سياسی

از اوکرائین چه خبر؟

دنیای جوان

درگیری باندها

تارنگاشت عدالت

هیچ دلیل وجود ندارد که به عنوان کمونیست خواستار موفقیت اعتراضات مایدان (اوکرائین) بود. در بهترین حالت این یک جنبش لیبرالی است ولی با نگاهی واقع‌بینانه یک جنبش ناسیونالیستی می‌باشد و در نهایت به شدت به شکوفائی فاشیست‌های اوکرائینی انجامیده است.

ولی در عین حال به عنوان یک کمونیست نیز نمی‌توان خوشحال بود، که پلیس اوکرائین شّر این آفت را بکند. زیرا آنچه را که پلیس به عنوان نظم قانونی مورد دفاع قرار می‌دهد، نظم قانونی ١٠ یا ١۵ الیگارش است که کشور را بین خود تقسیم کرده‌اند، در حالی که توده مردم در شرایط سخت فقر به سر می‌برد. اوکرائینی که بعد از جنبش مایدان وجود خواهد داشت ناسیونالیست‌تر از قبل خواهد بود. فاشیست‌های عضو حزب آزادی و «بلوک راست» می‌توانند قبای شهادت برتن کنند و عزم جزمی را که آنها در مقابله با پلیس به نمایش گزاردند، مطمئناً خارج از جمع اعضای حزب افراد بیشتری را به خود جلب کرده است.

اگر چه که می‌توان خوشحال بود که دشمن اصلی داخلی که در کیف نشسته حداقل موقتاً شکست خورده؛ می‌توان «خوشحال» بود که روسیه هرچند با مخارج زیاد، ولی با امتیاز برنده شده. ولی اگر بخواهیم به عنوان یک کمونیست نقش ژئوپولیتیکی ایفاء کنیم در مرحله اول به این معنی خواهد بود که موضع خود را وابسته به موسساتی نمائیم که دارای موضعی کاملاً متفاوتی نسبت به مسئله رهائی از استثمار و سلطه هستند.

اعتراضات در اوکرائین از همان ابتدا به بیماری عدم توجه به مسائل اجتماعی و یا برخورد ناسیونالیستی مبتلا بود. اگر یانوکوویچ توانسته تاکنون خطر را از سر خود دور بدارد، صرفاً به این خاطر است که جنبش تاکنون به مناطق صنعتی اوکرائین در شرق کشور رسوخ نکرده. تظاهرکنندگان تاکنون هرگز کیفیت زندگی کارگران معدن در معادن پرخطر ذغال سنگ در «دونباس» و یا پرستاری را که به زور برای کار تبعید شده، معلمی که با حقوق ناچیز در «اودسا» مشغول به کار است و یا کارگری را که برای صادرات اوکرائین به روسیه در «خارکف» عرق می‌ریزد، مرکز توجه خود قرار نداده‌اند. بورژوازی مرفه کیف، آکادمیسین‌های جوان «توئیتر»باز و کنشگران «فیس‌بوکی» همگام با ناسیونالیست‌های چاقوکش از غرب اوکرائین که از نظر اقتصادی بی‌اهمیت است، ائتلاف کارائی برای به لرزه درآوردن ستون‌های قدرت الیگارش‌ها ارائه نمی‌کنند. فریاد کشیدن «مرگ بر باند حاکم» تنها راه را برای باند بعدی می‌گشاید. اعتراضات اوکرائینی که درمورد مسائل اجتماعی کر و کور است به درگیری‌های بی‌فرجام نظامی با دولت خواهد انجامید و در این زمینه چیزی برای پیروزی موجود نیست. ولی ظاهراً برای سیاست‌مداران اپوزیسیون مسئله تنها تغییر قدرت است: اکنون باید باند آنها به قدرت برسد. پس از درگیری‌های سهمگین هفته اخیر، باز تهدید کردن به ادامه حمله، راه مستقیم برای رسیدن به جنگ داخلی را می‌گشاید. آیا آقایان گلیچکو و دیگران واقعاً خواستار جنگ داخلی هستند؟ درگذشته هم پیش آمده بود که سیاستمداران محافظه‌کار تصور می‌کردند، می‌توانند آشوبگران فاشیست را تحت کنترل خود درآورند.