سياسی

غول پیکری آفریکوم {مرکزفرماندهی آمریکا درآفریقا) به نام « رد پای کوچک » در آنجا تبلیع می شود

africom20134jغول پیکری آفریکوم {مرکزفرماندهی آمریکا درآفریقا)

 به نام « رد پای کوچک » در آنجا تبلیع می شود

تام انگلهارت و نیک تورس- 5 سپتامبر 2013

کلید راهنما به نقشه محوری ارتش ایالات متحده به قاره آفریقا 2012 – 2013 . مارکر سبز: آموزش نظامی ایالات متحده، مشاوره، و استقرار تاکتیکی در طول سال 2013 . مارکر زرد: آموزش نظامی ایالات متحده، مشاوره، و استقرار تاکتیکی در سال 2012 . مارکر بنفش: ایالات متحده، « همکاریهای امنیتی . مارکر قرمز: مشارکت گارد ملی ارتش. مارکر آبی: پایگاه های آمریکا، سایتهای عملیاتی پیشرو (FOSes)، مکانهای عملیاتی احتمالی (CSLs)، محل احتمالی (CLs)، فرورگاه ها با دامن زدن به موافقت نامه ها، و امکانات مختلفی که به اشتراک گذاشته شده. سوزنهای فشاری سبز: آموزش و مشاورت نیروهای بومی در یک کشور ثالث توسط ارتش ایالات متحده در سال 2013 . سوزنهای فشاری زرد: آموزش و مشاورت نیروهای بومی (انجام شده) در یک کشور سوم توسط ایالات متحده در سال 2012 است.

برای همه در اینجا سئوالی مطرح است: آیا یک ارتش می تواند بی سروصدا وارد یک قاره شود؟ این به نظر غیر محتمل ترین تصاویر را می دهد، و در عین حال این شرحی کافی و منطقی است از آنچه ارتش ایالات متحده از زمانی که پنتاگون مرکز فرماندهی آفریقا (آفریکوم) را در سال 2007 بوجود آورد. ایالات متحده مرتکب خطا شده، مرتکب حرکات پنهانی شده، به حالت خزنده وارد آفریقا شده، گسیل نیروهای نظامی هرچه بیشترو از راههای مختلف و انجام کارهای هرچه بیشتر در مناطق گوناگون و در هر چه بیشتر از کشورها- واز یک طریق بسیار آرام، هم چنان پنهان، که در واقع هیچ یک از آمریکائی ها ابداً اطلاعی از این که چه اتفاقی در این قاره رُخ می دهد ندارند. یک روز زمانیکه کار از کار گذشت و بی ثباتی در آفریقا به اشکال مختلف و با خشونتهای مختلف به حالت انفجار برسد، ارتش ایالات متحده در قلب این بی ثباتی قرارخواهد گرفت و آنوقت آمریکائی ها به طور ناگهانی در تعجب خواهند بود که چگونه در این جهان چنین چیزی می تواند به یک باره اتفاق بیافتد.

در سالهای جنگ سرد، در حالیکه جنگهای نیابتی بین ایالات متحده ونیروهای طرفدار اتحاد جماهیر شوروی در آنگولا و سایر سرزمینهای آفریقائی درگرفت، ارتش ایالات متحده که تا آن زمان در بیشتر نقاط  کره زمین مستقر شده بود، به طرز محسوسی در این قاره غایب بود. ولی، اکنون اینگونه نیست. اما به نظر می رسد هیچ گزارشگری در این مورد توجهی به آن ندارد، هم چنانکه رسانه کوچکی هم آشکارا هیچ آینده ای برای جنگهای آمریکا پیش بینی نمی کند. در واقع، به استثنای کریگ وتلاگ از واشنگتن پست، به نظر نمی رسد که هیچ ژورنالیستی به نقش گسترش در حال رشد سریع آمریکا در آفریقا کَند و کاوی کرده باشد. به تحقیقات نیک تورس در وب سایت تام دیسپچ نگاهی بیاندازید. هنگامیکه سئوال بر سر برنامه های نظامی ایالات متحده در مورد آن قاره می شود، او کار بقیه کل مطبوعات خارجی آمریکا را به تنهائی انجام داده است. در دو سال گذشته اوبا دقت ردیابی و نقشه برداری از رشد حضور نظامی آمریکا در قاره آفریقا، کاوش در مورد حرکتهائی که در واقع ممکن است به بی ثباتی آن قاره منتهی شود، نموده و به بهترین طریق مطمئن شده است که برنامه ریزی آمریکا برای جنگهای آینده در آن قاره بدون جلب توجه و گزارش انجام بگیرد. این داستانی است تلخ در این راه که از طریق یک نسخه مخفی درزکرده به بیرون در مأموریت پنتاگون و آفریکوم، آفریقا را تبدیل به میدان جنگ آینده می کنند. شما آمریکائی ها نگوئید که به ما هشدار ندادید.

محوری کلیدی و راه گشا به منظور ورود به قاره آفریقا

تکان دهنده، پردامنه، و افزایش فعالیتهای نظامی ایالات متحده آمریکا در قاره آفریقا

توسط نیک توُرس

آنها در الجزایر و آنگولا، بنین و بوتسوانا، بورکینا فاسو و بوروندی، کامرون و جزایر دماغه سبز نقش دارند. و این تازه توضیح الفبای این وضعیت می باشد. از اول تا آخر حروف این الفبا، داستان یکسان باقی می ماند: سنگال و سیشل، توگو ، تونس، اوگاندا و زامبیا. از شمال به جنوب، شرق به غرب، از شاخ آفریقا تا ساحل، از قلب قاره تا جزایر نزدیک به ساحل آن، عملیات نظامی ایالات متحده هم چنان به کار خود در این قاره ادامه می دهد. ساخت و ساز پایگاه، هم کاری درفعالیتهای امنیتی، تمرین دادن، مشاورت در آرایش لشگرها، مأموریتهای عملیاتی ویژه، و تدارکات شبکه های در حال گسترش، تماماً شواهد غیر قابل انکاریست از گسترش عملیات مختلف – به جز فرماندهی ایالات متحده آمریکا در آفریقا.

اجازه دهید از خود افریکوم بشنویم. فرمانده ای بدون تزلزل می گوید، تنها یک « پایگاه نظامی » در سراسر آفریقا: کمپ لمونی در جیبوتی داریم. رهبری این فرماندهی اصرار دارد که ارتش ایالات متحده تنها « رد پای کوچکی » در این قاره دارد. سخنگوی مقام بالای افریکوم همواره حوزه عملیات خود و تعداد تسهیلاتی را که با کشور میزبان حفظ می کند را به حد اقل رسانیده است، و تصریح می کند که « تنها حضور کوچکی از پرسنل که تعهدات کوتاه مدتی » را انجام می دهند به فعالیت در « چند محل » در این قاره در هر زمان معین مشغولند.

