گوناگون, سرتیتر

از بودن و کشیدن

rahyab20132007

چامه ای به افتخار رفیقیکه از دریای طوفان زده ی انقلاب پنجاه و هفت ، تا عبور از گذر گاه های هولناک ِ زندانهای دهه ی شصت ، و از آنجا پرچم به دست  تا ایستادن در صف ِ پیشا پیش ِ

جنبش ِ کارگری ؛ همچنان و هنوز در تکاپوست ! … آری ! میبایست به افتخار ِ اینان سرود ! وگرنه : من آنم که در پای خوکان نریزم / مر این قیمتی دُرّ ِ لفظ ِ دری را !( ناصر خسرو قبادیانی)

                             از بودن و کشیدن

وقت است شرر ریختن و جامه دریدن           تا چند فرو خوردن  و دم  بر نکشیدن ؟!

حقّا که جگر سوختگانیم و در این راه          جز خار ندیدیم و به جان ، خار خلیدن

یک عمر دویدیم و به مقصد نرسیدیم           مقصود همین بود ! همین ، پیش دویدن   !

دریاب که ما نیشکرانیم و در این دشت        جز آب نخواهیم و به جان تیغ خریدن

صبری بکن ای هم- پروپرواز ! بیاندیش !      تا چند از این شاخ به آن شاخه پریدن ؟!

ما در پی ِ یک راه ِ نو و رسم نوینیم            هیهات زما  دور زدن ، پیله تنیدن !

دردا که جهان یکسره ره یافت و رهیاب         ای ملت ِ در بند ! نخواهی تو رهیدن ؟!

یاران ِ وفادار ، سر ِ دار برَفتند                  مائیم و غم ِ سلطه ی اغیار کشیدن !

…………………………………………………………………………………………………

رهیاب –شیکاگو 7 جولای 2013 – 22 تیر ماه 1392