اند، نداشتند.

مانفرد نوواک فرستاده ویژه سابق سازمان ملل متحد در مورد شکنجه در کتاب خود که در سال ٢٠١٢ انتشار یافت در مورد همکاری نزدیک بین سازمان‌های جاسوسی آمریکا، اردن و سوریه گزارش داده و در مورد شهروند کانادائی، ماهر حرار می‌نویسد که او درسال ٢٠٠٢ در نیویورک دستگیر شد و به اردن انتقال یافت و از آنجا به مرز سوریه برده شد. شکنجه او را مامورین سوری به عهده گرفتند. او بعدها به عنوان غرامت شکنجه‌هائی که تحمل کرده بود از دولت کانادا که آزادی او را تحمیل کرده بود ، تقریباً ٧ میلیون یورو دریافت کرد. اما حیدر زمار هنوز در سوریه در زندان است و از کوشش دولت آلمان برای آزادی یک شهروند آلمانی هیچ خبری نیست.

لذا سازوکار رسانه‌ائی کنونی در مورد شکنجه‌گری نفرت‌بار هیچ ربطی به خشم و برافروختگی صادقانه ندارد، بلکه برعکس کوشش می‌کند تا از دستیابی به یک رهیافت سیاسی در سوریه جلوگیری نماید. قدرت‌های بزرگی وجود دارند که علاقمند به وجود صلح در منطقه نیستند. رهبران قطر، عربستان سعودی و ترکیه ولی همین‌طور بخش بزرگی از استابلیشمنت آمریکا، انگلیس و آلمان جزو این قدرت‌ها محسوب می‌شوند.