با اتمام جنگ عراق و کاهش درگیری نظامی در افغانستان، ارتش ایالات متحده، نیروهای خود را به مراتب بیشتر از مناطق جنگی اعلام شده گسیل می دارد. در سالهای اخیر، به عنوان مثال، واشنگتن علناً « محوری به سمت آسیا » را اعلام کرده است، یعنی « توازن » منابع نظامی اش به سمت شرق، بدون انجام تغییراتی در سیاستهای منطقه ای خود. در جای دیگر، با این حال، از خاور میانه تا آفریقای جنوبی، پنتاگون به طور فزاینده ای درگیر در عملیات پنهانی است که جزئیات آن به تدریج ظاهر می شود و به ندرت به طریق جامعی مورد بررسی قرار می گیرد. در هیچ کجای دنیا این حرکتها به اندازه آفریقا صحت ندارد. از رسانه ها گرفته تا مردم آمریکا و مقامات آمریکائی اصرار دارند که ارتش ایالات متحده در مقیاس کوچکی در عملیات بی ضرر در آنجا مشغول می باشند. دور از توجه عموم، افسرانی که جنگ پنهانی آمریکا را به پیش می برند می گویند « آفریقا امروز، میدان جنگ فردا خواهد بود. »

اثبات هر قضیه به طور کلی همیشه در جزئیات یافت می شود- یعنی در یک رشته از پروژه های بی وقفه، عملیات و  درگیریها. هر مأموریت، هم چنانکه افریکوم اصرار می ورزد، ممکن است نسبتاً محدود باشد و هر رد پا ممکن است به خودی خود « کوچک » باشد ولی، کلاً، عملیات نظامی ایالات متحده بسیار فراگیر و گسترده است. مدارک و شواهدی از محور فعالیتهای نظامی آمریکا تقریباً در سراسر قاره آفریقا به چشم می خورد. با این حال، تعداد اندکی تا به حال توجهی زیاد به این فعالیتها مبذول داشته اند.

اگر مشاهده تصویری به اندازه هزار کلمه ارزش دارد، پس ارزش یک نقشه چه خواهد بود؟ برای مثال،  در نظر بگیرید، نمونه ای را که توسط تام دیسپچ ارائه داده شده که در مورد پایگاه های نظامی، ساخت و ساز همکاری امنیتی و پیشرفت های ایالات متحده در قاره آفریقا به آن سندیت بخشیده و این به مزرعه قارچی می ماند که پس از باران موسمی از زمین سر برآورده باشند. فرماندهی ایالات متحده در آفریقا، آفریکام 54 کشور در این قاره را به رسمیت می شناسد اما، حاضر به اقرار نیست که در کدام یک از این کشورها ( و یا حتی در تعدادی از این کشورها) عملیات نظامی انجام می دهد. یک بررسی توسط تام دیسپچ روشن ساخت که دخالت نظامی اخیر ایالات متحده در حد اقل 49 کشور آفریقائی صورت می گیرد.

در برخی از این کشورها ایالات متحده پایگاه نظامی استقراریافته ای ساخته است، حتی اگر تحت نام های دیگر باشد. در برخی دیگر از کشورها شرکای محلی و هم دستان خود را در جنگ با نیروهای شورشی از الشباب سومالی و بوکو حرام نیجریه گرفته تا اعضای القاعده در مغرب اسلامی تربیت می کنند. در جای دیگر، در حال ساختمان امکانات مختلف برای متحدان خود با ایجاد سازمانهای مختلف برای مردم محلی می باشند- بسیاری از کشورهای آفریقائی جایگاهی هستند برای پروژه های نظامی متعدد ایالات متحده . علی رغم اظهارات مقامات افریکوم، یک مطالعه دقیق از تصمیمات داخلی، قراردادها و دیگر اسناد رسمی، هم چنین، اصلاحات غیر محرمانه، از جمله مطبوعات منتشر شده فرماندهی و اخبارآن، روشن می سازد که عملیات نظامی در آفریقا هم اکنون بسیار گسترده می باشد و این گسترش و توسعه ها برای آینده نیز قابل پیش بینی اند.

یک پایگاه نظامی با هر اسم مجهولی….

رد پای نظامی ایالات متحده در آفریقا به چه شکلی است؟ سرهنگ تام دیویس، مدیر روابط عمومی افریکوم در این مورد صریح است. « به غیر از پایگاه ما در کمپ لمونی در جیبونی، ما پایگاه های نظامی در آفریقا نداریم ونه اینکه ما خواهان طرح هائی برای ایجاد چنین پایگاه هائی هستیم ». او فقط اذعان می دارد که ایالات متحده « درجای دیگر امکاناتی به طور موقت دارد…که تعداد کوچکتری از پرسنل را حمایت می کند، که معمولاً برای فعالیت های خاص می باشند. »

رئیس روابط رسانه ای افریکوم، بنیامین بنسون  این موضوع را انعکاس می دهد و  به من می گوید که این تقریباً غیر ممکن است که لیست پایگاه هائی را که در آنها فعالیت می کنند به بیرون درز پیدا کند.  « نقاطی که (نیروهای آمریکا) ممکن است تا حدودی وجود داشته باشند می توانند واقعاً بزرگ باشند اما، می توانند یک تصویری واقعاً تحریف شده از محلی که ما قرار داریم به ما بدهند….در مقابل جا های دیگری که ما فعالیتهای جاری داریم. بنابراین، از نظر ارائه تعداد، من هرگز قادر نبودم شماره ای را تعیین کنم. »

در سال گذشته یک جلسه خبری و اطلاعاتی توسط سروان ریک کوک، رئیس بخش مهندسی آفریکوم برگذار شد. او داستان متفاوتی را ارائه می دهد، ما را به محل های فعال یا پایگاه های دیگری ارجاع می دهد (مکانهای مستقر طولانی مدت)، مکانهای همکاری امنیتی یا سی اس ال (کدام یک از نیروها به طور دوره ای داخل و خارج می شوند). در سال گذشته، جلسه خبری و اطلاعاتی دیگری توسط سرهنگ دیوید کنلینجر برگذار شد. اوبه ما هفت مکان مختلف تعاونی امنیتی  را در سراسر آفریقا بیان داشت که محل های تقریبی آن ها رده بندی شدند. جلسه سوم، در ماه ژوئیه 2012 توسط ارتش ایالات متحده  در آفریقا برگذار شد. این جلسه یکی از محل های همکاری امنیتی را به عنوان انتب، اوگاندا  شناسائی می کند، محلی که پیمانکاران ایالات متحده با پرواز (white Pilatus PC-12 turboprop) مأموریتهای نظارت مخفی را با استفاده از چهره ای بی ضرر، طبق تحقیق و بررسی واشنگتن پست، انجام می دهند.

