سرتیتر

خواب و خیال

obama1_31082013منتشر شده در روزنامه دنياى جوان (یونگه ولت) چاپ برلین

ترجمه توسط تارنگاشت عدالت
اين بار آمريكا مى خواهد به کمک «ائتلاف علاقمندان» با بمب و موشك به سوريه حمله كند. البته صحبتى از جنگ نيست، بلكه «اقدام تنبيهى» كه به چند روز محدود خواهد بود، كه براى مهاجمين بى خطر و نتيجتاً قابل كنترل است. جنگ افروزان ظاهراً فكر مى كنند كه دولت سوريه حملات هوائى آنها را بى جواب خواهند گذارد.
ولى چه اتفاقى به وقوع خواهد پيوست، اگر مثلاً
ارتش سوريه با موشك يك ناو جنگى آمريكا را غرق كند، ويا با موشك سربازان آمريكائى مستقر در پايگاه هوائى جنگنده هاى اف ١٦ در كشور همسايه اردن هدف قرار دهد؟
آيا در آن صورت أوضاع عليه سوريه شديدتر نخواهد شد؟
ايران چه؟
آيا تهران سكوت خواهد كرد و منفعلانه به نظاره خواهد نشست كه چگونه غرب آن را به انزواى بيشتر و تحت فشار شديدتر قرار خواهد داد ويا فعالا نه هم پيمانان خود در عراق و لبنان را عليه آمريكا و منافع غرب بسيج خواهد نمود؟
حتا در صورت حملات به اصطلاح محدود هوائى اين خطر وجود خواهد داشت، كه اين منطقه بزرگ به كام آتش كشيده شود و در آن صورت قدرت هاى بزرگ غرب روزبه روز بيشتر در مقابل چين و روسيه، كه منافع حياتى آنها به دنبال سياست هاى ماجراجويانه و غيرمسئولانه واشنگتن زير پا گذارده مى شود، قرار خواهند گرفت.
چه خواهد شد اگر مثلاً مسكو سوريه را كماكان با مدرن ترين سلاح ها عليه آمريكاى متجاوز تجهيز كند؟
و آيا چين به سادگى خواهد پذيرفت كه در اثر تحريكات آمريكا از بخش قابل توجهى از واردات نفتى خود از ايران و خليج فارس محروم گردد؟
چه خواهد شد اگر بحران گسترش يابد و منجر به بسته شدن تنگه هرمز بيانجامد كه غرب را نيز با نفت تأمين مى كند؟ در اثر اين تهديد قيمت نفت در روز هاى اخير به شدت افزايش يافته است. اما گرانى قيمت مواد انرژى زا آخرين چيزى است كه اقتصاد بيمار جهانى در حال حاضر به آن نيازمندند است.
علائمى به چشم مى خورد كه واشنگتن رفته رفته ابعاد گوناگون خطر حمله نظامى به سوريه را احساس مى كند، به ويژه كه اين حمله هيچ امتيازى براى آن نخواهد داشت. سرنگونى دولت قانونى سوريه و دستيابى به قدرت توسط تروريست هاى اسلامگرا كه از طرف عربستان سعودى، قطر و تركيه تقويت مى شوند، نخواهد توانست رو به وخامت گرائيدن روابط با روسيه و چين را جبران كند. ولى حتا با كمك غرب نيز پيروزى به اصطلاح شورشيان غير محتمل به نظر می رسد.
پس از عراق و ليبى،  تكيه كلام نئوليبرالى در مورد تخريب خلاق در سوريه نيز براى آمريكا به وقوع فاجعه خواهد انجاميد.
تنها استدلال براى آغاز جنگ تنها مى تواند تائيد «اعتبار» تهديد رئيس جمهور در مورد عبور از «خط قرمز» باشد. اين أمر را مى توان با آن سردسته مافيائى اخاذى مقايسه كرد، كه تمام سيستم كارش به هم خواهد ریخت، اگر يك نفر از دستش قصر در رود.