در سال 2012 ،تام دیسپچ ،اطلاعاتی را از یک جلسه خبری واطلاعاتی ارتش ایالات متحده در آفریقا بدست آورد که آمریکا قصد ساختن شش دروازه جدید به محوطه انتب، یازده واحد مسکونی جدید، ایستگاه نگهبانی جدید، و نرده های امنیتی جدید، روشنائی های امنیتی پیشرفته و پلهای بتنی جدید و بسیاری تغییرات جدید دیگر را دارد. عکسهای ماهواره ای نشان می دهد که بسیاری، اگر نه همه این تغییرات جدید، حقیقتاً انجام گرفته اند.

تصویر بدست آمده در سال 2009  محوطه ای از خاک و چمنی را در یک پایگاه هوائی در اوگاندا با فقط چند هواپیما را در دور و بر نشان می دهد. یک عکس ماهواره ای از این محوطه در اوایل امسال، یک اردوگاه کاملی که احاطه شده توسط گروهی از هلیکوپتر ها و هواپیما های سفید می باشد را نشان می دهد.

در ابتدا، بنیامین بنسون از آفریکوم حاضر به اظهار نظر در مورد ساخت و ساز و یا تعداد هواپیما ها نشد، او اصرار می ورزید که ازاین محوطه « هیچ گونه اطلاعا تی» موجود نیست. در مواجه با عکسهای ماهواره ای 2013 ، بنسون آنها را بررسی کرد و پاسخی را ارائه داد که آن را نه تأیید و نه رد می کرد که محل یک مرکز ایالات متحده بود اما، در مورد استفاده از « داده ها و اطلاعات تأیید نشده» به من هشدار داد. (بنسون موفق به پاسخ در خواست من برای اثبات داده ها از طریق وب سایت نشد) او به من گفت، « من هیچ گونه اطلاعی در مورد اینکه این عکس کجا گرفته شده بود و چگونه آنرا ویرایش دادند را ندارم ». « فرض کنید که مکان انتب می باشد، هم چنانکه شما پیشنهاد می کنید، من باز استدلال می کنم که این هواپیما می تواند به هرکسی تعلق داشته باشد….این امر می تواند غیر مسئولانه از جانب من باشد که در مورد مأموریتها، نقشهائی که افراد بازی می کنند و یا مالکیت این هواپیماها حدس و گمان بزنم. » او در ادامه نشان می دهد، به هرحال، این هواپیما ممکن است متعلق به مأموریتهای تثبیت کننده سازمان ملل متحد (MONUSCO) در جمهوری دمکراتیک کنگو باشد که در پایگاه هوائی انتب حضور دارد. قبل از انتشار این مقاله ، درخواستی از مونسکو در این رابطه به عمل آمد که بدون پاسخ ماند.

این تجمع رو به رشد ممکن است تنها آغاز همکاری امنیتی محلی ( CLC) در اَنتب باشد. اسناد قرارداد مورد بررسی اخیر توسط تام دیسپچ نشان می دهد که آفریکوم در نظر دارد جریات تجهیزات هوائی بیشتری را تسریع کند – به خصوص استخدام یک پیمانکار خصوصی که تدارک « خدمات اختصاصی حمل و نقل هوائی برای بهسازی پرسنل وزارت دفاع و محموله در مرکز منطقه آفریقا » را ببیند. این نیروی هوائی مزدور تا تعداد سه هواپیما را هم زمان در هوا در هر لحظه ای و در هر روز نگهمیدارد، که در مجموع حدود 70 تا 100 ساعت در هفته می شود. اگر ارتش با انجام این برنامه ها موافقت کند، هواپیما نیروی نظامی، تسلیحات و دیگر تجهیزات در اوگاندا را به جمهوری آفریقای مرکزی، جمهوری دمکراتیک کنگو و جنوب سودان انتقال خواهد داد.

نکته کلیدی دیگر اینکه اگر کمی توجه شود، پاسگاه دور افتاده ایالات متحده در آفریقا، در اواگادوگا پایتخت بورکینا فاسو قرار دارد. پایگاه هوائی آن محل، تحت عنوان یک عملیات خدمات ویژه ترابری هوائی مشترک انجام می گیرد، هم چنین پرواز کوتاه ترانس صحرا و ابتکار تقویت فرود خط حمل و نقل هوائی، طبق اسناد نظامی، که « ابتکارعمل » « فعالیتهای ریسک بالا » را که توسط نیروی ممتاز از نیروی ضربتی عملیات ویژه مشترک ترانس صحرا می باشد حمایت می کند. سرهنگ اسکات راولینسون سخنگوی فرماندهی عملیات ویژه آفریقا، به من گفت که این « تقویت تخلیه تلفات اضطراری را به قعالیتهای تیم کوچک با کشورهای شریک در سراسر ساحل را تدارک می بیند. » اگر چه اسناد رسمی ذکر می کند که چنین عملیاتی از نظر تاریخی فقط ساعات پرواز ماهانه را به حساب می آورد.

در حالیکه، راولینسون از بحث در مورد دامنه برنامه درنگ می کرد، به نگرانی های فعالیتهای امنیتی استناد می ورزید، اسناد نظامی دو بار نشان می دهد که هر آنچه که اهدافش است، در واقع به سرعت در حال گسترش می باشد. بین ماه های مارس و دسامبر 2012 ، به عنوان مثال، ابتکار عمل برای 233 پرواز را داشت. در سه ماه اول امسال، 193 پرواز انجام داد.

در ماه ژوئیه، به هواپیمائی بری پیمانکار پنتاگون، مستقر در تگزاس، یک قرار داد نزدیک به 50 میلیون دلار به منظور ارائه هواپیما و پرسنل برای « پروازهای خدماتی ترانس صحرا » اهدا شد. تحت شرایط این قرار داد، بِری « تخلیه تلفات، انتقال پرسنل از طریق هوائی، حمل و نقل محموله از طریق هوائی، و هم چنین پرسنل و خدمات تحویل محموله از طریق هوائی در سراسر ترانس صحرای آفریقا انجام خواهد داد. »، با توجه به بیانیه ای از اسناد شرکت پیمانکاری که نشان می دهد الجزایر، بور کینا فاسو، چاد، کامرون، لیبی، مالی و تونس « به احتمال زیاد مناطقی برای این مأموریتها می باشند. »

عملیات ویژه در آفریقا

اواگادوگو تنها یک مقری است برای گسترش عملیات هوائی ایالات متحده در آفریقا. سال گذشته، 435 مین پرواز نظامی ساخت و ساز – یک تیم متحرک با واکنش سریع ساخت و ساز – در جنوب سودان فرودگاهی را برای عملیات ویژه فرماندهی آفریقا احیا کرد.، طبق اظهار واحد فرماندهی، اسکندر گرابوسکس، ستوان نیروی هوائی، قبل از آن، این تیم هم چنان در پایگاه « سیسم روشنائی باند پرواز را برای پروازهای 24 ساعته نصب کرد ». گرابوسکس اظهار می دارد که 435 مین (MCF) نیروی هوائی « برای چندین بار توسط عملیات ویژه فرماندهی آفریقا فرا خوانده شده است که تیم های کوچکی را برای انجام مأموریت در مناطق سخت و دشوار گسیل کند. » این روند به نظر می رسد که ادامه خواهد داشت. طبق گزارش از یک جلسه خبری و اطلاعاتی در اوایل سال جاری توسط هیو دنی از سپاه مهندسان ارتش طرح هائی برای عملیات ویژه فرماندهی آفریقا « تقویت عملیات » ریخته شده که این امکانات در « مناطق مختلف » قرار می گیرند.

بنیامین بنسون سخنگوی آفریکوم حاضر به پاسخ گوئی در مورد امکانات (SOCAFRICA ) نبود، و هم چنین در مورد محل های مأموریت هائیکه توسط نیروی واکنش سریع شناخته شده که  تحت عنوان واحد دهم جنگی ویژه نیروی دریائی انجام می گیرد، نظر نداد. اما طبق اظهار سروان رابرت اسمیت، فرمانده گروه دوم ویژه جنگی نیروی دریائی، « با کشورهای استراتژیکی مانند اوگاندا، سومالی، (و) نیجریه. » در هم آمیخته شده است.

سروان جی دیین تورلیفسون ، فرمانده خروجی NSWU 10، اخیراً ذکر کرد، گسیل نیرو به شش تا از « مکانهای سخت و طاقت فرسا » در آفریقا و « عملیات محتمل الوقوع هر یک ماه در میان – لیبی، تونس (و) پوتوس » انجام می گیرد، در واقع اشاره ای به سفر پرزیدنت اوباما به سه کشور آفریقائی در ماه ژوئیه باید کرد. تورلیفسون، کسی که فرماندهی این واحد را از ژوئیه 2011 تا ژوئیه 2013 داشت، هم چنین گفت، NSWU 10 در آموزش نیروهای « نیابتی » مسئولیت پذیرفته بود، مخصوصاً، « بنا نهادن ظرفیت وخیم امنیتی کشور میزبان، مقدوریت، مشاوره و کمک به نیروهای ضد ترور آفریقائی مان، نیروهای شریک ما در آفریقا به طوری که آنها با سرعت با الشباب و بوکوحرام مقابله کنند و آنها را نابود سازند.

نزارا در جنوب سودان یکی از رشته های عملیات پنهانی پایگاه نظامی در این قاره می باشد که نیروهای عملیات ویژه ایالات متحده در سالهای اخیردر آنجا مستقر شده است. نقاط دیگر شامل اوبو و جیما در جمهوری آفریقای مرکزی و دونگو در جمهوری دمکراتیک کنگو می باشد. طبق اظهار سرهنگ گیوم بو پر، فرمانده گردان سوم، گروه نیروهای ویژه دهم، مسئول « کمک مشاورتی در پایگاه ها مستقیماً  برای مراکز استقرار عملیات ترکیب شده دو جریان بود، جائیکه فرماندهان نظامی، مقامات امنیتی محلی، گروه های بین المللی و سازمانهای غیر دولتی می توانند اطلاعات در مورد فعالیتهای شورشی منطقه ای را ردوبدل کنند و فعالیتهای نظامی را با مقامات مدنی (غیر دولتی) هم اهنگ سازند. »

پایگاه های هواپیما های بدون سرنشین نیز در حال گسترش اند. در ماه فوریه، ایالات متحده ایجاد یک پایگاه مرکزی را برای هواپیماهای بدون سرنشین در نیجر اعلام کرد. بعداً در فصل بهار، بنیامین بنسون، سخنگوی آفریکوم به تام دیسپچ با تأیید گفت که عملیات هوائی ایالات متحده از پایگاه هوائی 101 در فرودگاه بین المللی دیوری هامانی واقع در نیامی پایتخت نیجر صورت گرفت. هم چنین، « حمایت برای جمع آوری اطلاعات امنیتی با نیروهای فرانسوی که عملیات نظامی در مالی و با دیگر شرکاء در منطقه را انجام می دهند.» اخیراً، نیویورک تایمز اشاره به این موضوع کرد که آنچه که به عنوان بکارگیری یکی از هواپیماهای درنده بدون سرنشین به نیجر آغاز شد، برای در بر گرفتن پروازهای روزانه توسط یکی از دو هواپیمای بزرگتر، پیشرفته تر و هدایت شده از راه دور با حمایت 120 نفر از پرسنل هوائی گسترش یافته بود. علاوه براین، ایالات متحده هواپیماهای بدون سرنشین را از جزایر سیشل به فرودگاه آربا مینچ واقع در حبشه به پرواز درآورده است.

هنگامیکه صحبت از توسعه پایگاه های هوائی ایالات متحده در آفریقا به میان می آید، نیروی دریائی آمریکا نیز فعال بوده است. محل این عملیات را برقرار می کند – عمدتاً توسط سی بیز ، پرسنل امور غیر نظامی و سربازان نیروی حفاظت – شناخته شده تحت عنوان کمپ گیلبرت، واقع در دیر داوا  حبشه. از سال 2004 ، سربازان آمریکائی در یک پایگاه نیروی دریائی کنیا تحت عنوان کمپ سیما در خلیج ماندا شناسائی شده اند. سخنگوی آفریکوم، بنسون عملیات را در آنجا نسبتاً جزئی توصیف کرد، و توسط « تعلیمات آموزشی کوتاه و فعالیتهای اشتغالی » مشخص کرد. او گفت، تعداد 60 نفر یا بیشتر از نیروهای « مرکزی » در آنجا مستقر شده اند، هم چنین آنها عمدتاً در امور غیر نظامی سی بیز، و پرسنل امنیتی که در « در گیریها و فعالیتهای نظامی – تا – نظامی با نیروهای  کنیائی و ابتکارات انسان دوستانه شرکت می کنند، مشغولند. »

یک جلسه خبری و اطلاعاتی آفریکوم در اوایل  سال جاری پیشنهاد کرد، که به هر حال، این از قبل مقدر شده که این پایگاه، یک پایگاه دور افتاده نباشد. از نظر بهبود در زمینه آب و برق و گسترش باند فرودگاه مورد توجه قرار گرفت. هم چنین « افزایش ظرفیت » بیشتر برای آوردن نیروها در آینده بکار خواهد رفت. جلسه خبری و اطلاعاتی دوم، توسط نیروی دریائی آماده شد و توسط تام دیسپچ فراهم شد، بهبود امکانات زیر بنائی (یا زیر ساختی) را که یا در مرحله طراحی، در شرف اتمام یا تکمیل شده اند را شرح می دهد.

علاوه بر گسترش و بهبود این باند، ذخیره آب آشامیدنی متحرک، توالت و محل سکونت برای « افزایش » نیروهای نظامی در آینده، دو برابر کردن ظرفیت ماشین رخت شوئی و خشگ کن، بهبود امکانات نهار خوری، بهبود جاده ها و سکوی سراشیبی برای رفت و آمد قایق ها، تهیه مخزن سوخت، و نصب ژنراتور نو به خاطر نیاز به انرژی بیشتر درآینده. در ماه مارس در ژورنال ملی (National Journal)، جیمز کیتفیلد (James Kitfield)، کسیکه از پایگاه دیدن کرده بود در مورد توسعه بیشتر پایگاه صحبت کرد. او می نویسد، « مهندسین نیروی دریائی سی بیز برای ماه ها، 24 ساعته کار می کنند تا توسعه باند هواپیما ها را قبل از فصل باران به پایان برسانند. پس از تکمیل، هواپیماهای بزرگتری مثل 130-C می تواند فرود آیند و نیازنیروهای آمریکائی را تأمین کنند. »

بنسون به تام دیسپچ می گوید که ارتش ایالات متحده هم چنین از شش ساختمان که در پایگاه نظامی کنیا واقع در فرودگاه و بندر مومباسا این کشور قرار دارد استفاده می کند. علاوه براین او تأیید کرد که از فرودگاه لئوپولد سیدار سینگور واقع در سنگال به منظور سوخت گیری هم چنین « حمل و نقل تیم های شرکت کننده در فعالیتهای امنیتی » از جمله مأموریتهای آموزشی استفاده می شود. او انجام معامله مشابهی به منظور استفاده از فرودگاه بین المللی آدیس آبابا در حبشه را نیز تأیید کرد.

در حالیکه بنسون از توضیحات بیشتر خودداری می کرد، اسناد رسمی نشان می دهد که ایالات متحده موافقتنامه مشابهی به منظور استفاده از فرودگاه نسیمالان و فرودگاه بین المللی دوآلا واقع در کامرون، فرودگاه بین المللی آمیلکار کابرال و فرودگاه بین المللی پرایا  در دماغه سبز، فرودگاه بین المللی نجامنا در چاد، فرودگاه بین المللی قاهره در مصر، فرودگاه بین المللی جومو کنیاتا و فرودگاه بین المللی موی در کنیا و فرودگاه بین المللی کوتوکا در غنا، فرودگاه منا در مراکش، فرودگاه بین المللی نامدی آزیکیو در نیجریه، فرودگاه بین المللی سیشل، فرودگاه بین المللی سرسرتس خاما در بوتسوانا، فرودگاه بین المللی سنوـ باماکو در مالی و فرودگاه بین المللی کارتاژ تونس را بدست آورده است. تمام این گفته ها طبق نظر سام کوکس افسر رابط با آژانس لوجستیک  دفاعی، ارتش ایالات متحده در حال حاضر دارای 29 موافقتنامه به منظور استفاده از فرودگاه های بین المللی در آفریقا به عنوان مراکز سوخت گیری می باشد.

علاوه براین، فرماندهی آمریکا/آفریقا، سیستم تدارکاتی پیچیده ای را ایجاد کرده است، که رسماً تحت عنوان شبکه توزیع سطحی آفریکوم شناخته شده است اما، اصطلاحاً از آن به عنوان « مسیر ادویه جدید » نام برده می شود. پایگاه های نظامی را در خلیج ماندا، گاریسا و مومباسا در کنیا، کامپالا و انتب در اوگاندا، دیر داوا در حبشه، هم چنین، امکانات حیاتی بندرگاهی که توسط نیروی دریائی (53-CTF), «سه وظیفه برای 5 فرمانده»، فرماندهی نیروی ضربتی – پنج شاخه ای در جیبوتی که آنها مجموعاً تحت عنوان « بندر جنوبی » توسط ارتش شناخته می گردد می توان نام برد. سایر بنادر کلیدی در این قاره، طبق اظهار سرهنگ وادا لارنس از فرماندهی حمل و نقل ایالات متحده، شامل تمهای غنا وداکار سنگال می شود.

طبق گزارش آژانس لوجستیک دفاعی، ایالات متحده دارای 10 انبار بزرگ زیر زمینی شامل گاز و بنزین در هشت کشور آفریقائی می باشد. بنیامین بنسون سخنگوی آفریکوم، حاضر به نام بردن اسم این کشورها نیست اما، اسناد اخیر قراردادی، محل کلیدی مخاذن سوختی زیر زمینی را در داووا، کامرون، مندلو، دماغه سبز، آبیدجان، ساحل عاج؛ بندر گینتل، گابن؛ سکوندی، غنا؛ مومباسا، کنیا؛ بندر لوئیس، مورتیوس ، خلیج والوس ، نامیبیا؛ لاگوس، نیجریه؛ بندر ویکتوریا، سیشل، دوربان، آفریقای جنوبی؛ دارالسلام، تانزانیا نشان می دهند.

ایالات متحده هم چنین به حفظ طولانی مدت واحد تحقیقاتی پزشکی وابسته به نیروی دریائی که تحت نام ( 3-NAMRU) شناخته می شود ادامه می دهد، هم چنین در قاهره این امکانات وجود دارد. یکی دیگر از اجزاء تحقیقاتی پزشکی که کم در موردش صحبت می شود، متعلق به واحد تحقیقاتی ارتش ایالات متحده است که از امکانات موجود در کیسومو و کریچو استفاده می کند.

در داخل و خارج از آفریقا

زمانیکه دامنه و گسترش سریع فعالیتهای نظامی ایالات متحده را در آفریقا در نظر بگیریم، اهمیت دارد که به خاطر داشته باشیم که برخی از پایگاه های کلیدی « آفریقا » در واقع خارج از این قاره قرار دارند. با حفظ ظاهری از « رد پای نور » در آنجا، ستاد آفریکوم در سربازخانه کِلی واقع در اشتوتکارت – موهرینگتون، آلمان قرار دارد. در ماه جون روزنامه زود دیچه زایتونگ گزارش داد که پایگاه واقع در اشتوتکارت و مرکز عملیات هوائی نیروی هوائی ایالات متحده در رامشتین هر دو به طور کامل از عملیات هواپیماهای بدون سرنشین در آفریقا استفاده می کردند.

تدارکات کلیدی حمایت مرکز فنون نظامی برای آفریکوم در روتا، اسپانسا؛ جزیره آروبا در لسر آنتیلها  و خلیج سودا  یونان و هم چنین رامشتین قرار دارند. فرماندهی هم چنین دارای یک قصر عملیاتی در جزیره معراج انگلیس است  که در حدود هزار مایل از سواحل آفریقا در اقیانوس اطلس جنوبی قرار دارد، اما، از پاسخ برای کسب اطلاعات بیشتر ما در مورد نقش عملیات این محل خود داری کرد.

یکی دیگر از امکانات مهم فنون نظامی برای گسیل نیرو ( لوجستیک) در سیگونلا در جزیره سیسیل قرار گرفته است. ایتالیا معلوم است که به خصوص جزء بسیار حیاتی فعالیتهای ایالات متحده در آفریقا بشمار می رود. هدف ویژه نیروی ضربتی دریائی/هوائی/زمینی آفریقا که تیم تفنگ داران دریائی و ملوانان را برای « محل همکاری امنیتی برای واکنش سریع » («smal-tfootprint theater security cooperation engagemen ») در سراسر این قاره فراهم می سازد. این محل در ایستگاه هوائی نیروی دریائی در سیگونلا  قرار دارد. طبق اظهار بنیامین بنسون، سخنگوی آفریکوم، اخیراً پرسنل به بوتسوانا، لایبریا، جیبوتی، بروندی، اوگاندا، تانزانیا، کنیا و سنگال گسیل کرده است.

در آینده ارتش ایالات متحده/آفریقا در کازرما دل دین  واقع در شمال ایتالیا در مجاورت محلی که منزل گاه تیم رزمی  تیپ هوابرد 173  می باشد مستقر خواهد شد. جلسه خبری ایالات متحده/آفریقا در سال 2012 نشان می دهد که پروژه ساختمانی در پایگاه کازرما دل دین تا سال 2018 ادامه خواهد داشت. قسمت تمام شده و گزارش داده شده برای کل مجموعه 310 میلیون دلار می باشد.

یک پایگاه بزرگ، بزرگتر می شود 

اگر چه این مبلغ قابل توجهی است، با صرف این مبلغ تنها برای پایگاه رسمی ایالات متحده در قاره آفریقا نسبت به کمپ لمونیر در جیبوتی تفوق جسته است. آن پست لژیون خارجی سابق فرانسه در یک دهه از رشد جهشی برخوردارشده است.

در سال 2002 ، ایالات متحده به عنوان بخشی از ستاد مشترک شاخ آفریقا ، پرسنل به آفریقا اعزام کرد. سال بعد، (CJTF-HOA) در کمپ لمونیر مقیم شد، جائیکه تا به امروز باقی ماند. در سال 2005 ، توافق نامه پنج ساله ای با دولت جیبوتی تحت عنوان استفاده از سرزمین به علاوه دو گزینه تجدید پنج ساله در آخر سال 2010 به امضاء رسید. در سال 2006 ، ایالات متحده قرارداد جداگانه ای به منظور توسعه مرزهای اردوگاه نظامی  را تا 500 اکر (هر اکر برابر با 43560 فیت مربع است) به امضاء رسانید.

طبق نظر بنسون، سخنگوی آفریکوم، بین سالهای 2009 و 2012 ، مبلغ 39 میلیون دلار هزینه ساختمان کمپ لمونی شد. در سالهای اخیر، علاوه براین، با اضافه کردن نیروگاه تولید برق، افزایش ذخیره آب رسانی و امکانات تصفیه، سالن غذا خوری، ایجاد امکانات بیشتر برای فرماندهی عملیات ویژه، و گسترش فرودگاه برای هواپیماها و صحن پارکینگ، این پایگاه دور افتاده کاملاً تغییر پیدا کرد.

جلسه در اوایل سال جاری توسط فرماندهی مهندسی تدارکات نیروی دریائی، لیست مورد نظر خود را به قرار زیر آماده کرد، افزایش پروژه های در حال انجام  یا در حال شروع، از جمله، یک آشیانه تعمیر و نگهداری هواپیما، مرکز ارتباطات از راه دور، یک اداره آتش نشانی، حصار امنیتی بیشتر، مرکز عرضه مهمات، جاده های اسفالت شده داخلی، یک انبار مورد نیاز کلی، پناهگاه نگهداری هواپیما، صحن تدارکات هواپیما، صحن تدارکات به منظور گسیل نیروی نظامی، افزایش باند فرودگاه، مسکن برای نیروی اعزامی، صحن باراندازی برای هواپیماهای جنگنده و گسترش باند پرواز در سمت شرق فرودگاه.

جزئیات اسناد نیروی دریائی و هزینه پروژه های پیشنهادی امسال  به قرار زیر اند. 5،7 میلیون دلار هزینه ساختمان واحدهای محل زندگی و کار، 22 میلیون دلار برای هزینه سرد خانه و گسترش امکانات نهار خوری، 27 میلیون به منظور امکانات ورزشی، 43 میلیون دلار هزینه برای تسهیلات یک دفتر مرکزی، و مقدار عظیم 220 میلیون دلاری برای ایجاد محوطه عملیات ویژه، که هم چنین به عنوان « محوطه ستاد عملیاتی» نامیده می شود.

طرح هائی به منظور انجام پروژه ساختمانی عملیات ویژه یا مرکز « نیروی ضربتی » در کمپ لمونی واقع در جیبوتی ریخته شده است.

طبق گزارش سرهنگ دوم ، دیوید کنلینجر (David Knellinger) در سال 2012 ، مرکز عملیات ویژه در نهایت شامل حد اقل 18 تسهیلات مختلف از جمله یک مرکز عملیات مشترک، یک ساختمان دو طبقه برای مرکز عملیات تاکتیکی، دو ساختمان پنج طبقه برای محل سکنای نیروهای نظامی، یک پارکینگ بزرگ برای اتومبیل ها، یک انبار بزرگ، و یک آشیانه هواپیما و یک مرکز عملیات هوائی در مجاورت آشیانه خواهد یود.

سندی در اوایل سال جاری توسط ستوان تروی گیلبرت بدست آمد، که یک طراح ساختمانی از قسمت مهندسی آفریکوم لیستی را ارائه می دهد که شامل مبلغ 400 میلیون دلار هزینه ساختمان « اضطراری » نظامی در کمپ لمونی، به انضمام کار مورد نیاز برای ایجاد مرکز عملیات ویژه و مخارج 150 میلیون دلاری برای محوطه بارگیری برای هواپیما ها می باشد. اسناد نیروی دریائی به سهم خود، برآورد می کند که هزینه ساختمان در کمپ لمونی سالانه بین 70 تا 100 میلیون دلار خواهد بود، از جمله، پروژه های آینده شامل 20 میلیون دلار برای کارخانه تصفیه فاضلاب، 40 میلیون دلار برای مرکز پزشکی و دندان پزشی و بیش از 150 میلیون دلار برای مسکن سربازان.

قوانین درگیری در فعالیتها

علاوه براین ارتش ایالات متحده آمریکا از پروژه های ساختمانی برای متحدان خود در سراسر آفریقا حمایت کرده است. گزارشی توسط هیو دنی از سپاه مهندسان ارتش در اوایل سال جاری داده شد که تعداد79 پروژه در 33 کشور را بین سالهای 2011 تا 2013  نام می برد از جمله، بنین، بوتسوانا، بورکینا فاسو، کامرون، دماغه سبز، چاد، ساحل عاج، جیبوتی، حبشه، غنا، گینه، لزوتو (Lesotho)، لیبریا، مالاوی، مالی، موریتانیا، موریتوس، موزامبیک، نیجر، نیجریه، رواندا، سنگال، سیرالئون، سوازیلند، تانزنیا، تونس، گامبیا، توگو، اوگاندا، و زامبیا. هزینه گزارش شده آن 48 میلیون دلار می باشد.

سنگال به عنوان مثال یک میلیون و دویست هزار دلار بابت « مرکز آموزشی به منظور اداره حفظ صلح » تحت حمایت آموزش عملیات احتمالی آمریکا/آفریقا و برنامه کمکی (ACOTA) دریافت کرده است. (ACOTA) هم چنین پروژه های مرکز آموزشی در برلین، بورکینا فاسو، بوروندی، جیبوتی، حبشه، کنیا، مالاوی، نیجریه، نیجر، رواندا، سیرالئون، آفریقای جنوبی، تا نزانیا، توگو، اوگاندا را پشتیبانی می کند.

آیالات متحده در حال برنامه ریزی تأمین مالی به منظور ساختن محل مسکونی برای سربازان و تسهیلات دیگر برای نیروهای نظامی گینه می باشد. بنسون، سخنگوی آفریکوم هم چنان به تام دیسپچ تأکید کرد که سپاه مهندسین ارتش قصد ایجاد « تجهیز و بازسازی پنج پاسگاه امنیت نظامی مرزی در جیبوتی در امتداد مرز سومالی را دارد.

بنا به گفته سرهنگ گیوم بوپر از گردان سوم، گروه نیروهای ویژه دهم، در کنیا، نیروهای عملیات ویژه ایالات متحده « رُل حیاتی در سرمایه گذاریهای زیربنائی برای عملیات ویژه هنگ کنیائی را بازی کردند و مخصوصاً در ایجاد مدرسه مخصوص تعلیمات سواره نظام هنگی کنیا ».

برنامه « کمک های انسان دوستانه » آفریکوم نیز گسترده است. در جلسه خبری 2013 نیروی دریائی، لیستی به دست آمد که نشان می دهد، 701 میلیون دلار در پروژه های ساختمانی « انسان دوستانه » مصرف شده است. گزارش هیو دنی نیز لیست تعداد 9 سپاه از مهندسین ارتش را نشان می دهد که تلاش هائی در زمینه « کمک ها امنیتی » انجام دادند، که بیش از 12 میلیون دلار هزینه داشته، که بین سالهای 2012 و 2013 انجام گرفت. هم چنین تعداد 15 پروژه « همکاری امنیتی » به قیمت بیش از 22 میلیون دلار در کشورهای سراسر آفریقا مصرف شد.

سیلی از اعزام ها

علاوه بر ایجاد و حفظ پایگاه ها و بکار گمارده شدن در ساخت و ساز نظامی در سراسر قاره، ایالات متحده به طور دائم در مأموریتهای آموزشی و مشاورتی در گیر می باشد. به گفته سرهنگ تام دیویس، از آفریکوم، فرماندهی تعداد 14 تا از تمرینات دو جانبه و چند جانبه تا آخر امسال برای انجام دادن تعیین کرده است. این تمرینات شامل صحرا اکسپرس 2013 می باشد که نیروها را در دماغه سبز، ساحل عاج، گامبیا، لیبریا، موریتانی، سنگال و سیرالئون به اضافه تعدادی دیگر به منظور آموزش امنیت دریائی به گرد هم آورد. اوبانگام اکسپرس 213 ، یک تمرین ضد دزد دریائی ، شامل نیروهای مسلح بسیاری از کشورها از جمله بنین، کامرون، ساحل عاج، گینه استوائی، گابن، نیجریه، جمهوری کنگو، سائو تومه، پرنسیپ ، و توگو می باشد و کوشش آفریقا  213  که در آن ارتش جیبوتی، بروندی، ساحل عاج، زامبیا و 34 کشور آفریقائی دیگر شرکت دارند.

و این تازه شروع برنامه های ایالات متحده در قاره آفریقا می باشد. هم چنانکه دیویس به تام دیسپج گفت، « ما هم چنین برخی از انواع آموزشهای نظامی یا در گیریهای نظامی با نظامی و یا فعالیت تقریباً باهرکشور در قاره آفریقا را انجام می دهیم. » تنها یک نگاه سرسری و گذرا به برخی از فعالیتهای ایالات متحده در بهار امسال نشان دهنده میزان واقعی رشد درگیریهای ایالات متحده در قاره آفریقا است.

در ماه ژانویه، برای مثال، نیروی هوائی ایالات متحده آمریکا شروع به حمل و نقل نیروهای فرانسوی به مالی به منظور مقابله با نیروهای اسلام گرا در مرکزی در نزدیکی کنیا کرده، آفریکوم آموزش جاسوسی نظامی را برای افسران منتخب از کنیا، اوگاندا، بروندی، حبشه، تانزانیا، و سودان جنوبی فراهم کرد. در ماه ژانویه و فوریه، پرسنل نیروی عملیات ویژه با نام رمز جنگجوی خاموش با سربازان کامرون مشترکاً انجام دادند. ماه فوریه آفریقای جنوبی شاهد سفر نیروهایش تمام راه به چیانگ مای، واقع در تایلند شد، به منظور شرکت در کوبرا گولد 2013 ، که تمرین های آموزشی چند ملیتی با حمایت ارتش ایالات متحده بود.

در ماه مارس، پرسنل نیروی دریائی ایالات متحده با اعضای نیروهای مسلح دماغه سبز کار می کرد، در حالیکه نیروهای گارد ملی ایالت کنتاکی یک هفته را صرف رایزنی سربازان جزایر کومورُس کردند. در همان ماه، اعضای با هدف ویژه ضربتی دریائی/زمینی آمریکا در آفریقا به مرکز آموزشی صلح سینگو در اوگاندا به منظور کار با سربازان اوگاندائی قبل از انتصابشان به مأموریت اتحادیه آفریقا در سومالی گسیل شدند. در طول فصل بهار، اعضای نیروی ضربتی آمریکا هم چنین مربی نیروهای محلی در بروندی، کامرون، غنا، بورکینا فاسو، سیشل، موزامبیک، تانزانیا، و لیبریا بودند.

در ماه آوریل، اعضای نیروی ضربتی هم چنین شروع به آموزش کوماندوهای سنگال در پایگاه نظامی بل اِیر  در داکار کردند، در حالیکه، پرسنل گسیل شده نیروی دریائی به موزامبیک برای تربیت غیر نظامیان در تکنیک های مین جمع کن مشغول بودند. در همین حال، تفنگداران نیروی دریائی ایالات متحده به مراکش به منظور تمرین آموزشی تحت نام رمز شیر آفریقائی شماره 13، با ارتش آن کشور گسیل شدند و در ماه مه، نیروهای ارتش آمریکا به لومه، توگو به منظور کار با اعضای نیروی دفاع توگو و هم چنین به خلیج سنگال، مالاوی، به منظوز آموزش دادن به سربازان این مناطق رفتند.

در همان ماه، پرسنل نیروی دریائی ایالات متحده تمرین مشترکی در دریای مدیترانه با هم تایان مصری خود انجام دادند. در ماه ژوئن، پرسنل گارد ملی ایالت کنتاکی به جیبوتی به منظور رایزنی افراد ارتش همان کشور در مورد روشهای مختلف امنیت مرزی گسیل شدند، در حالیکه سی بیز (زنبوران دریائی) با همکاری نیروهای دفاع مردم تانزانیا زیرساخت های امنیتی ساحلی را ایجاد کردند. در همان ماه، نیروی هوائی ایالات متحده، با هواپیما، نیروهای لیبریا را به ماکو و مالی به منظور انجام شش ماه عملیات حفظ صلح انتقال داد.

محدود یا بی حد و حصر

با شمارش کشورهائی که ایالات متحده در آنها پایگاه نظامی، یا پایگاه دور افتاده مرزی و یا مناطقی که تجهیزات ساختمان سازی انجام داده، و آن کشورهائی که در آنها تمرین های نظامی، امور مهم مشورتی، همکاریهای امنیتی، یا مأموریتهای آموزشی انجام داده، طبق تحلیل تام دیسپچ، ارتش ایالات متحده در بیش از 90 درصد از 54 کشور قاره آفریقا فعال است. در حالی که، فرمانده آفریکوم، دیوید رودریگز معتقد است که ایالات متحده « رد پای کوچکی » در قاره آفریقا دارد، که به دنبال آن رد پاهای کوچک در سراسر قاره آفریقا می تواند یک کار نفس گیری باشد.

تصور این موضوع مشکل نیست که چرا ارتش ایالات متحده آمریکا خواهان جعل حفظ « رد پای کوچک » در این قاره می باشد. در مواقع مختلف، فرماندهان نظامی نمی توانستند واضح تر از این در این مورد باشند. « حضور مستقیم و آشکار نیروهای ایالات متحده در قاره آفریقا می تواند باعث بهت و حیرت…..با شرکای خود ما شود که افتخار بزرگ توانائی های پسا استعماری خود را مستقلاً امن نگهداشته اند. » این عبارت نظر سرهنگ گیوم بوپر  است که در اوایل سال جاری در نشریه تجارت نظامی و جنگهای ویژه نوشت. او افزود، نیروهای عملیات ویژه « آموزش نسبت به کار محتاط در درون این محدودیتها و نرم های فرهنگی کشور میزبان باید صورت دهند. »

در یک بازدیدی از پنتاگون در اوایل تابستان امسال، رودریگز، فرمانده آفریکوم تکرار مشابه همان نظرات رُک و راست را در صدای آمریکا منعکس کرد: « تاریخ کشورهای آفریقائی، استعمار یا تمام آن چیزهائی هستند که به دلائلی نشانه می روند که ما باید….فقط از یک رد پای کوچک استفاده کنیم. »

و در عین حال، هر قدر این تصورات ممکن است برای پنتاگون مفید باشد، ارتش ایالات متحده، دیگر یک رد پای کوچک در آفریقا نیست. حتی این ادعا های مکرر که نیروهای آمریکائی تنها کوتاه مدت با مأموریتهای متناوب آنجا هستند، به طوررسمی درتناقض می باشد. در ماه ژوئیه، در یک مراسم تغییر فرمان برای واحد دهم نیروی دریائی یگان ویژه، یک سخنگو اشاره به ایجاد و اجراء « پنج سال استراتژی در گیری که شامل انتقال از رویدادهای آموزش فقره ای به درگیریهای منطقه ای متمرکز و مداوم در پنج عملیات ویژه فرماندهی کشورهای الویت دار آفریقا می باشد کرد. »

در یک نکته پرسش و پاسخ در مورد جنگ ویژه در اوایل سال جاری، سرهنگ جان دیدریک، فرمانده نیروهای ویژه دهم، آزادانه و با صدای بلند در مورد مسئولیت واحد منطقه ای بیان کرد. او گفت: « ما به طور گسترده در سراسر این قاره اشتغال داریم ». « اینها فعالیت فقره ای نیستند. ما 365 روز در سال در آنجا برای به دوش گرفتن بارمسئولیت تا کمک به شکل دادن به محیط زیست، و بهره برداری از فرصت ها هستیم. »

استثمار و « درگیری مداوم » دقیقاً چیریست که منتقدان از دخالت ارتش ایالات متحده در آفریقا مدت هاست که نگرانند، در حالی که مقاومت و عواقب پیش بینی نشده اقدام نظامی ایالات متحده در این قاره هم اکنون به بی ثباتی فاجعه بار دامن زده است.

 علا رغم وجود برخی از اعترافات صادقانه از جانب افسران درگیر در عملیات پنهانی، بهرحال، آفریکوم هم چنان اصرار می ورزد که گسیل این نیروها به این قاره به شدت محدود است. بهرحال، فرماندهی اجازه نخواهد داد که ناظران مستقل ارزیابی خودشان را داشته باشند. بنسون اظهار داشت، نیروی مشترک ضربتی شاخ آفریقا « یک برنامه بازدید رسانه ای به طور منظم که از روزنامه نگاران دعوت به عمل آورد را  ندارد.»

 درخواستهای خود من برای گزارش از عملیات ایالات متحده دراین قاره، در واقع، در کوتاه مدت رد شد. بنسون دریک ایمیل اخیر خود نوشت، « ما یک استثنا در این مورد قائل نمی شویم »، و با تأکید براین ادامه داد که نیروهای ایالات متحده مستقر در آفریقا تنها « براساس مدت محدود و موقت » در آنجا مستقرند. تجزیه و تحلیل خود تام دیسپچ- و صرف یک نگاه به نقشه مأموریتهای اخیر- نشان می دهد که آنجا، « در واقع محدودیتهای بسیار کمی برای عملکرد ارتش ایالات متحده  مثل قاره آفریقا وجود دارد.

در حالیکه، واشنگتن صراحتاً در مورد ایجاد توازنی در دارائی های نظامی به آسیا صحبت می کند، محوری به سمت آفریقا به طور بی سروصدا و قاطعانه در شرف تکوین است. با امکان وجود هر چه بیشتر تأثیرات نا خواسته از عملیات پنهانی در این قاره، احتمال وقوع  نتایج حاصل از چنین محوری به طور فزاینده ای مشهود می شود، حال آنکه آمریکائی ها آنرا با چنین عنوانی تشخیص بدهند یا ندهند. در پشت درهای بسته، ارتش می گوید: « آفریقا میدان جنگ و ستیز برای فردا و امروز است. » فقط باید منتظر بود که ببینیم درست در چه زمانی آنها همان چیز را به مردم آمریکا خواهند گفت.

ـــــــــــــــــــــ

نیک تورس مدیریت و ویرایشگر TomDispatch.com می باشد و شخص فعالی در نشریه مؤسسه ملی  است. ژورنالیست برنده جایزه، مقالات او در روزنامه لوس انجلس تایمز و نیشن، در بی بی سی، و به طور منظم در تام دیسپچ ظاهر شده است. او اخیراً پر فروش ترین کتاب را به نام « هر جنبنده ای را بکش » که نیویورک تایمز آنرا انتشار داد: جنگ واقعی آمریکا در ویتنام. تارنمای او: Nick Hurse.com…

ارسالی از رنجبر